Γυναίκα και αθλητισμός

8 Μαρτίου. Ημέρα της γυναίκας. Ολοι μιλούν γι’ αυτές, μολονότι θα έπρεπε να το κάνουν καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου. Αλλά αλήθεια, ποια είναι η θέση των γυναικών στον αθλητισμό και δη στην Ελλάδα; Το clasico στην Ισπανία, το Ρεάλ – Μπαρτσελόνα συγκεντρώνει πάνω από 90.000 θεατές και δημιουργείται παγκόσμιο ρεκόρ.

Στα μέρη μας, κάτι τέτοιο φαντάζει ανέφικτο. Ονειρο απατηλό. Κι ας νοιάζεται πολύ η ευρωπαϊκή ομοσπονδία να προωθήσει και να εξελίξει το ποδόσφαιρο των γυναικών. Δίνει χρήμα και κίνητρα, αλλά αργεί να πάρει μπροστά ο μύλος της προόδου. Τα ματς των ομάδων ορίζονται Σάββατο μεσημέρι ή Κυριακή πρωί και όχι μόνον αυτό, πόσοι είναι όσοι ασχολούνται με τα αποτελέσματα; Οι εθνικές ομάδες όλων των ηλικιών, μολονότι έχουν κάνει πρόοδο, εξακολουθούν να υστερούν σε σχέση με τις αντίστοιχες των προηγμένων χωρών και ίσως όχι μόνο με αυτές. Οι ήττες βαριές, αλλά ο σπόρος έπεσε, προπονητές ασχολούνται με τα κορίτσια, κάτι θα βγει.

Εκεί που υπάρχει άνθηση είναι στον υγρό στίβο. Στην υδατοσφαίριση κατά κύριο λόγο. Διότι πολύ απλά έχουμε τη γνώση ώστε να παράγουμε αθλήτριες υψηλού βεληνεκούς ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Το διαπιστώνουμε αυτό όταν πέφτει στο νερό η γυναικεία εθνική ομάδα του πόλο, ακόμη και σε επίπεδο νεανίδων. Ο δε Ολυμπιακός, πάντα κοιτά τις κορυφές και αποτελεί μια πανίσχυρη ευρωπαϊκή δύναμη. Στο μπάσκετ η γαλάζια ομάδα με τις γυναίκες αθλήτριες, έχει κατά καιρούς πάει μπροστά, υφίσταται δυναμική και η συμμετοχή σε τελικές φάσεις ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων το αποδεικνύει. Υστέρηση, ωστόσο, βλέπουμε σε συλλογικό επίπεδο. Στο βόλεϊ τα κορίτσια πάνε καλά και στον στίβο ακόμη καλύτερα. Εκεί, ανθίζει ο αθλητισμός που φέρνει μετάλλια.

Τι συμβαίνει, ωστόσο, αν κοιτάξουμε και πίσω από τις κουρτίνες; Τα τελευταία 24ωρα η καλύτερη ελληνίδα διαιτήτρια στο μπάσκετ, η Βάσω Τσαρούχα τα… ακούει επειδή ζήτησε να εκκενωθεί το Αλεξάνδρειο στο ματς του Αρη με το Περιστέρι. Επειδή, όπως ανέφερε στο φύλλο αγώνα, την έφτυσαν. Κανονικά, εφόσον είναι αληθινά όσα περιγράφει, έπρεπε να δεχθεί αδιαμαρτύρητα αυτή την ντροπιαστική συμπεριφορά. Μήπως στις αρένες των γηπέδων δεν είμαστε έτοιμοι να δούμε μια θηλυκή παρουσία με την ιδιότητα του ρέφερι; Στο ποδόσφαιρο μάλλον αδύνατο. Είχαμε τη Θάλια Μήτση που σφύριξε και σε τελικές φάσεις Euro, αλλά στη συνέχεια τίποτα. Η ποσόστωση μπορεί να περιμένει. Δυστυχώς. Ούτε διαιτήτρια που να διεκδικεί δάφνες βλέπουμε στον ορίζοντα ούτε κάποια βοηθό διαιτητή. Και όλο αυτό αντανακλά στην κοινωνία μας που σήμερα θα μιλά για τις γυναίκες και τον αναβαθμισμένο ρόλο τους, αλλά στον αθλητισμό αυτό δεν είναι ορατό…