Οι νέοι θα αναλάβουμε {LF}τις ευθύνες μας {LF}«με το καλό ή με το άγριο»

Βίντεο πολιτικών στο TikTok με «νεολαιίστικες» ατάκες, αυτή η μάστιγα… Με την προεκλογική περίοδο να έχει ξεκινήσει – ανεπίσημα – προ πολλού, τα κόμματα προσπαθούν να προσελκύσουν τους νέους. Στόχος οι ψήφοι της γενιάς Ζ (γεννηθέντες μεταξύ 1997 και 2012) και, δευτερευόντως, των millennials (1981-1996).

Οσο κι αν προσπαθούν τα κομματικά επικοινωνιακά επιτελεία, όμως, το αποτέλεσμα μοιάζει μάλλον αστείο – ή, καλύτερα, «κρίντζι», δημιουργεί δηλαδή ένα αίσθημα ντροπής για λογαριασμό του ατόμου που εκφέρει τις εν λόγω ατάκες. Οι νέες γενιές είμαστε αρκετά «ψιλιασμένες» για να πειστούμε από επικοινωνιακά τρικ. Αυτό που πραγματικά θέλουμε είναι η δημιουργία των συνθηκών που θα μας βοηθήσουν να ανθίσουμε και να αναλάβουμε ενεργό ρόλο στην κοινωνία.

Στην Ελλάδα, οι boomers (γεννηθέντες 1946-1964, εν πολλοίς η «γενιά του Πολυτεχνείου»), με τη συμβολή και της γενιάς Χ (γεννηθέντες 1965-1980), δημιούργησαν – κυριολεκτικά και μεταφορικά – ό,τι υπάρχει σήμερα: Θεσμούς, επιχειρήσεις, κόμματα, νοοτροπίες. Με όσα καλά και κακά έκαναν, έχουν διαμορφώσει τη χώρα που καλούμαστε να συνυπάρξουμε σήμερα. Τα χρόνια της κρίσης, κατηγορήθηκαν – δικαίως, σε μεγάλο βαθμό – ότι κατέστρεψαν και υποθήκευσαν το μέλλον των επόμενων.

Σχέδιο

Σήμερα, έχοντας επιστρέψει σε μια «κανονικότητα», έχει έρθει η ώρα να παραδώσουν τη σκυτάλη στις επόμενες γενιές. Ωστόσο, για να γίνει αυτό με ομαλότητα, χωρίς δηλαδή να υπάρξει διαγενεακή ρήξη, θα πρέπει να δοθεί «τόπος στα νιάτα» – όχι με τσιτάτα, αλλά με σχέδιο. Σίγουρα, δεν είναι εύκολο. Οταν έχεις ζήσει και έχεις χτίσει ό,τι βλέπεις γύρω σου, είναι δύσκολο να πεις «ως εδώ» και να αποσυρθείς σιωπηλά στο παρασκήνιο.

Οι νέες γενιές στην Ελλάδα έχουμε σηκώσει ήδη αρκετά βάρη για να μη μας εμπιστεύονται να αναλάβουμε τις ευθύνες που μας αναλογούν. Αν το θέσουμε με ποδοσφαιρικούς όρους, έχουμε κουραστεί να καθόμαστε στον πάγκο ως «ταλέντα» και να μην μας δίνεται η ευκαιρία να δοκιμαστούμε στο γήπεδο, με το πρόσχημα ότι μας προστατεύουν.

Είμαστε οι γενιές που μεγαλώσαμε μέσα στην οικονομική αβεβαιότητα, είδαμε τους γονείς μας να ζορίζονται να τα «φέρουν βόλτα», βάλαμε πλάτη και κάναμε εκπτώσεις στα όνειρά μας. Είμαστε οι γενιές που έχουμε μπροστά μας προκλήσεις που μάλλον ξεπερνούν κάθε προηγούμενο: Κλιματική κρίση, εργασιακή επισφάλεια και ένας διεθνοποιημένος ανταγωνισμός που μας κάνει να νιώθουμε μονίμως ανεπαρκείς.

Ακούμε και διαβάζουμε για τις εκκρεμείς συντάξεις και τα αναδρομικά, χωρίς να γνωρίζουμε αν ποτέ θα μας αφορούν τέτοιες ειδήσεις, αν θα φτάσουμε να… συνταξιοδοτηθούμε. Οι γονείς μας αγόραζαν ακίνητα και δημιουργούσαν οικογένεια στα 30 τους και εμείς παλεύουμε να νοικιάσουμε. Για οικογένεια, ούτε λόγος. Πώς να φέρεις ένα παιδί στον κόσμο με 800 ευρώ τον μήνα; Κι όλα αυτά, ενώ είμαστε οι πιο μορφωμένες γενιές, οι καλύτερα εφοδιασμένες – θεωρητικά, έστω – για να «αντιμετωπίσουμε» έναν κόσμο που αλλάζει.

Πριν από λίγες ημέρες, η 27χρονη ανερχόμενη γαλλίδα δημοσιογράφος Σαλομέ Σακέ εξέδωσε το πρώτο της βιβλίο με τίτλο «Εσο νέος και σκάσε» («Soisjeune ettais-toi»), με το οποίο απαντά σε όσους κατηγορούν τις νέες γενιές για την τεμπελιά, τον εγωκεντρισμό και το θράσος τους. Ε λοιπόν, δεν θα σκάσουμε. Εχει έρθει η ώρα να αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Κι αυτό θα γίνει «με το καλό ή με το άγριο», όπως είπε πρόσφατα κι ένα αρχέτυπο του έλληνα boomer…