Η ποιότητα στη μοιρασιά

Βήματα μπροστά, σε ό,τι έχει να κάνει «με την ποιότητα και τη διαιτησία», έχει δει στο ελληνικό ποδόσφαιρο ο Πρωθυπουργός, όπως μας είπε σε μια πρόσφατη συνέντευξη που έδωσε πριν από δέκα μέρες σε ραδιοφωνικό σταθμό των Τρικάλων. Θα ‘χε ενδιαφέρον να εξηγήσει κάποτε τι εννοεί χρησιμοποιώντας τον όρο «ποιότητα». Τι είναι άραγε καλύτερο στο ποδόσφαιρό μας σήμερα; Η Εθνική μας π.χ. είναι εκτός τελικών μεγάλων διοργανώσεων από το Μουντιάλ της Βραζιλίας του 2014. Το περασμένο καλοκαίρι οι ελληνικές ομάδες στην Ευρώπη είχαν τα χειρότερα αποτελέσματα τα τελευταία είκοσι χρόνια. Το δεύτερο επαγγελματικό πρωτάθλημα της χώρας, η Σουπερλίγκ2, που είναι και επιδοτούμενο από το κράτος, έχει σταματήσει. Οι έλληνες διαιτητές δεν ορίζονται σε σοβαρά ευρωπαϊκά ματς και οι ξένοι που έρχονται εδώ να διευθύνουν παιγνίδια είναι αναμφίβολα χειρότεροι σε σχέση με όσους έρχονταν τα τρία προηγούμενα χρόνια – ο πρόεδρος της ΕΠΟ κ. Τάκης Μπαλτάκος είπε ότι «δεν φέρνουν όσους ξέρουν αγγλικά για να μην ακούνε τον κόσμο να τους βρίζει τη μάνα». Τι από όλα αυτά είναι εξυγίανση δεν ξέρω. Ποιότητα πάντως δεν διακρίνω.

Δηλώνει

Διασκεδάζω με τον Κυριάκο Μητσοτάκη κάθε φορά που δηλώνει Ολυμπιακός. Ποιον ενδιαφέρει αυτό; Μου θυμίζει τον κάποτε υφυπουργό Αθλητισμού των ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ, τον αγαπημένο μου κ. Γιώργο Βασιλειάδη, που έκανε ακριβώς το ίδιο! Δεν τον έσωσε από το να αποκτήσει λίγο τροπικό μαύρισμα στις εκλογές, αλλά νέος είναι θα πάρει τη ρεβάνς τώρα.

Παιδιά

Το τι ομάδα υποστηρίζει κάποιος ενδιαφέρει αυτόν προσωπικά και κανέναν άλλο. Επί Γιώργου Βασιλειάδη π.χ., ο Ολυμπιακός του μπάσκετ κατέληξε στην Α2, γιατί ως υφυπουργός ο Βασιλειάδης δεν τολμούσε να φέρει την παραμικρή αντίρρηση στον Αλέξη Τσίπρα, που του είχε πει να προσέχει τον τότε πρόεδρο της ΕΟΚ κ. Γιώργο Βασιλακόπουλο σαν τα μάτια του. Αυτό που έχω καταλάβει με τους διάφορους πολιτικούς είναι ότι αντιμετωπίζουν τα θέματα του ποδοσφαίρου (ίσως και του αθλητισμού γενικότερα) σαν μουτρωμένα μικρά παιδιά: περισσότερο κι από το αν υποστηρίζουν μια ομάδα, έχει σημασία αν κάποια δεν τη χωνεύουν. Τον καιρό π.χ. που ο Σταύρος Κοντονής ήταν στο υφυπουργείο Αθλητισμού, μόνο οι αληθινά αντιολυμπιακοί μπορούσαν να είναι συνομιλητές του. Ο Κοντονής ήταν μέλος μιας κυβέρνησης που πίστευε πως ο Ολυμπιακός (σε όλα τα σπορ…) ήταν ένα είδος αυτοκρατορίας του κακού: δεν υπήρχε στο γραφείο του (και γενικά στο περιβάλλον του) ούτε ένας άνθρωπος που να βλέπει τον Ολυμπιακό (όχι στο ποδόσφαιρο, αλλά ας πούμε στο πινγκ – πονγκ…) με κάποια συμπάθεια. Ακόμα κι όταν τραπέζωνε δημοσιογράφους στα ουζερί της Καισαριανής για να τους εξηγήσει τη σκέψη του, όποιος εμφανιζόταν έπρεπε να έχει γράψει τουλάχιστον δύο κείμενα στη ζωή του, που να εξηγεί γιατί ο Ολυμπιακός είναι η καταστροφή της Ελλάδας. Κι όταν κάποτε η ΕΠΟ διοικήθηκε από μια Επιτροπή δικών του ανθρώπων (Δρόσος, Βρύζας, Φιλιππούσης, Μπάρτζης κ.τ.λ.) το σημαντικό στην επιλογή τους ήταν να μην έχουν πει καλό λόγο για τον Ολυμπιακό και αν γίνεται κάποιος να μιλάει και ρωσικά. Και κάπως έτσι στις εκλογές που ακολούθησαν απέκτησε κι ο Κοντονής ένα ωραίο τροπικό μαύρισμα…

