Το στοίχημα

Οταν τον Ιούλιο του 2019 η Νέα Δημοκρατία έγινε κυβέρνηση, δεν είχε συμπληρωθεί χρόνος από την τραγωδία στο Μάτι. Και ο ΣΥΡΙΖΑ είχε πάει στις εκλογές με το βάρος πάνω από εκατό νεκρών στην πλάτη του (συν αυτοί της Μάνδρας) και με το όνειδος της παρωδίας μιας υποτιθεμένης σύσκεψης που στήθηκε προς παραπλάνηση των πολιτών. Οπως επίσης και με τη δήλωση της Ρένας Δούρου που αξιολογούσε την καταστροφή ως μια «στραβή στη βάρδια της». Εύκολα συμπεραίνει κάποιος πως, από την αρχή, το στοίχημα του Κυριάκου Μητσοτάκη ήταν να μην υπάρξουν νεκροί από φυσικές καταστροφές ή μαζικά δυστυχήματα στη δική του «βάρδια». Γι’ αυτό και στις μεγάλες πυρκαγιές της Εύβοιας το καλοκαίρι του 2021 όλο το βάρος δόθηκε στην απομάκρυνση των κατοίκων. Ηταν τότε που κυκλοφόρησε εκείνο το «Γ… Μητσοτάκη» στο πλαίσιο, θεωρώ, μιας κομματικής διελκυστίνδας με θέμα τους νεκρούς στο Μάτι. Και τώρα, λίγες εβδομάδες πριν από τις εκλογές, ήρθαν τα «γεγονότα» που, σύμφωνα με τη γνωστή ρήση του ΜακΜίλαν, μπορεί να επηρεάσουν καταλυτικά τις πολιτικές εξελίξεις. Η τραγωδία στα Τέμπη έκανε να χαθεί το στοίχημα που φαινόταν ότι μπορούσε να κερδηθεί.

Από τις πρώτες κιόλας ώρες η κομματική (και όχι η πολιτική που είναι κάτι εντελώς διαφορετικό) εκμετάλλευση αυτού του δράματος ήταν εκκωφαντική. Και μάλιστα από όλες τις πλευρές. Ο καθένας, από αξιωματούχους και πρωτοκλασάτους πολιτικούς μέχρι «μαχητές» του Διαδικτύου, προσπάθησαν να «ντύσουν» το συμβάν με το κομματικό τους ρουχαλάκι ακόμη και αν έπρεπε να το στραμπουλίσουν ή να το πατικώσουν ή ό,τι άλλο. Το θέμα είναι πώς θα αναδειχθεί το ρουχαλάκι.

Ναι, η Νέα Δημοκρατία έχει την ευθύνη της διακυβέρνησης, αυτήν που δεν μπορεί να αποποιηθεί προβάλλοντας το «ανθρώπινο λάθος». Μα αυτός ακριβώς είναι ο σκοπός της. Να προφυλάσσει τους πολίτες από τον αστάθμητο παράγοντα του ανθρώπινου λάθους. Ωστόσο, αν δεν είχε προηγηθεί η απαράδεκτη διαχείριση της τραγωδίας στο Μάτι, δεν είμαι καθόλου σίγουρη ότι ο Αχιλλέας Καραμανλής θα έσπευδε να παραιτηθεί ή αν θα είχαμε ακούσει κυβερνητικές «συγγνώμες». Αλλά ούτε και αν ο Αλέξης Τσίπρας, που, επί πρωθυπουργίας του, επισκέφθηκε το Μάτι αρκετές μέρες μετά και πρωί πρωί σαν τον κλέφτη, θα βρισκόταν στα Τέμπη από τις πρώτες ώρες. Στα ενδιάμεσα, παρακολουθήσαμε μέλη της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ να παριστάνουν τους αγνούς συνδικαλιστές, ακούσαμε ότι για το δυστύχημα φταίει ο καπιταλισμός, θυμηθήκαμε την άρνηση των δημοσίων υπαλλήλων να αξιολογηθούν και είδαμε την προσπάθεια να συγκροτηθεί ένα κύμα «λαϊκής οργής» που, πιθανόν, να οδηγήσει σε νέους Αγανακτισμένους. Κάτι που φαίνεται από την απεργία των υπαλλήλων του μετρό έως την αλλαγή ρεπερτορίου των καλλιτεχνών που από τις διεκδικήσεις του κλάδου τους πέρασαν στο «Είστε δολοφόνοι».

Σε λίγες εβδομάδες έχουμε εκλογές. Μήπως ήρθε η ώρα να υπερβούμε τις ιδεολογίες και να ψηφίσουμε με γνώμονα την ικανότητα να διορθωθούν οι παθογένειες του κράτους; Διότι πώς γίνεται, ρε αδέλφια, να έχουν περάσει από του Μαξίμου όλες οι βασικές ιδεολογίες και τα προβλήματα να διαιωνίζονται; Και να σκοτώνουν;