Οταν υποχωρεί {LF}το πολι(τι)κό ψύχος

Με τον τρόπο τους, τα χιόνια αυτών των ημερών μοιάζουν να συμβολίζουν και τις συνθήκες στην πολιτική σκηνή: άλλωστε, συνεχώς γινόταν λόγος, και πριν από αυτά, για «πολικό ψύχος» μεταξύ ιδίως των δύο πρώτων κομμάτων που θα χτυπηθούν στις επόμενες εκλογές, κυρίως φυσικά μετά από το σκάνδαλο των υποκλοπών και όχι μόνον.

Αν όμως αυτό το «πολικό ψύχος» είναι διδακτικό ως προσομοίωση της πολιτικής έντασης, πρέπει να είναι όχι επιλεκτικά αλλά μέχρι τέλους. Δηλαδή όχι μόνο στο κομμάτι που βολεύει τις ανάγκες των κομματικών ανταγωνισμών αλλά στο σύνολο όσων αντιπροσωπεύει η μεταφορά του φυσικού φαινομένου σε πολιτική κατάσταση. Αυτή είναι μια απαραίτητη αναλυτική συνέπεια, αν θέλει κανείς να έχουν νόημα αυτά που λέει. Και, εν προκειμένω, η σημασία της είναι η εξής – που τα δύο πρώτα κόμματα ασφαλώς αυτή την ώρα την ξορκίζουν: ότι, κάποτε, τελικά, όποια ζημιά κι αν έχουν προκαλέσει, τα χιόνια λιώνουν.

Αν θέλουμε λοιπόν να το πάμε ως το τέλος, δεν μπορούμε να ξεχνάμε ότι όπως οι προηγούμενες παγετώδεις κλιματικές συνθήκες δίνουν, αργά ή γρήγορα (γενικά γρήγορα) τη θέση τους σε καλύτερο κλίμα που λιώνει το χιόνι κάτω από τον ήλιο (το οποίο δεν λιώνει και πολύ όμορφα στις πόλεις, γιατί πρώτα γίνεται λασπερό και κατάμαυρο) έτσι είναι πολύ πιθανό να συμβεί και με το πολιτικό πολικό ψύχος. Είναι δηλαδή ένα σοβαρό σενάριο το να υπάρξει τελικά αυτό που σήμερα οι περισσότεροι θεωρούν αδιανόητο: τα δύο πρώτα κόμματα, ίσως όχι μόνα, κυρίως για «ξεκάρφωμα» να οδηγηθούν στο «απίστευτο» σενάριο μιας μετεκλογικής κυβερνητικής συνεργασίας.

Μπορεί κάτι τέτοιο να προβλεφθεί; Ασφαλώς όχι. Μπορεί όμως και να αποκλειστεί; Εξίσου όχι. Ούτε νέο θα είναι, ούτε μοναδικό, ούτε θα έχει προκύψει έπειτα από συνθήκες πόλωσης που όμοιές τους δεν έχουν υπάρξει ποτέ ξανά. Και, βέβαια, τέτοιου είδους «παρανοϊκά» πολιτικά σενάρια τα ζήσαμε σε αφθονία την προηγούμενη δεκαετία, κάτι που από μόνο του θα έπρεπε να διδάσκει ότι εδώ ισχύει ο κανόνας «ποτέ μη λες ποτέ» – άλλωστε, σήμερα υπάρχει και μία ακόμα παράμετρος που μπορεί να αποδειχθεί καταλυτική προς μια τέτοια κατεύθυνση: η απλή αναλογική και το αποτέλεσμα που αυτή θα δώσει σε έδρες στην επόμενη Βουλή. Που, αυτή τη στιγμή, αλλά και για όσο διάστημα απομένει μέχρι το βράδυ των εκλογών, θα είναι άδηλο και θα συνιστά ένα διαρκές ερωτηματικό που κατά πάσα πιθανότητα θα οδηγήσει σε ένα γερό ξενύχτι μέχρι να βγει άκρη.

Οταν το χιόνι λιώνει στα βουνά, που λέει και το γνωστό στιχάκι, είναι μακράν ευκολότερο να λιώσει στο κέντρο της Αθήνας. Επιπλέον, δεν είναι μόνον ο παράγοντας «απλή αναλογική», αυτός ο «άγνωστος Χ» που μπορεί να φέρει τα πάνω κάτω. Είναι, και έχει καθοριστική σημασία, και ο πολύ πιο γνωστός και… δοκιμασμένος παράγοντας «εξωτερική πίεση»: Βρυξέλλες και Βερολίνο θα καθίσουν με σταυρωμένα τα χέρια; Γιατί εδώ και χρόνια δεν το συνηθίζουν. Βέβαια, θα πει κανείς, τότε είχαμε την πτώχευση. Ναι. Η απάντηση σε αυτό είναι διττή: ότι, πρώτον, δεν ξέρουμε τι θα ξαναέχουμε μπροστά μας με τέτοιας έκτασης παροχές που έχουν γίνει το τελευταίο διάστημα στην πορεία προς τις κάλπες. Και, δεύτερον, αλλά πολύ πιο σημαντικό, έχουμε το μοίρασμα πολλών δισ. από την Ενωση, δηλαδή το άτυπο πολιτικό της διευθυντήριο, που κατά κανέναν τρόπο δεν επιθυμεί να μην έχει άμεσο λόγο και επιρροή στο ποια θα είναι η κυβέρνηση που θα το εκτελέσει. Και αυτή, πιθανότατα, θα είναι και η μεγάλη της ευκαιρία να καταλάβει με τον πιο «αναίμακτο» τρόπο τη θέση και τον υπερκείμενο ρόλο της στις επερχόμενες ελληνικές πολιτικές ισορροπίες. Και ξέρει να λιώνει το ψύχος…