Δαίμονες

O Πίτερ και ο Nτέιβιντ γνωρίστηκαν στα έντεκά τους σε μια κατασκήνωση στο Κονέτικατ. Επαιζαν για χρόνια μαζί μπάσκετ και ράγκμπι και συνέχισαν να έχουν στενή σχέση αφότου ο πρώτος ασχολήθηκε με την οφθαλμιατρική και ο δεύτερος με τη δημοσιογραφία. Αλλά την άνοιξη του 2019 ο Πίτερ φαινόταν να έχει χάσει το κέφι και τη ζωντάνια του. Η φωνή του είχε γίνει επίπεδη, τα μάτια του χάνονταν. Σαν να είχε σβήσει ένα φως. Μια μέρα είπε στον φίλο του ότι δεν ήταν πια ο εαυτός του. Εκανε αυτά που τον ευχαριστούσαν, αλλά δεν απολάμβανε τίποτα. Είχε πέσει σε κατάθλιψη. Του ζήτησε να μείνει δίπλα του και να τον στηρίζει.

Τον περασμένο Απρίλιο αυτοκτόνησε.

«Πώς μπορείς να βοηθήσεις έναν φίλο που είναι σε απόγνωση;» αναρωτιέται ο Ντέιβιντ Μπρουκς σε ένα συγκλονιστικό του άρθρο στους New York Times. Αρχικά δεν μπορούσε να καταλάβει, ούτε να δεχθεί, πόσο σοβαρά ήταν ο παιδικός του φίλος. Δεν ήξερε ότι η κατάθλιψη είναι «ένα τοπίο ψυχρό και μαύρο και άδειο», όπως έγραψε κάπου η ψυχολόγος Σάλι Μπράμπτον. Εκανε λοιπόν λάθη. O Πίτερ είχε πάει μερικά χρόνια νωρίτερα στο Βιετνάμ για να εγχειρίσει ανθρώπους που δεν είχαν τα οικονομικά μέσα για να πάνε σε γιατρό και ο Ντέιβιντ του πρότεινε να ξαναπάει, αφού ήταν κάτι που τον γέμιζε τόσο. Δεν είχε καταλάβει ότι αυτό που του έλειπε δεν ήταν οι ιδέες, αλλά η ενέργεια και η επιθυμία. Αργότερα θα διάβαζε ότι το χειρότερο που μπορείς να κάνεις σε έναν άνθρωπο με κατάθλιψη είναι να του δώσεις συμβουλές για το πώς θα την ξεπεράσει, αφού έτσι νιώθει ότι δεν τον καταλαβαίνεις.

Σιγά-σιγά λοιπόν άρχισε απλώς να του δείχνει ότι είναι δίπλα του, ότι τον σέβεται και τον ακούει. Δεν του το είπε ποτέ, αλλά υπήρχαν στιγμές που ένιωθε ότι χανόταν κι ο ίδιος: όταν ο φίλος σου παλεύει με τους δαίμονές του, είναι λογικό να ανησυχείς και για τους δικούς σου. Το πιο χρήσιμο πράγμα που έκανε ήταν να του στείλει ένα βίντεο από μια ομιλία που εκφώνησε στον Εθνικό Καθεδρικό Ναό της Ουάσιγκτον ένας συνάδελφός του στην Washington Post που είχε νοσηλευτεί με κατάθλιψη. Η αναφορά του στις εσωτερικές φωνές που τον βασάνιζαν, που του έλεγαν ότι δεν αξίζει τίποτα, ότι είναι βάρος στους φίλους του, ότι δεν έχει μέλλον, παρηγόρησε τον Πίτερ, τον έκανε να νιώσει λιγότερο μόνος.

Ο Ντέιβιντ θα ήθελε να έχει βομβαρδίσει τον Πίτερ με περισσότερα μικρά αγγίγματα. Οπως έχει πει ο Μπαλζάκ, «υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας που η αίσθηση ότι ο φίλος μας είναι δίπλα μας είναι το μόνο που μπορούμε να αντέξουμε». Αλλά δεν νιώθει ενοχές. Μόνο έκπληξη που εξακολουθούμε να γνωρίζουμε τόσο λίγα για την κατάθλιψη.