Η κορυφαία στιγμή του Παύλου Πολάκη

Ηταν Φεβρουάριος του 2018 όταν ο Παναγιώτης Πικραμμένος μιλούσε στο βήμα της Βουλής για τα «ανυπόστατα ψεύδη και συκοφαντίες» με τα οποία τον κατηγορούσαν για τη σκευωρία της Novartis. Ηταν η εικόνα, που στοίχειωσε συνειδήσεις, ενός έντιμου, αξιοπρεπούς ανθρώπου ο οποίος σπιλωνόταν ξαφνικά στα 73 του χρόνια. «Υπηρέτησα τη Δικαιοσύνη επί 40 χρόνια και σήμερα με κατηγορούν για δωροδοκία επειδή κλήθηκα να βοηθήσω τη χώρα ως υπηρεσιακός πρωθυπουργός». Η φωνή του σπάει, δακρύζει, όπως κάθε έντιμος άνθρωπος που στη δύση μιας ανεπίληπτης επαγγελματικής διαδρομής έβλεπε να θίγεται η ηθική του ακεραιότητα από μια μαρτυρία οκτώ γραμμών ενός προστατευόμενου μάρτυρα που σήμερα βρίσκεται στη φυλακή για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση. Ο κ. Πικραμμένος σκουπίζει δακρυσμένος τη μύτη του. Από κάτω ακούγεται ξαφνικά κάποιος να γελάει. Ηταν ο Παύλος Πολάκης. Στα χρόνια που ακολούθησαν έκανε και είπε πολλά, επιτέθηκε με χυδαίο τρόπο κατά πολιτικών του αντιπάλων, του Τύπου, της Δικαιοσύνης, με αποκορύφωμα τις προχθεσινές φασιστικές προγραφές δικαστικών, δημοσιογράφων, τραπεζιτών και κρατικών λειτουργών. Κι όμως, θεωρώ πως δεν υπάρχει πιο αντιπροσωπευτική στιγμή στην πολιτική του διαδρομή από εκείνα τα γέλια.

Είναι εντυπωσιακό πως όψιμα κάποιοι σύντροφοί του και μη ενοχλήθηκαν από τον Πολάκη, αλλά και τον «πολακισμό» που, όπως είπαν, εισήγαγε στον δημόσιο βίο. Κι όμως. Ο Παύλος Πολάκης δεν είναι παρά η συμπύκνωση όλων εκείνων των συμπεριφορών που ξέσπασαν στην περίοδο της κρίσης και των μνημονίων, της άνω και της κάτω πλατείας, η οποία καλλιέργησε το υπόστρωμα του εκχυδαϊσμού και του εκφασισμού της ελληνικής κοινωνίας. Τραμπουκισμοί, στοχοποιήσεις, νομιμοποίηση της «καλής βίας» που βαφτίστηκε δίκαιη οργή, δολοφονία χαρακτήρων, απονομιμοποίηση του Τύπου, προσπάθεια χειραγώγησης της Δικαιοσύνης.

Η ποιότητα του ήθους που κυριάρχησε όλα τα προηγούμενα χρόνια έχτισε νοοτροπίες, μορφοποίησε συμπεριφορές και το μόνο που μπορεί κάνεις να πιστώσει ή χρεώσει (ανάλογα με την ιδεολογική τοποθέτηση του καθενός) στον Παύλο Πολάκη είναι ότι αποτέλεσε τον αρτιότερο εκφραστή. Δεν είναι τυχαίο το κύμα συμπαράστασης που εκδηλώθηκε στο πρόσωπό του με την είδηση της εξαίρεσής του από τα ψηφοδέλτια του κόμματος. Ο Παύλος Πολάκης εκφράζει ένα διόλου μικρό τμήμα της κοινωνίας που έχει αποσχιστεί από το πλαίσιο της κανονικότητας και κινείται στα όρια της δημοκρατικής νομιμότητας. Συνεπώς, προφανώς η διαγραφή του έχει πολιτική σημασία. Το θέμα είναι όμως εάν έγινε για τους σωστούς λόγους.