Κυριακής το Ανάγνωσμα και Μπακούρου το Ευαγγέλιον

Ηταν ο μόνος τρόπος για να βάλουμε μπουκιά στο στόμα μας και να ανακουφίσουμε τη χήρα μάνα μας που ξενόπλενε στα Κουντουριώτικα, τα προσφυγικά πίσω από το γήπεδο της Λεωφόρου, δεκαετία του ’60 στο ξεκίνημά της. Τότε που γέμιζαν τα τρένα καημούς για τη Βαρβαρία… στο Μόναχο κάπου, που παραπονιάρικα συρτόφερνε και ο Στελλάρας. Και τα πλοία στον Πειραιά κατάφορτα από καημούς και όνειρα για την ανάστερη Αυστραλία… Το ταξίδι χωρίς γυρισμό… Αποχαιρετισμοί, νεκρώσιμος ακολουθία… και στα μάτια τους διάβαζες το εισιτήριο άνευ επιστροφής, το «one way ticket».

Σε τέτοιους καιρούς με ταξιδεύει ο συμπαίκτης μου στον Αστέρα Εξαρχείων, που τότε λεγόταν ΑΣΕΝ, ο Παναγιώτης ο Λαφαζάνης. Και με ταξιδεύει σε γκρίζα χρόνια μιας προεφηβίας με μόνη χαρά την μπάλα. Και μόνιμη αγωνία το παιχνίδι της Κυριακής. Οχι για τον καημό του αγώνα… το σαββατιάτικο απογευματινό ή το κυριακάτικο πρωινό με το ΑΣΕΝ του Λώλου μάς κάλυπτε πλήρως. Και όλος μας ο καημός η έξτρα κονόμα της Κυριακής. Για μένα βαρβάτο χαρτζιλίκι, για τον Παναγιώτη θέμα ζωής. Και όλα, ω του θαύματος, ξεκίναγαν από το παλαιοχαρτοπωλείο του Θόδωρα του Μαγκούφη… κάπου ψηλά στην Κόνιαρη προτού ανταμώσει τον Περιφερειακό. Μόνιμα άραχνος και λίαν μυροβόλος, σκότωνε η μπόχα του Πατσουλί.

Αδειαζε λοιπόν το υπόγειο με τις εφημερίδες. Και το ψαχτήρι ο Παναγιώτης τις διάλεγε ατσαλάκωτες: «Πρέπει το εμπόρευμα να λάμπει» μου έλεγε. Φορτώναμε το καροτσάκι, ανεβαίναμε πάνω, και βουρ την κατηφόρα για το γήπεδο, πάντα στις θύρες 10, 11, 12. Το γιατί σ’ αυτές κρύβεται σε ένα όνομα… όνομα-κλειδί: Μπακούρος. Το πραγματικό αφεντικό του γηπέδου… Ο τα πάντα φροντίζων, από γκαζόν μέχρι πορτοκαλάδες κι από αποδυτήρια και εξέδρες μέχρι κιόσκι εισιτηρίων!.. Πανταχού παρών… και οφθαλμός ος τα πάνθ’ ορά. Και βεβαίως-βεβαίως, πρώτιστο καθήκον η συναίνεση του κυρίου Μπακούρου. Κύριο τον λέγαμε και τίποτα άλλο! Και έπρεπε να ήμασταν πεντακάθαροι. Κοντό παντελονάκι, πόδια γδαρμένα μεν αλλά πεντακάθαρα. Το ίδιο τα χέρια και η μούρη. Κούρεμα βέβαια με την ψιλή, μια τούφα α λα Τεν-Τεν, και πάντα χαμόγελο… Και ο Μπακούρος έδινε πράσινο φως αφού πρώτα είχε δει τους ελέγχους που κάθε δίμηνο απαιτούσε… για να ξέρει αν με τα γράμματα κάναμε παρέα.

Το επόμενο βήμα ήταν το κιόσκι. Εγώ το 10, ο Παναγιώτης – που ‘χε και μεγαλύτερη ανάγκη – το 12. Τη θύρα 13 την είχαν αμπαρώσει κάμποσοι μεγαλύτεροι, από τις προσφυγικές πολυκατοικίες… Εφημερίδες λοιπόν για κάθισμα τότε – τα πλαστικά βγήκαν 5-6 χρόνια αργότερα. Και η κίνηση ανάλογα με το παιχνίδι και τον καιρό. Αμα πήγαινε για βροχή, νάιλον μαζί με τη φυλλάδα. Και η δουλειά στο κιόσκι ξεκίναγε από τις 12, αλλά στα ντέρμπι από το πρωί. Στις πέντε (17.00) που τελείωνε, άνοιγε ο Μπακούρος το πορτάκι και μοίραζε ποδιές, και βουρ εμείς στο Κυλικείο… Σάμαλι, κοκ, πορτοκαλάδα Λουξ ή Παλίρροια. Και για το παιχνίδι δεν περίσσευε ούτε ματιά. Και οι φωνές μας ξεκίναγαν τενοράκια και όταν τελείωνε το ματς ήμασταν βραχνοκοκοράκια…

