H κοιλάδα της οδύνης

Τέμπη. Σκληρές εικόνες. Αγριες. Αρχαία τραγωδία. ‘Η κατευθείαν από σενάριο ευφάνταστου σκηνοθέτη θρίλερ. Να σε πιάνει η ψυχή σου. Η θλίψη σκεπάζει την κοιλάδα, την κοιλάδα των Τεμπών. Ολοι μιλούν για τα Τέμπη λες και τα γνωρίζουν χρόνια και χρόνια. Μα, είναι τόσο γνωστά και όχι πάντα για καλό λόγο – όταν τα ανασύρει η μνήμη οι φωτογραφίες μοιάζουν υγρές από τα δάκρυα όσων έμειναν  γι’ αυτούς που «έφυγαν». Στον πλέον επικίνδυνο δρόμο της Ελλάδας, στο στενότερο σημείο της εθνικής οδού, εκεί στην «πόρτα» της Θεσσαλίας για τη Μακεδονία, γράφτηκαν σελίδες πικρές και ο χρόνος σταμάτησε μονομιάς με κεραυνούς πόνου.

Πριν από τη χθεσινή ανείπωτη τραγωδία που έμοιαζε με μαχαιριά στην καρδιά όλης της Ελλάδας, βιώσαμε άλλες δύο που τραυμάτισαν την ψυχή μας εξίσου πολύ.

Στις 4 Οκτωβρίου του ’99, το λεωφορείο χαμογελούσε από τα χαρούμενα πρόσωπα των παιδιών που βρίσκονταν στα καθίσματά του. Ηταν οπαδοί, φίλοι του ΠΑΟΚ, του συνδέσμου Κορδελιού, τότε στα ανέφελα χρόνια που επιτρέπονταν οι μετακινήσεις. Επέστρεφαν στη βάση. Αλλά ο χάρος ζήλεψε τα νιάτα και τη χαρά τους. Λίγο πριν από τα Τέμπη, συγκρούστηκε το όχημα με άλλο, με φορτηγό που ερχόταν από τον βορρά. Αποτέλεσμα; Βουτιά σε χαράδρα, έξι παιδιά νεκρά όπως και ο οδηγός. Ο ΠΑΟΚ πάντα κλαίει για τους νεκρούς του, πάντα τους θυμάται, όπως άλλωστε συμβαίνει και με όλη την Ελλάδα κι ας έχουν περάσει χρόνια και χρόνια από τότε…

Οχι πολύ αργότερα, στις 13 Απριλίου του 2003 και λίγο προτού νυχτώσει, λεωφορείο με μαθητές από το Μακροχώρι Ημαθίας γύριζε μετά την καθιερωμένη σχολική εκδρομή που είχαν επιλέξει να γίνει στην Αθήνα. Στο αντίθετο ρεύμα, φορτηγό ερχόμενο από τον Εβρο, τίγκα στα νοβοπάν. Η σύγκρουση ήταν σφοδρή, 21 ψυχές χάθηκαν αμέσως και τα σωστικά συνεργεία πάλευαν επί ώρες μήπως ανασύρουν κάποιους ζωντανούς. Το λεωφορείο παλιό, τα λάστιχα του φορτηγού έπρεπε να είχαν αλλαχθεί… αιώνες πριν, πάντα όμως θα μιλάμε για «ανθρώπινο λάθος» και «κακή στιγμή». Οπως κάνουμε και τώρα, λες και μόνον αυτό αυτό φέρει την ευθύνη. Λες και δεν έπρεπε κάποιοι να είχαν βάλει μυαλό, να προνοήσουν, να εκσυγχρονίσουν τα απομεινάρια του χθες.

Κοινή συνισταμένη των τραγωδιών; Τα φωτόλουστα πρόσωπα νέων ανθρώπων. Με όνειρα για τη ζωή που δεν υλοποιούνται. Φίλαθλοι. Μαθητές. Μικρά παιδιά,

φοιτητές, όπως στην τελευταία πικρή ιστορία. Φοιτητές που είχαν πάει να ξεσκάσουν το τριήμερο. Ο χάρος ζήλεψε τη χαρά. Είναι φανερό. Και πνίγονται σχέδια και όνειρα στην κοιλάδα των Τεμπών.