Οι «αρμοί της εξουσίας» και η κομματική γραμμή

Το ερώτημα του ενός εκατομμυρίου είναι «πώς θα έγραφε στην προεκλογική περίοδο μια διαγραφή του ανθρώπου ο οποίος συνήθιζε να δίνει τον τόνο στο συριζαϊκό πολιτεύεσθαι;» – πώς, δηλαδή, ενδέχεται να επηρεάσει τις εκλογικές επιδόσεις του ΣΥΡΙΖΑ μια απομάκρυνση του Παύλου Πολάκη όχι μόνο από τα αριστερά ψηφοδέλτια, αλλά κι από το ίδιο το κόμμα; Την απάντηση – ή έστω το επικρατέστερο σενάριο για τις συνέπειες που θα έχει η επιλογή του Αλέξη Τσίπρα να μην προστατεύσει το πιο θορυβώδες στέλεχός του αυτή τη φορά – ψάχνουν τόσο οι αριστεροί όσο κι οι πολιτικοί τους αντίπαλοι.

Οι δεύτεροι δίνουν ήδη την εκτίμησή τους ον και οφ δε ρέκορντ. Στη γαλάζια ανάγνωση, δείχνοντας στον Σφακιανό την πόρτα της εξόδου, η αξιωματική αντιπολίτευση δεν θα κατορθώσει να φιλοτεχνήσει για τον εαυτό της το προφίλ της κεντρώας δύναμης που μπορεί να εκφράσει τους μετριοπαθείς ψηφοφόρους. Ακόμη κι αν φύγει ο Πολάκης, ο πολακισμός την έχει πλέον διαποτίσει, υποστηρίζουν. Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ εκπέμπει κεντρικά, εδώ και χρόνια, την εικόνα του κόμματος που δεν σέβεται τους θεσμούς, που θέλει – και επιχείρησε – να ελέγξει τους αρμούς της εξουσίας. Αυτή η επιθυμία δεν ήταν μια προσωπική φιλοδοξία του Κρητικού, ήταν κομματική γραμμή, συμπληρώνουν.

Στο κυβερνητικό στρατόπεδο συνυπολογίζουν και τον χρόνο που διάλεξε ο Αλέξης Τσίπρας για την καρατόμηση. Παρότι στο παρελθόν τού είχε δώσει πολλές αφορμές, ο συριζαίος πρόεδρος απέφευγε να τον θέσει εκτός κόμματος. Γι’ αυτό τώρα θα ήταν too little, too late – ή όπως προβλέπουν οι πιο σκληροί επικριτές του ΣΥΡΙΖΑ, χρησιμοποιώντας την ατάκα που είπε χθες στην περιοδεία του στο Μενίδι ο Πρωθυπουργός, «όπως έστρωσε, θα κοιμηθεί». Σύμφωνα με τους θιασώτες της συγκεκριμένης θεωρίας, άλλωστε, το χρονικό διάστημα που απομένει μέχρι την πρώτη κάλπη δεν αρκεί για να αποδώσει το επιχειρούμενο με μια αποπομπή Πολάκη rebranding του ΣΥΡΙΖΑ.

Οι αριστεροί που πρόσκεινται στον αρχηγό τους, πάλι, διαβάζουν τελείως διαφορετικά την απόφαση του τελευταίου να απαλλαγεί από τον αψύ βουλευτή. Στην περίπτωση που τα όργανα καταλήξουν στη διαγραφή του, η αξιωματική αντιπολίτευση θα έχει την ευχέρεια να απαντήσει με πράξεις σε όσους την κατηγορούν πως είναι αποκλειστικά υπεύθυνη για την τοξικότητα η οποία κυριαρχεί στο πολιτικό σκηνικό. Στις συντροφικές αναλύσεις, αυτό μεταφράζεται σε πόντους κεντροαριστεροσύνης. Το κόμμα θα έχει τη δυνατότητα να απευθυνθεί έτσι στο εκλογικό σώμα του Κέντρου απαλλαγμένο από το πρόσωπο που ενσαρκώνει για τους κεντρώους τον απωθητικό ΣΥΡΙΖΑ. Φυσικά, στους αριστερούς κόλπους διατυπώνεται κι η αντίθετη άποψη – η άποψη εκείνων που πιστεύουν ότι διώχνοντας τον Πολάκη η Κουμουνδούρου κινδυνεύει να απομακρύνει μια μερίδα πιστών της ψηφοφόρων, όσων «θέλουν κάποιον να τα λέει όπως ο Παύλος».

Αν πάντως συνεχίσουν οι υποστηρικτικές στον Πολάκη δηλώσεις – σαν αυτή που τον εμφανίζει να «είπε φανερά ότι πολλές και πολλοί από εμάς λέμε κρυφά κατ’ ιδίαν και μαζί μας ολόκληρος ο ελληνικός λαός» -, οι συριζαίοι θα έχουν φροντίσει μόνοι τους να αποδείξουν τις αναλυτικές ικανότητες των νεοδημοκρατών.