Πολακισμός; Οχι. Τσιπρισμός!

Τα λόγια του Πολάκη που του στοίχισαν την απομάκρυνση από τα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι δικά του. Σε γενικές γραμμές, ό,τι λέει το έχουμε ξανακούσει. Τις μεθόδους του, επίσης τις έχουμε ξαναδεί. Ας δούμε μερικά παραδείγματα.

Οτι τη δεύτερη φορά θα είναι αλλιώς και για να είναι αλλιώς ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να ελέγξει τους αρμούς της εξουσίας ο Πολάκης το έχει αντιγράψει. Ο πρόεδρος Αλέξης Τσίπρας, στις 15 Φεβρουαρίου 2020, στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματος, έθετε ευθέως την ερώτηση «πώς θα καταφέρει, τη δεύτερη φορά η Αριστερά, κερδίζοντας τις εκλογές, να αναλάβει την ευθύνη και τον έλεγχο όχι μόνο των κυβερνητικών θέσεων, αλλά και κρίσιμων αρμών της εξουσίας;». Το ερώτημα ήταν αγωνιώδες, αφού μεταξύ άλλων απαντούσε στο χαριτωμένο παράπονο της συμβίας του, Μπέτυς Μπαζιάνα, η οποία, ως γνήσια λενινίστρια, ήταν ανέκαθεν δύσθυμη επειδή «ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε την κυβέρνηση αλλά δεν πήρε την εξουσία» («ΕφΣυν», 7/1/2018).

Η θέση αυτή ήταν ο κανόνας για τον πρόεδρο και το κόμμα. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε καμία σχέση με τον δημοκρατικό σοσιαλισμό και με το ΚΚΕ εσωτερικού το οποίο κάποιες φορές επικαλούνται στελέχη του, επιδιώκοντας να κεφαλαιοποιήσουν τη νοσταλγία ενός εξιδανικευμένου παρελθόντος – τουλάχιστον του κομματιού που μπορούν να οικειοποιηθούν. Ο ριζοσπαστικός χαρακτήρας του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ανέκαθεν επιδεικτικά αντιδημοκρατικός. Δεν είναι τυχαίο ότι το κόμμα στηρίχτηκε για να ανεβεί σε ταραγμένες περιόδους, τις οποίες έστω από απόσταση ενστερνίστηκε. Για όσους θυμούνται, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας στήριζαν τις εκτεταμένες καταστροφές του αθηναϊκού κέντρου, της εμπορικής κίνησης και των επιχειρήσεων που έκλεισαν, μετά τον φόνο του Γρηγορόπουλου, δεν υπήρχε Πολάκης. Αλλοι σοφοί ινστρούχτορες από την κομματική «Αυγή» δόξαζαν το κάψιμο του χριστουγεννιάτικου δέντρου στο Σύνταγμα το 2008 («Ω έλατο, ω έλατο, τι ωραία που αρπάζεις», 24/12/2008). Ο Μάκης Μπαλαούρας, που χθες βράδυ συναποφάσισε για το κομματικό μέλλον του Πολάκη, έχει πει ότι «οργανώσεις όπως η 17 Νοέμβρη είχαν ένα ιδεώδες υπέρ του ανθρώπου»!

Η απόλυτη κεφαλαιοποίηση, όμως, της δύναμης της «μάζας», κατά τον λενινιστικό ευφημισμό για τα πλήθη, έγινε μετά τη χρεοκοπία. Τα συνθήματα όπως «θα καεί, θα καεί το μπου#$%λο η Βουλή» συνδυασμένα με επιθέσεις κατά του Κοινοβουλίου συνήγειραν τη ριζοσπαστική Αριστερά, που κατανόησε ότι η εμβάθυνση της αντιπολιτικής διαμαρτυρίας, ακόμα και από ιδεολογικά ασύμβατους χώρους, μπορούσε να τη φέρει πιο κοντά στην εξουσία. Η βία και η υπόσχεσή της έφερε κοντά κάθε καρυδιάς καρύδι. Τα χρόνια που οι συριζαίοι κυνηγούσαν πολιτικούς ακόμα και στις ταβέρνες, τα χρόνια που οι δημοσιογράφοι προγράφονταν και γίνονταν αφίσες στο κέντρο της Αθήνας δεν είναι μακρινά. Και τότε στο κόμμα δεν υπήρχε Πολάκης.

Κι όταν, ως κυβέρνηση, ο ΣΥΡΙΖΑ επιδίωκε να φιμώσει συγκεκριμένα ΜΜΕ και δημοσιογράφους, μπορεί ο Πολάκης να ήταν υπουργός, αλλά δεν ήταν αυτός που κινούσε τα νήματα των μηχανισμών χειραγώγησης (μόλις προχθές καταδικάστηκε γι’ αυτό ο Νίκος Παππάς). Ούτε στην προσπάθεια παραπομπής δέκα πολιτικών πρωταγωνίστησε ο Πολάκης – αυτός απλώς γελούσε στη Βουλή με την οδύνη του Παναγιώτη Πικραμμένου.

Ο Πολάκης είναι ένα ωραίο εξιλαστήριο θύμα. Ο τρελός του μιντιακού χωριού. Ενα κορόιδο που θυσιάζεται για να επαναλανσαριστεί ο ΣΥΡΙΖΑ στα νάματα μιας δημοκρατικής παράταξης. Είναι λάθος να μιλάμε για πολακισμό. Για τον ΣΥΡΙΖΑ, για την ταυτότητά του και για την αντιδημοκρατική ατζέντα του υπεύθυνος είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Οχι λοιπόν πολακισμός. Τσιπρισμός.

Δεν δικάζει η Βουλή
Ο Αντώνης Ρουπακιώτης, για χρόνια πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών και υπουργός Δικαιοσύνης στην τρικομματική κυβέρνηση Σαμαρά, γνωρίζει (ελπίζω) τα στοιχειώδη νομικά: ότι η Βουλή δεν δικάζει αλλά ούτε καν δίωξη μπορεί να ασκήσει κατά υπουργού. Κι ότι η Βουλή «παραπέμπει» στη Δικαιοσύνη και εκείνη αποφασίζει για τα πάντα: από την άσκηση της ποινικής δίωξης, μέχρι την εκδίκαση υπόθεσης κατά υπουργού. Πώς λοιπόν σχολίασε ο πρώην υπουργός Δικαιοσύνης την καταδίκη του Νίκου Παππά από το Ειδικό Δικαστήριο του άρ. 86 του Συντάγματος; «Από το ελληνικό Κοινοβούλιο καταδικάστηκε ο Νίκος Παππάς. Είχαν τους λόγους τους –τόσο γνωστούς– οι βουλευτές των δύο κομμάτων που οργάνωσαν τις κατηγορίες σε βάρος του. Η σχετική απόφαση του Ειδικού Δικαστηρίου επιβεβαιώνει για μία ακόμη φορά ό,τι βιώνουμε: Δικαιοσύνη απονέμεται ή δεν απονέμεται σε συγκεκριμένες συνθήκες από δικαστές που άλλοι μπορούν και άλλοι δεν μπορούν […]».
Αν ο Αντώνης Ρουπακιώτης γνωρίζει ότι δεν δικάζει η Βουλή, αλλ’ ότι δικάζουν τα δικαστήρια, και κάνει την ως άνω δήλωση, επικρίνοντας δικαστές ότι ως υποχείριοι πολιτικών παραβίασαν το καθήκον τους, δικαίως του ανήκει ο τίτλος του Πολάκη με γραβάτα. Αν δεν το γνωρίζει, πάσο.