Ανάπηρη δημοκρατία

Με τους γνωστούς ρυθμούς λειτουργίας της Δικαιοσύνης στη χώρα μας, το σύνθημα του Αλέξη Τσίπρα «Δικαιοσύνη παντού» παραπέμπει ευθέως στο «Ζήσε Μάη μου, να φας τριφύλλι». Αλλά στις παραμονές των εκλογών ο αργόσυρτος Άρειος Πάγος θα πρέπει να κινηθεί ως υπερηχητικός πύραυλος για να απαλλάξει από σκοτούρες το κομματικό σύστημα.

Εννοώ ότι θα πρέπει  ταχύτατα το Α’ Τμήμα του Άρειου Πάγου να συσκεφθεί πριν τις εκλογές και να απαγορεύσει τη συμμετοχή του (εικαζόμενου) κόμματος Κασιδιάρη. Αυτό προβλέπουν νομοθετικές ρυθμίσεις που προτείνουν ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ.

Το ερώτημα είναι αν με τέτοιου είδους ad hoc ρυθμίσεις αντιμετωπίζονται οι πραγματικοί κίνδυνοι που αποτελούν για τη δημοκρατία μας κόμματα  όπως Χρυσή Αυγή. Αν αρκούσαν, θα είχε αρκέσει και η παραπομπή/καταδίκη της ως εγκληματική οργάνωση και δεν θα χρειαζόταν νέα ρύθμιση.

Η οποία δημιουργεί το εξής παράδοξο: θα επιτρέπεται να υπάρχει το «Κόμμα Κασιδιάρη» (είναι αδύνατον συνταγματικά να απαγορευθεί η λειτουργία κόμματος, παραδέχονται όλοι) αλλά δεν θα του επιτρέπεται να λάβει μέρος στις εκλογές. Τα κόμματα όμως δεν ιδρύονται για να κερδίσουν πρωταθλήματα αλλά για να κερδίσουν την εξουσία – την οποία στις δημοκρατίες κερδίζουν μέσω εκλογών. Το να απαγορεύεις σε αναγνωρισμένο κόμμα να συμμετέχει στην εκλογική διαδικασία, σημαίνει ότι το εξωθείς να κερδίσει την εξουσία με τη βία.

Στην πραγματικότητα τα άλλα κόμματα προλαβαίνουν τη βία της ΧΑ ασκώντας της προληπτική βία – θεμιτό θα έλεγε κανείς, αν ξεχνούσε ότι εξ ορισμού η δημοκρατία προϋποθέτει απολύτως ότι δεν ασκείται βία μεταξύ των πολιτικών, φορέων ή προσώπων.  Όσο αυτός ο κανόνας δεν ισχύει, η δημοκρατία είναι χωλή.

Για να εξαλειφθούν οι αναπηρίες της δημοκρατίας μας δεν αρκεί να απαγορεύεται η συμμετοχή στις εκλογές σε κόμματα που «προτρέπουν σε μίσος ή βία κατά προσώπων που προσδιορίζονται με βάση τη φυλή, το χρώμα, … ή την αναπηρία», όπως προβλέπει η ορθοπολιτική πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ. Απαιτείται -και αρκεί- να μην προτρέπουν σε μίσος ή  βία «κατά προσώπων που προσδιορίζονται με βάση την πολιτική τους ένταξη».

Τα κόμματα του «συνταγματικού τόξου» αρνούνται να δεχθούν ότι η δική τους πρακτική επιτρέπει να εμφανίζονται απειλητικές αντιδημοκρατικές οργανώσεις. Διότι οι λεγόμενες «πόλωση», «τοξικότητα», οι παραπομπές στα ειδικά δικαστήρια, οι υποκλοπές, τα «θα επιβάλλουμε τη δημοκρατία με το άγριο», αμφισβητούν συνεχώς τη δημοκρατία εισάγοντας το στοιχείο της βίας κατά των πολιτικών αντιπάλων.

Έτσι, καλλιεργούν ακριβώς την ιδεολογία και τις πολιτικές πρακτικές που έχουν ανάγκη οι κασιδιάρηδες για να εμφανίζονται, να ριζώνουν, να αναπτύσσονται.