Δημοκρατία {LF}της συγκίνησης

Παρακολουθώ συστηματικά τα κοινωνικά δίκτυα, επειδή εκεί βλέπω τις τάσεις της πολιτικής. Η προσπάθεια, π.χ., του ΣΥΡΙΖΑ να επαναλάβει ό,τι συνέβη στις πλατείες, το 2008 και το 2011-14, εκεί ήταν ολοφάνερη. Από την αρχή της εκτόπισής του από την εξουσία, αν παρακολουθούσες όσους διακινούν «τη γραμμή» στα κοινωνικά δίκτυα, κατανοούσες ότι το κόμμα δεν έχει διάθεση να μετασχηματιστεί, δεν θεωρεί ότι χρειάζεται να αποκτήσει προγράμματα και διαχειριστικό προφίλ (συστημικό, το λένε αυτοί). Μπορεί και έτσι. Γι’ αυτό άλλωστε και είχε βάλει την αποσταθεροποιητική τρικλοποδιά της απλής αναλογικής, ελπίζοντας ότι κάποιο γεγονός θα βοηθήσει να γίνει λειτουργική.

Του δόθηκαν πολλές ευκαιρίες να αναθαρρήσει ότι η λαϊκή δυσαρέσκεια θα ξανακάνει τα πράγματα «μπ@#$@λο», κατά τη γνωστή φράση των οπαδών της αναταραχής (θυμίζω το σύνθημα: «να καεί, να καεί, το μπ@#$@λο η Βουλή»). Η κρίση των συνόρων, η πανδημία, τα μέτρα περιορισμού γι’ αυτήν και τα εμβόλια, η θέση της χώρας με την Ουκρανία έπειτα από την εισβολή της Ρωσίας, η ακρίβεια κι ο πληθωρισμός, οι πυρκαγιές της Εύβοιας, οι υποκλοπές και πολλές ακόμα μικρότερης εμβέλειας. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, ο ΣΥΡΙΖΑ επαναλάμβανε την τεχνογνωσία από παλιά. Κεντρικά, έπαιζε έναν «συστημικό» (κατά τη δική του ορολογία) ρόλο. Στο κόμμα, πάντα υπήρχαν ορισμένοι που θα επένδυαν στο θυμικό για να κρατήσουν κοντά τους ένα πολυσυλλεκτικό κοινό – όχι μόνο ο Πολάκης ή ο Σπίρτζης. Στα κοινωνικά δίκτυα κάθε καρυδιάς καρύδι συντόνιζε τις κάθε είδους και προσήμου αντικυβερνητικές ωσμώσεις. Και πάντα, πάντα, έμενε περιθώριο για κλάμα, για μελόδραμα – επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ γαλβανίστηκε στο μέτωπο του αγώνα για τη δημοκρατία της συγκίνησης. Χωρίς θυματοποίηση η Αριστερά δεν υπάρχει – το μαρτυρούν τα θούρια και η ιστορία της. Δεν έχει προγράμματα για τη χώρα, για το σήμερα και το αύριο των πολιτών της, αλλά έχει ήρωες, μάρτυρες, θύματα, και παραδίπλα θούριους και ελεγείες που διασφαλίζουν τη διάδοση της συγκίνησης.

Δυστυχώς, οι νεκροί του τρομερού δυστυχήματος στα Τέμπη (όσο κι αν ακούγεται βέβηλο ή ανοίκειο) ενισχύουν το πολιτικό προφίλ της – ένα προφίλ που ήδη ξεχείλιζε λυρισμό, το τελευταίο διάστημα, σε μια συντονισμένη προσπάθεια να φτιάξουν αντικυβερνητικό κίνημα νέων για να κρυφτούν πίσω του, προσπάθεια που είχε μισοευοδωθεί με τις κινητοποιήσεις των σπουδαστών σε δραματικές σχολές, οι οποίοι με τον λυρισμό προσπάθησαν να καλύψουν ουσιαστικά την έλλειψη αιτήματος (και όντως, περισσότερο ως μαθητεία στον ριζοσπαστισμό παρά ως συγκροτημένο κίνημα με συγκεκριμένα ρεαλιστικά αιτήματα μοιάζει αυτή η κινητοποίηση). Τα θύματα του δυστυχήματος, στην πλειονότητά τους νέες και νέοι, προσέφεραν τη δυνατότητα οικειοποίησής τους από την Αριστερά, που με κατάλληλες αφαιρέσεις τα παρουσιάζει ως θύματα του ιδιωτικού κεφαλαίου (ενώ είναι κυρίως θύματα του πελατειακού και δεινοσαυρικού Δημοσίου – το οποίο δεν πείραξε, παρά τις διακηρύξεις της, ούτε η παρούσα κυβέρνηση).

Κάπως έτσι, με το κλάμα ανθρώπων που δεν είναι δικό τους το πένθος, φτιάχνεται ακόμα ένα κίνημα «δημοκρατίας της συγκίνησης». Ενα κίνημα «αντιπροσώπων» (κατά τα συνήθη), στην πορεία θα εμπλουτιστεί με διάφορους καιροσκόπους αέργους της πολιτικής (τότε ήταν η Ραχήλ Μακρή, σήμερα είναι ο Αντώναρος και ο Αρης Σπηλιωτόπουλος) που στόχο δεν έχει την αναμόρφωση, τη διόρθωση, τον εκσυγχρονισμό – αλλά την κατάληψη. Θα μπορέσει τόσο σύντομα να επαναλάβει τον άθλο που διέλυσε επί δεκαετία τη χώρα;