Ο Απρίλης με τον έρωτα χορεύουν και γελούνε

Δεν υπάρχει στιγμή που να μην προσφέρεται για να θυμηθεί κανείς στίχους του πιο σπουδαίου ποιητή της νέας Ελλάδας: του Διονυσίου Σολωμού. Ακόμα κι αν αυτή ουδεμία σχέση έχει με το γιατί γράφτηκαν. Ομως, να που και εδώ ταιριάζουν, αν ισχύουν οι όλο και πιο επίμονες φήμες ότι η διάλυση της Βουλής προγραμματίζεται για τις αρχές Μαρτίου. Τότε, σίγουρα κάποιοι έτσι θα ζήσουν αυτόν τον Απρίλη: με τον… έρωτα (εντάξει, όχι τον κανονικό, της εξουσίας) χορεύοντας γελώντας. Αλλά ποιοι και τι θα χορεύουν, θα εξαρτηθεί από τα αποτελέσματα της πιο μυστήριας κάλπης των τελευταίων δεκαετιών.

Οι δημοσκοπήσεις πέφτουν βροχή. Το τι σημαίνουν είναι μεγάλη συζήτηση, που δεν έχει νόημα να επαναληφθεί: έχουν τέτοια μακρά ιστορία διαψεύσεων, που μιλά από μόνη της. Πόσω μάλλον σήμερα, που οι εκλογές διενεργούνται στο εντελώς διαφορετικό περιβάλλον που επιβάλλει η απλή αναλογική και που μπορεί να επηρεάσει τις αντιλήψεις των ψηφοφόρων για τη σημασία της ψήφου τους με εντελώς νέο τρόπο.

Τις είδαμε άλλωστε μόλις προχθές να τα κάνουν ξανά μαντάρα στις κυπριακές εκλογές. Υπάρχει όμως κάτι πολύ εντυπωσιακό στις δημοσκοπήσεις που αξίζει να σημειώσει κανείς, επίσης ως πρωτόγνωρο και, όπως και να το κάνουμε, και ως ελαφρώς «πονηρούτσικο»: επικεντρώνονται όλο και περισσότερο όχι στις λεγόμενες «πρώτες», αλλά στις λεγόμενες «δεύτερες» εκλογές. Εκεί στρέφουν το ενδιαφέρον τους, ξεχνώντας κάτι που τόσο επιστημονικά όσο και πολιτικά θα έπρεπε να έχουν τη στοιχειώδη ευπρέπεια να θυμούνται: ότι αυτές δεν είναι δεδομένες, όπως τις παρουσιάζουν. Μπορεί τελικά να υπάρξουν. Μπορεί όμως και όχι. Ουδείς γνωρίζει. Πάντως, το να αντιμετωπίζονται ως δεδομένες και μάλιστα να χρησιμοποιούνται ουσιαστικά ως το κύριο εργαλείο επιρροής της ψήφου για τις «πρώτες», δηλαδή τις μόνες δεδομένες, τις κανονικές εκλογές, ε, είναι εντελώς εκτός ορίων…

Πάντως, είτε πρόκειται για τον Απρίλιο, όπου θα ισχύει και το παραπάνω σολωμικό ποίημα, είτε πρόκειται τελικά για τον Μάιο, όπου θα ισχύει το μακράν ασημαντότερο «Ο Μάιος μας έφτασε εμπρός βήμα ταχύ», αλλά και πάλι θα αναρωτηθούμε βήμα ποιανού και προς τα πού, η ουσία είναι ότι οι εκλογές είναι πλέον εδώ.

Ο Απρίλιος έχει τώρα και έναν απρόσμενο σύμμαχο, που είναι η ξαφνική, πλην εντελώς πρόσκαιρη απαλλαγή, για όσο κρατήσει, της Ελλάδας από την ασφυκτική τουρκική πολεμοχαρή πίεση. Κάτι που ουδείς γνωρίζει αν θα αντέξει μέχρι τον Μάιο – πιθανώς δε ούτε και μέχρι τον Απρίλιο, αλλά γι’ αυτό δεν μπορεί να γίνει τίποτα. Κατά τα λοιπά, η κυβέρνηση έχει ήδη ρίξει όλα της τα όπλα στη μάχη: κάνει ό,τι μπορεί και δεν μπορεί. Μοιράζει ό,τι μπορεί και δεν μπορεί, υπόσχεται, διά στόματος Πρωθυπουργού δε, 200.000 νέες θέσεις εργασίας μετά τις εκλογές – τι κρίμα που δεν μπόρεσαν να ανοίξουν λίγο πριν… Και, γενικά, κάνει όλα όσα περιμένει κανείς από μία παραδοσιακή ελληνική κυβέρνηση που θέλει να μείνει στην εξουσία.

Την ίδια στιγμή, ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει ακριβώς το ίδιο, από την πλευρά του, τι μπορεί να περιμένει κανείς από μία αντιπολίτευση που προσδοκά να γίνει εξουσία. Ο Αρειος Πάγος παίρνει αυτήν την απόφαση για τους πλειστηριασμούς, ο ΣΥΡΙΖΑ λέει «παγώστε τη με νόμο» μέχρι τις εκλογές. Για να κάνει μετά τι; Να σκίσει πάλι κανένα Μνημόνιο; Και αφού τώρα βρίσκει τόσο σημαντικό να γίνει κάτι τέτοιο, πού θα είναι ο Τσίπρας και οι βουλευτές του αν υποτεθεί ότι ο Μητσοτάκης έφερνε έναν τέτοιο νόμο στη Βουλή; Θα έκαναν διάλειμμα στο εμπάργκο δημοκρατίας που έχουν κηρύξει με την πρωτοφανή αποχή από τις εργασίες της Βουλής για να τον ψηφίσουν; Ή όχι;…