«Αγνοούνται τουλάχιστον 150 δικοί μας άνθρωποι»

Οι κουβέρτες δεν φτάνουν για όλους. Προτεραιότητα έχουν τα παιδιά και οι γυναίκες. Οι άντρες θα σκεπαστούν μόνο αν υπάρχει περίσσευμα – οι πιο πολλοί από αυτούς, άλλωστε, δεν θα κοιμηθούν καν στις σκηνές με τα γυναικόπαιδα, περνούν τα βράδια στα αυτοκίνητα. Ο ίδιος άγραφος κανόνας ισχύει και για το τσουκάλι όπου βράζουν τα όσπρια. Πρώτα τρώνε τα παιδιά, μετά οι γυναίκες και τελευταίοι οι άντρες. Και κάπως έτσι κυλάει και η όγδοη νύχτα στον αυτοσχέδιο καταυλισμό. Το πόσες θα ακολουθήσουν παραμένει άγνωστο.

Ο Μιχάλης Σάχμπας μεταφέρει την εικόνα: νήπια, βρέφη, γέροντες, άρρωστοι, οικογένειες ολόκληρες, στριμώχνονται σε αντίσκηνα, με τον υδράργυρο έξω να δείχνει υπό το μηδέν. «Τα χέρια μου δεν τα νιώθω», λέει, ενώ μιλάει στα «ΝΕΑ». Προσπαθεί να τα ζεστάνει πάνω από μια παλιά ξυλόσομπα, που με κάποιον τρόπο δεν θάφτηκε στα ερείπια.

Αυτές τις δύσκολες ώρες της απόλυτης καταστροφής, η πίστη είναι αυτή που δίνει δύναμη στα περίπου 8.000 μέλη της Ελληνικής Κοινότητας Αντιόχειας. Διασκάσε ορπισμένοι στην Αλεξανδρέττα (Ισκεντερούν), το Αλτονοζού, το Τόκατσλι, το Σαμαντάγ, βιώνουν τις ίδιες δυσκολίες. «Μόνο ο Θεός μπορεί να μας σώσει. Θέλουμε τις προσευχές σας», συνεχίζει ο Μιχάλης Σάχμπας, πρόεδρος της Κοινότητας.

Η πόλη ισοπεδώθηκε

Ο πατέρας Παύλος, πρεσβύτερος του ναού του Αγίου Πέτρου, ενός από τους δεκάδες της επαρχίας Χατάι, μόνο την περασμένη Τετάρτη κήδεψε 15 μέλη της Ελληνικής Κοινότητας. Την Παρασκευή άλλα πέντε. «Τα περισσότερα ήταν μικρά παιδιά», λέει ο ιερέας από το Σαμαντάγ. «Η πόλη ισοπεδώθηκε. Οι εκκλησίες κατεδαφίστηκαν. Σε μία από αυτές έμεινε όρθιος μόνο ένας τοίχος με την εικόνα της Παναγίας… Ποιος ξέρει πόσοι ακόμα είναι κάτω από τα χαλάσματα. Τουλάχιστον 150 δικοί μας άνθρωποι αγνοούνται», συμπληρώνει.

Ο Ρούντι Γκιουμουρτάς, μέλος του Συλλόγου των Ελλήνων της Αντιόχειας, απαντά καθημερινά σε δεκάδες τηλεφωνήματα ανθρώπων που ψάχνουν τους οικείους τους. Καλούν από κάθε γωνιά της Τουρκίας, της Ευρώπης, της Αμερικής. «Βρέθηκαν άστεγοι από τη μια στιγμή στην άλλη. Δεν έχουν πού να μείνουν. Κάνει κρύο. Δεν έχουν νερό, δεν έχουν ηλεκτρικό, δεν έχουν τι να φάνε», περιγράφει, όσο οργανώνει μαζί με άλλους συντοπίτες του της Διασποράς ανθρωπιστική βοήθεια για την Ελληνορθόδοξη Κοινότητα. Τρόφιμα, κουβέρτες, ρούχα, φάρμακα και άλλα είδη πρώτης ανάγκης έχουν ήδη αρχίσει να καταφθάνουν. Τίποτα δεν περισσεύει.

Η Ταντσού δεν άντεξε

Ο Ρούντι μιλάει και για την Ταντσού, μια 30χρονη που τραγουδούσε στις χοροεσπερίδες της Κοινότητας. Η Ταντσού εξέπεμπε για δύο μέρες μετά το πέρασμα του Εγκέλαδου SOS από τη μισογκρεμισμένη πολυκατοικία όπου διέμενε, ανεβάζοντας φωτογραφίες και βίντεο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Παρά τον άμεσο κίνδυνο για τη ζωή της, ακόμα και σε αυτές τις αναρτήσεις ήταν πάντα χαμογελαστή, λέει ο Ρούντι. Εξω από την πολυκατοικία περίμενε νύχτα και μέρα η αδερφή της. Τελικά η βοήθεια έφτασε την περασμένη Πέμπτη, όμως ήταν αργά. Η Ταντσού δεν άντεξε.

Τα προφίλ των Ελλήνων της Αντιόχειας που είχαν διασκεδάσει με τα τραγούδια της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης γέμισαν με φωτογραφίες της και μηνύματα συμπαράστασης στην οικογένειά της.

Την Παρασκευή, η Κοινότητα δέχτηκε ένα ακόμα πλήγμα: το ζευγάρι των Ελλήνων που αγνοούνταν στα συντρίμμια του σπιτιού του στην Αντιόχεια ανασύρθηκε νεκρό. ΟΓιώργος Αντύπας και η σύζυγός του Νίντα, 65 και 62 ετών αντίστοιχα, βρέθηκαν από τους διασώστες της ΕΜΑΚ αγκαλιασμένοι κάτω από το κρεβάτι τους, που είχε καταπλακωθεί από τόνους τσιμέντου.

Από την πλευρά του, ο Γιάννης Καγιακοπαράν προτιμά, αντί να μιλήσει για τη συμφορά, να την αποτυπώσει σε εικόνες. Στέλνει φωτογραφίες από την ισοπεδωμένη επαρχία Χατάι. Ολόκληρα χωριά έχουν σβηστεί από τον χάρτη, η γη έχει ανοίξει κυριολεκτικά στα δύο, οι εκκλησίες, τα σπίτια, τα σχολεία έχουν μετατραπεί σε σωρούς από πέτρες, σίδερα, ξύλο και τσιμέντο. Τα πάντα έχουν καλυφθεί από ένα απόκοσμο πέπλο σκόνης.

Οσο για τους οικισμούς που βρίσκονται κοντά στη μεθόριο με τη Συρία, εκεί η βοήθεια αργεί ή φτάνει με το σταγονόμετρο. Κάθε ώρα που περνάει εξανεμίζει τις ελπίδες για άλλους επιζώντες. Οι Ελληνες της Αντιόχειας, όμως, έχουν μάθει να πιστεύουν στα θαύματα.