Απολογισμός με τον κύριο Σωτήρη τον κυλικειάρχη, και οι αποδόσεις ασορτί με τον καιρό. Λιακάδα και ζέστη, το πανηγύρι της πορτοκαλάδας και του αναψυκτικού. Αμα περόνιαζε ο καιρός, σάμαλι και άγιος ο Θεός! Κατά τις πεντέμισι (17.30), καθαρίζανε οι εισπράξεις και ανοίγανε οι συντάξεις… και το μπακούρειο παράγγελμα «εις γραμμήν παλικάρια σταθείτε, ο υιός του Ανδρούτσου μετρά»… Και άπαντες εν τάξει και παρατάξει. Ετσι ξεκίναγε η μεγάλη επίθεση ονόματι «καθαρισμός γηπέδου», με σκούπες και λάστιχα νερού ανά χείρας εναντίον οτιδήποτε σέρνεται, απλώνεται και ρυπαίνει, αρχής γενομένης με τη συγκομιδή των εφημερίδων που τις κάναμε πάκο… Ακολουθούσε το μάζεμα των μπουκαλιών και κροτίδων, και μετά το σκούπισμα των αποτσίγαρων και κάθε λογής σκουπιδιών… τέλος η ώρα της μάνικας, και το γήπεδο που θύμιζε χωματερή σε 2 ώρες ήταν λαμπίκο. Και ο Μπακούρος βλοσυρός και αμίλητος επιθεωρούσε τα πεπραγμένα μας.

Τον επίλογο έφτιαχνε η στιγμή όπου τρία δεκάρικα με την κεφάλα του βασιλιά Παύλου προσγειώνονταν στα ταλαίπωρα χέρια μας και το σκηνικό έκλεινε με το φόρτωμα των εφημερίδων στο καρότσι για την επιστροφή και το ξεπούλημά τους στον Μαγκούφη, που με τη σειρά του τις πουλούσε στην πολτοποίηση. Εκεί κάναμε και τη σούμα της ημέρας. Ποτέ κάτω από τρία κατοστάρικα! Για μένα αυτό σήμαινε σινεμά, πατατάκια, φραπεδιά, τσιγαράκι και ντύσιμο. Για τον Παναγιώτη όλα πήγαιναν στη μάνα του, «για να ζήσει το σπίτι».

Και μη νομίσει κανείς ότι οι πειρασμοί δεν πιάνουν πόρτα στη γωνία. Και πρώτα απ’ όλα ο τζόγος, που ήταν και τσαμπουκαλεμένος… με πρώτον και καλύτερον τον Λαλάκη… Ο πατέρας του είχε το «σκυλάδικο» στην οδό Θηβών, όπου κελάηδαγε η Παλόμα… Και μαζί με τον Λαλάκη τρεις-τέσσερις σβερκάτοι, κολλητοί τους… Πίσω δε από τη Θύρα 13 ήταν ο καφενές του Θόδωρα, δίπλα στην πολυκατοικία του Αντρέα Βγενόπουλου. Εκεί στηνόταν κάθε Κυριακή το βράδυ η μεγάλη μπαρμπουτιέρα… Κι εκεί αντάμωνες και τα ποδοσφαιρικά σου ινδάλματα… Καθ’ όσον όμως στη μεγάλη σκακιέρα ο τζόγος ήταν θυμωμένος και βαρβάτος… στο πατάρι υπήρχαν και άλλες δύο, μικρές, για εμάς τους μικρούς αλητάμπουρες… Οσο για τον καφετζή; Πάντα στο απείραχτο. Θες κάτι εισιτήρια που έσπρωχνε στις γκόμενες των μπάτσων, θες η πάντα καλή του σχέση με το Αστυνομικό Τμήμα, θες γιατί ήταν και κομμάτι κουτσομπόλης, …όλα αυτά τού χάριζαν τον τίτλο του «ατσαλάκωτου».

Πειρασμός λοιπόν γιατί το ζάρι παραμένει μυστήριο άλυτο και καψούρα ατελείωτη από τα χρόνια που παίξανε τη Βρισηίδα στα ζάρια, ο Οδυσσέας με τον Διομήδη τον Κρητικό… Και τσίμπαγε ο πολυμήχανος το ζάρι… Αυτά μάς λέει ο Ομηρος… Πάνω λοιπόν που μας έσπρωχνε ο Βελζεβούλης να πιάσουμε στα ταλαίπωρα δαχτυλάκια μας τα κόκαλα, έσκαγε μύτη η χερούκλα του Μπακούρου. Μια-δυο σφαλιάρες και η μπασοβαρύτονη φωνή του ήταν υπεραρκετή να βλέπουμε ζάρια και να τα φοβόμαστε περισσότερο από τον Αραμπατζή, τον καθηγητή Μαθηματικών μας!

Κυριακής λοιπόν το ανάγνωσμα, και Μπακούρου το Ευαγγέλιον, κάθε Κυριακή στο Γήπεδο της Λεωφόρου.