Πάθη

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης βέβαια δεν έχει τέτοια πάθη. Ούτε αντιολυμπιακούς ψάχνει, ούτε με αντιπαναθηναϊκούς συναναστρέφεται, ούτε συνομιλεί με κάποιον με κριτήριο το αν δεν χωνεύει την ΑΕΚ ή τον ΠΑΟΚ ή τον Λεβαδειακό. Απλά προΐσταται μιας κυβέρνησης που όχι μόνο δεν κάνει τίποτα για το ποδόσφαιρο, αλλά κι όποτε τόλμησε κάτι να κάνει για να δείξει ότι ενδιαφέρεται, μόνη της φρόντισε να παραιτηθεί από την προσπάθεια – χωρίς και να εξηγήσει τίποτα. Εφεραν π.χ. τον Θοδωρή Ζαγοράκη, μετά βαΐων και κλάδων, να τον κάνουν πρόεδρο στην ΕΠΟ και τον παράτησαν μόνο στο Πάρκο Γουδί: ο Ζαγόρ έφυγε σε χρόνο – ρεκόρ. Προέκυψε, μετά από συνεργασία με τις FIFA/UEFA η ολιστική μελέτη για την ΕΠΟ και την πέταξαν στα καλάθια των αχρήστων οι καφετζήδες χωρίς ενδοιασμό. Ακόμα κι ο νόμος για την οπαδική βία, που τρεις υπουργοί παρουσίασαν με ταρατατζούμ, ανάθεμα κι αν εφαρμόστηκε. Και δεν το λέω γιατί οι οργανωμένοι οπαδοί στα «πέταλα» των γηπέδων ζουν και βασιλεύουν (και βγάζουν και ό,τι πανό θέλουν…): το λέω γιατί την περασμένη εβδομάδα στη Θεσσαλονίκη έγινε πάλι επίθεση σε έναν οπαδό από μια αγέλη χουλιγκάνων. Ποιον να φοβηθούν;

Χαίρεται

Ο Μητσοτάκης μίλησε και για ανταγωνισμό και είπε πόσο το χαίρεται το πράγμα. Το να βάλεις πέντε χαρτοκλέφτες να παίξουν πόκερ μπορεί να είναι εξαιρετικά διασκεδαστικό: ο μεταξύ τους ανταγωνισμός θα είναι σπουδαίος. Αλλά αν τους μάζευε η αστυνομία δεν νομίζω πως θα μπορούσαν να το επικαλεστούν ως επιχείρημα. Ενα πρωτάθλημα πιλοταρισμένο μπορεί να είναι άκρως ανταγωνιστικό. Αλλά αν το κερδίσει αυτός που εξαρχής το ελέγχει τι ποιοτικό υπάρχει;

Χειραγωγημένα

Θα φέρω κι άλλο ένα παράδειγμα: αυτό που συμβαίνει με τον υφυπουργό Αθλητισμού κ. Λευτέρη Αυγενάκη και τη Σουπερλίγκ2. Βγαίνει πριν λίγες μέρες ο υφυπουργός και λέει σε συνέντευξή του ότι «δεν φαίνεται να υπάρχει καθαρό πρωτάθλημα στη Σουπερλίγκ2 κι αυτό το λένε οι φορείς και τα στοιχεία». «Οι ΠΑΕ» είπε «κάνουν ότι δεν γνωρίζουν» και τις κάλεσε «να αναλάβουν τις ευθύνες τους γιατί αρκετά με το ψέμα». Για να μην υπάρχει περιθώριο παρερμηνείας των όσων δήλωσε είχε προσθέσει ότι «η κοινωνία θέλει καθαρό ποδόσφαιρο» κι ότι ως κυβέρνηση «έχουμε εικόνα ως προς τα χειραγωγημένα παιχνίδια». Σε ποια χώρα της γης μια τέτοια δήλωση δεν θα ήταν λόγος να κινητοποιηθούν σοβαροί ελεγκτικοί μηχανισμοί; Η απάντηση είναι απλή: στην Ελλάδα του Κυριάκου Μητσοτάκη. Οπου όχι μόνο δεν υπάρχει ο παραμικρός έλεγχος, αλλά δεν υπάρχει κι αντιπολίτευση που να τολμά να επισημάνει τα γιατί της κυβερνητικής ατολμίας χωρίς γενικότητες. Πώς να το κάνει; Αν ο Μητσοτάκης βλέπει οράματα με ποιότητα κι εξυγίανση, αυτοί στη σκέψη και μόνο ότι θα πουν κάτι που μπορεί να ενοχλήσει ψηφοφόρους λιποθυμούν πλέον. Φταίει και το τροπικό μαύρισμα…

Πρόβλεψη

Κάνω μια πρόβλεψη και μακάρι να βγω ψεύτης. Και σε αυτούς ακόμα τους απίθανους τύπους της Σουπερλίγκ2, τους κατά Αυγενάκη σκηνοθέτες χειραγωγημένων παιχνιδιών, η κυβέρνηση κάτι θα δώσει. Διότι έτσι αντιλαμβάνεται το πράγμα: νομίζει πως δεν είναι δουλειά της ο έλεγχος, αλλά το μοίρασμα. Ισως τελικά αυτή να είναι η ποιότητα και η εξυγίανση που βλέπει ο Πρωθυπουργός: η ποιότητα στη μοιρασιά. Μου δίνει την εντύπωση πως θα ήθελε να είχε τρία – τέσσερα πρωταθλήματα να δώσει από ένα σε όλους…