Το ξήλωμα

Οι μεγαλύτεροι θα τη θυμούνται, οι νεότεροι ας ψάξουν να τη βρουν, υπάρχει στο YouTube. Για μια τηλεοπτική διαφήμιση μιλάω από τη μακρινή δεκαετία του 1990, αυτή που μας «σύστησε» τη Σαρλίζ Θερόν ως μοντέλο, πολύ πριν τη δούμε στη μεγάλη οθόνη. Το προϊόν ήταν το Martini και το ασπρόμαυρο στόρι εξελίσσεται σε έναν χώρο που θα μπορούσε να είναι το open bar ενός πολυτελούς ξενοδοχείου στις Κάννες. Η Σαρλίζ συνοδεύεται από έναν ώριμο «Ωνάση» αλλά φλερτάρει με νεαρό τύπου «μοντέλο». Συνεννοούνται με τα μάτια, ο νεαρός σηκώνεται και απομακρύνεται και εκείνη τον ακολουθεί. Η άκρη του πλεκτού φορέματός της όμως πιάνεται σε κάποια πρόκα της καρέκλας. Κι έτσι, καθώς προχωρά και όπως τη βλέπουμε από πίσω, το φόρεμα αρχίζει και ξηλώνεται. Μέχρι που να φθάσει στην αποκάλυψη του επίμαχου σημείου οπότε, πάνω στα οπίσθια της Σαρλίζ, πέφτει το λογότυπο του προϊόντος. Μου έλεγαν μάλιστα ότι, εκείνη την εποχή, πλήθος τηλεθεατών είχε συγκεντρωθεί έξω από τα γραφεία του Martini και ζητούσαν να αφαιρεθεί το λογότυπο από τη συγκεκριμένη σκηνή.

Τι πάω και θυμάμαι τώρα και τι σχέση έχει η καλλίπυγος ηθοποιός με την τοξικότητα της πολιτικής σκηνής. Ομως σε αυτό το ξήλωμα των λίγων τηλεοπτικών δευτερολέπτων με παρέπεμψε συνειρμικά το «ξήλωμα», μέσα σε λίγες ώρες, της ρητορικής του ΣΥΡΙΖΑ με αφορμή την υπόθεση Πολάκη. Που για τον βουλευτή Χανίων θεωρώ ότι είναι win win αφού είτε τον αναδεικνύει ως «κάνω ό,τι γουστάρω» είτε ως αποδιοπομπαίο τράγο. Και στις δυο περιπτώσεις δηλαδή, ήρωα.

Από την Κυριακή το πρωί τρέχουν στην Κουμουνδούρου και στα «περίχωρα» να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα. Ποια απ’ όλα δηλαδή; Το πρώτο ήταν το κύμα συμπαράστασης στον αψύ Σφακιανό από οπαδούς της παράταξης. Πολύ μεγάλο και εντελώς αδιαπραγμάτευτο. Γραφικές κυρίες, απόμαχες τραγουδίστριες, τρολ, εξεγερμένοι καλλιτέχνες, «αδάμαστοι» όλων των ηλικιών, ξέμπαρκοι του «Δεν πληρώνω» και λοιπές καθόλου δημοκρατικές δυνάμεις, απέδειξαν, συντασσόμενοι με τον Πολάκη, ότι ισχύει απόλυτα αυτό που είχε πει πριν από λίγες εβδομάδες ο συριζαίος βουλευτής Αλέξανδρος Τριανταφυλλίδης. «Ο Πολάκης είναι η ψυχή της ψυχής του ΣΥΡΙΖΑ». Η κρεμ ντε λα κρεμ βρε παιδί μου. Είναι το βαθύτερο φρόνημά του. Το «Ή αυτοί ή εμείς», ακόμη και αν έχει αποσυρθεί από την πρώτη σειρά των κομματικών συνθημάτων, υποβόσκει ως άποψη στην πολιτική του, τρέφει την εχθροπάθεια στην οποία βασίζεται το ιδεολογικό του αφήγημα.

Υστερα είναι και τα στελέχη του. Ο Γιώργος Κατρούγκαλος που είπε, ξείπε, ο Νίκος Φίλης που δεν συμφωνεί με τη διαγραφή του βουλευτή, ο Νίκος Μπελαβίλας που ομολόγησε ότι ο Πολάκης λέει φανερά αυτό που όλοι λένε στα κρυφά.

Και τι να πρωτομαζέψουν δηλαδή. Πάνε να κλείσουν μια τρύπα αλλά, εν τω μεταξύ, το ξήλωμα του ρούχου είναι μη αναστρέψιμο. Ας πρόσεχαν πριν αφήσουν τον λόγο του Πολάκη να εγκατασταθεί στην Κουμουνδούρου ως κυρίαρχη ιδεοληψία.

Ο Αλέξης πήρε τ’ άρματα

Αστραψε και βρόντηξε σου λέει ο Αλέξης Τσίπρας με τον βουλευτή του. Και με το που γύρισε από το εορταστικό τριήμερο στην Αίγυπτο (μα για κούλουμα στην Αίγυπτο;) το πήρε επάνω του. Δική του απόφαση ήταν, λέει, να βγει ο Πολάκης από τα ψηφοδέλτια διότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έρχεται για να εκδικηθεί και να γκρεμίσει αλλά για να χτίσει. Αντε λοιπόν και το ‘πε. Ποιος τον πιστεύει; Ούτε καν οι δικοί του που τρέφονται από τον ρεβανσισμό και προσπαθούν ακόμη να κλείσουν τον ισολογισμό του Εμφυλίου.

Ασε που πάνω στη βιάση του τού ξέφυγαν κι αυτά που θα ήθελε να κρύψει. «Εγώ αποφάσισα την αποπομπή Πολάκη, έχω ευθύνη να προστατέψω τον ΣΥΡΙΖΑ» είπε. Καλά, σοβαρά τώρα; Μα δεν απειλείται το κόμμα του με όσα είπε ο βουλευτής, ίσως μόνο η μάσκα της ευπρεπούς πολιτικής που προσπαθεί να φορέσει προεκλογικά. Η δημοκρατία απειλείται και μόνο αυτή. Και πώς το εννοεί δηλαδή; Το κόμμα πάνω από τη χώρα; Αλλά και το 2015, μετά το δημοψήφισμα, αυτό δεν έκανε; Για να μη διαλύσει ένα κόμμα, διέλυσε μία χώρα.