Θάλασσα χωρίς τσίνορα

Εχει δίκιο η κυρία Πόπη: ο αρχηγός δεν είπε πως η θάλασσα δεν έχει σύνορα, αλλά ότι δεν έχει τσίνορα και η κακιά συντήρηση έσπευσε να το διαστρέψει. Τσίνορα, βλέφαρα, ματοτσάμπουρα – πάντως όχι σύνορα. Εξάλλου, σύμφωνα με την παλιά διεθνιστική αντίληψη, το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια – τα δε χελιδονόψαρα έχουν προεκτείνει αυτή την άποψη εφόσον χρησιμοποιούν και τον εναέριο χώρο κατά βούληση. FIR χελιδονόψαρων δεν υπάρχει.

Θάλασσα χωρίς τσίνορα – είναι μια λογοτεχνική διατύπωση την οποία θα ζήλευε ακόμα και ο Καββαδίας που έσκισε τη θολή γραμμή των οριζόντων και που κι αυτή είναι νοητή, αφού οι ορίζοντες δεν ανήκουν σε κανέναν: όσο πλησιάζεις τόσο απομακρύνονται, σαν τον σοσιαλισμό.

Γιατί, μήπως η ηπειρωτική χώρα έχει σύνορα και με ποια έννοια; Χωρίζονται τα έθνη με οροσειρές, με κορυφογραμμές, με ποτάμια οπωσδήποτε; Οχι. Χαράζονται νοητώς κι όλοι είμαστε ένα, ενωμένοι και αγαπημένοι, λιώνουμε από έρωτα ουμανιστικά αγκαλιασμένοι, όπως τώρα οι Ρώσοι με τους Ουκρανούς, οι Σύροι με τους σαλταρισμένους του ISIS, οι Αμερικανοί με τους Ταλιμπάν και τους Κινέζους και οι Σέρβοι με τους Κοσοβάρους. (Κλάψε κι εσύ από συγκίνηση.)

Ξέραμε ότι η θάλασσα δεν έχει μονοπάτια, αλλά γιατί να έχει σύνορα; Τόσα πυρηνικά αεροπλανοφόρα κυκλοφορούν, φορτωμένα και με πυρηνικούς πυραύλους, ενώ στον αιώνα τον άπαντα όλοι αγωνίζονταν να γίνουν θαλασσοκράτορες, όπως και σήμερα άλλωστε. Επομένως, πού τα είδατε εσείς τα σύνορα; Διάβαζα προχθές ένα αφιέρωμα στον Τάσο Λειβαδίτη – σε ένα ποίημα του γράφει «είμαι διεθνιστής» κ.λπ. Υπήρξε ποτέ διεθνισμός; Βεβαίως: εκείνος σύμφωνα με τον οποίο όλοι υπάκουαν και ήταν υπόδουλοι στη Σοβιετία. Εθνικιστικός διεθνισμός, ο μόνος που μπορεί να υπάρξει. Χωρίς σύνορα, βεβαίως, που κι αυτό εξυπηρετεί κάποιον νταβατζή, κάποια σύνορα, πάντα. (Κορόιδα με τις λέξεις βρίσκεις πρόθυμα, σε κάθε εποχή.)

Κι αφού δεν υπάρχουνε σύνορα, γιατί αντισταθήκαμε στους Ιταλούς και στους Βουλγαρο-Ναζί; Υπήρχε λόγος; Εκτός αν σύνορα υπάρχουν μόνο κατά περίπτωση κι επιλεκτικά – ας πούμε, κάποιοι ευένδοτοι ιστορικοί την Τουρκοκρατία τη λένε ευγενικά: «όταν ήμασταν υπό τουρκική διοίκηση». Αλλά τη Γερμανοκρατία τη λένε «ναζιστική κατοχή». Τι καλύτερο είχαν οι Τούρκοι από τους αποτρόπαιους Ναζί; Μάλλον ήτανε πολύ χειρότεροι αφού μας κατσικώθηκαν, όχι τέσσερα, όπως οι Γερμανοί, αλλά τετρακόσια χρόνια κι ακόμα πληρώνουμε.

