Πεποιθήσεις

Η μια τραγούδησε στις κινητοποιήσεις των καλλιτεχνών εναντίον της κυβέρνησης. Ο άλλος κάθισε στην πρώτη σειρά μιας προεκλογικής εκδήλωσης υπουργού. Κι οι δυο απασχόλησαν τη σοσιαλμιντιακή δημόσια σφαίρα για τις κομματικές πεποιθήσεις που εξέφρασαν – ή υπονόησαν – με αυτές τις εμφανίσεις τους. Η μια σήκωσε μαζί το μικρόφωνο της επανάστασης και τις απειλές που εκτοξεύουν στο βαθύ Ιντερνετ οι αριστεροί φανατικοί, φωνάζοντας «θα σας φάμε» σε όποιους θεωρούν ότι βρίσκονται απέναντι. Ο άλλος φωτογραφήθηκε με τον πολιτικό ο οποίος έκοβε την πίτα του, αλλά απαθανατίστηκε κι ενώ έκανε χειραψίες με τα υπόλοιπα μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου που βρέθηκαν στο event. Κάποιοι – μέσω των σχετικών trends στο Twitter – υπερασπίστηκαν τον έναν γιατί «δεν νουθετεί το κοινό του», ούτε τού διδάσκει δημοκρατία. Αλλοι τού έριξαν ανάθεμα επειδή πήγε με τη «λάθος πλευρά της ιστορίας» – κατηγορώντας τον, μάλιστα, πως ξέχασε ποιοι τον έκαναν τον λαϊκό αοιδό που είναι. Μερικοί, από την αντίπερα όχθη, μέμφθηκαν όσους «τόλμησαν να πιάσουν στο στόμα τους» την τραγουδίστρια και υποκλίθηκαν στην ελεύθερη καλλιτεχνική της ψυχή.

Στυλ

{ARX}Οι υπόλοιποι τη βρήκαν πολύ εξαγριωμένη – τόσο απειλητική όσο ο Σπίρτζης κι ο Πολάκης όταν περιγράφουν πώς θα είναι η δεύτερη φορά Αριστερά. Φυσικά, τόσο εκείνη όσο κι εκείνος, σύμφωνα πάντα με τους υποστηρικτές τους, δέχθηκαν μια οργανωμένη επίθεση στην οποία σίγουρα πρωτοστάτησαν τα αντίπαλα τρολ. Ο εμφύλιος που τρένταρε αυτές τις ημέρες στα ελληνικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης, λοιπόν, ίσως είναι μια χρήσιμη λεπτομέρεια του συλλογικού μας ψυχογραφήματος. Οι περισσότεροι, ασχέτως του στρατοπέδου που διάλεξαν, θα μπορούσαν να συμφωνήσουν πως η ψήφος τους δεν θα επηρεαστεί απ’ τα ιδεολογικά πιστεύω ή τις κομματικές συμπάθειες ενός τραγουδιστή – είτε ερμηνεύει έντεχνα, είτε τον ακούν την ώρα που ξεχειλίζει το ντέρτι τους. Γι’ αυτό, τα ψηφιακά χαρακώματα που στήθηκαν για τη μεν και τον δε μάλλον επιβεβαιώνουν κάτι που δύσκολα παραδέχονται δεξιοί κι αριστεροί: πως δεν συνομιλούν για να πείσουν όποιους τους παρακολουθούν, ανταλλάσσουν βεβαιότητες για να ακούσουν οι ίδιοι τις κραυγές τους. Κι οι πρώτοι οι οποίοι δίδαξαν αυτό το στυλ της «κωφευόμενης» δημοκρατίας είναι όσοι πολιτικοί αναζητούν καθημερινά στήριξη ή υλικό αντιπαράθεσης στα τιτιβίσματα{ARX}.