Κι αφού η θάλασσα δεν έχει σύνορα, αλλά μόνο ματοτσίνορα, γιατί τόσες χώρες πληρώνουνε τρισεκατομμύρια κάθε μέρα για να συντηρούν πανίσχυρους πυρηνικούς στόλους; Διότι όλα αυτά τα έθνη αποτελούνται από ηλίθιους και την αλήθεια την ξέρουνε μόνοι μερικοί αγράμματοι ινστρούχτορες, εδώ, στην Κάτω Τούμπα. Το είπε κι ο αρχηγός: από πότε η θάλασσα έχει σύνορα;

Και στον Εβρο, λέει ο Τζανακόπουλος, ο φράχτης είναι παράνομος – άρα ούτε και τα ποτάμια έχουν σύνορα, επομένως μπορούνε άνετα οι Ισραηλινοί να πηγαίνουνε στον Νείλο και να ψαρεύουν κροκόδειλους. Ενώ βλέπεις το Τείχος του Βερολίνου, που χτίστηκε για να εμποδίζει όχι τους εχθρούς, αλλά τους δικούς τους, για να μη φύγουν τρέχοντας, τόσες δεκαετίες ήταν νόμιμο. Δεν τον πείραζε.

Ενώ, ο έτερος, ο Σφακιανός, θέλει εξουσία χωρίς σύνορα – ξέχασε τα κονσερβοκούτια. Κανονικά η ΝΔ έπρεπε να βάλει όσα τρολ ελέγχει να στηρίξουνε τον Πολάκη, να μην εξοβελιστεί η μασκότ απ’ τον ΣΥΡΙΖΑ, μιας και είναι ο καλύτερος σύμμαχός της μέσα στον αντίπαλο. Εξάλλου ο άνθρωπος τι είπε; Αυτά που νιώθει και πιστεύει κατά βάθος μεγάλο ποσοστό του πολιτικού του χώρου και ντρέπεται να τα πει ευθέως. Ακατανόητη εχθροπάθεια, νοσταλγία της ΟΠΛΑ, στήριξη στον ευαίσθητο Κουφοντίνα, ή αυτοί ή εμείς, έλεγχος των αρμών της εξουσίας, υπέρ Βενεζουέλας κ.λπ. Ονειρεύονται να μαντρώσουν καθέναν που έχει αντίθετη άποψη; Ισως. Πάντως το είπε φόρα παρτίδα το κοπέλι, για όσους θωπεύουν ακόμα αυταπάτες και νομίζουν πως είχαν να κάνουν με στοργή και προδέρμ. Δηλαδή, όπως υπονοεί ο Πόλαξ, δεν υπάρχει καμιά αριστερή πολιτική σκέψη, υπάρχει μόνο το πλιάτσικο και η εξάλειψη του αντιπάλου; Ναι, το ξεκαθάρισε διαυγώς, για πολλοστή φορά και όλοι τώρα κάνουνε ότι έπεσαν απ’ τα σύννεφα και τσουρουμαδιούνται.

Θα πεις, τουλάχιστον ο άνθρωπος είναι ειλικρινής. Δεν κρατιέται. Δεν έχει εφεδρείες υποκρισίας κι ευελιξίας. Δεν αντέχει πια τα προσωπεία, την παραπλάνηση, την αμφίεση – θέλει για κάποιον μυστήριο λόγο εκδίκηση. Ακατανόητο τι είδους εκδίκηση. Και τη θέλει τώρα, με γιακωβίνικο τρόπο, λαϊκά δικαστήρια, δικαστές βγαλμένους απ’ τη βιοτεχνία του κόμματος, υπάκουους, ρομπότ, να χειροκροτούνε τον Σφακιανό σαν τους στρατηγούς του Κιμ, που χτυπούν συγχρονισμένα κι ομοιόμορφα τα χεράκια τους όπως τα ηλεκτρικά, λούτρινα αρκουδάκια, δοξάζοντας τον πατερούλη.

Σε κάθε περίπτωση, η φράση πως «η θάλασσα δεν έχει σύνορα» είναι πολύ πιο βαριά από εθνική σκοπιά (αν σκεφτείς τις συνέπειές της – ας πούμε την κατάργηση του στόλου και της αεροπορίας), πιο επικίνδυνη σε σχέση με όσα εμπαθή λέει το άλλο κοπέλι. Γιατί ο δήθεν διεθνισμός-πολακισμός στα εθνικά είναι απείρως πιο επικίνδυνος από το εμφύλιο μένος. Πάνε και πες στον Τούρκο πως η θάλασσα δεν έχει σύνορα, πως το Αιγαίο ανήκει στις τσέρουλες, να δούμε τι θα γίνει αύριο. Και πόσες αποχρώσεις του γκρι θα προκύψουν.