ΕΑΜ

Στις προεκλογικές συγκεντρώσεις του ΣΥΡΙΖΑ, πριν από τις πρώτες κάλπες του 2015, έπαιζε συνέχεια το «Firtst we take Manhattan» του μακαρίτη Λέοναρντ Κοέν. Διότι το αγωνιστικό beat του πλήθους ανέβαινε κατακόρυφα όταν, μετά το Μανχάταν, παίρναμε και το Βερολίνο. «First we take Manhattan, then we take Berlin». Πώς ήταν τα σαράντα παλικάρια που πήγαν για να πατήσουν την Τριπολιτσά; Ε, αυτοί θα έπαιρναν, κατά κάποιον τρόπο, το Βερολίνο, αφού η μαντάμ Μέρκελ θα υπάκουε στην προτροπή «Go back». Εντάξει, δεν υπήρχε φαντασίωση με τον Πολάκη να τοποθετεί καμιά σημαία στην οροφή του Ράιχσταγκ. Ο συμβολισμός του στίχου παρέπεμπε στη μάχη της περήφανης διαπραγμάτευσης. Για αυτό και το τραγούδι ακούστηκε για τελευταία φορά στο δημοψήφισμα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πάντα είχε ένα πρόβλημα με τα soundtrack των εκδηλώσεων. Ολο το παλιό στοκ έχει πάνω του πράσινους ήλιους και σφυροδρέπανα, ενώ είναι και εκτός εποχής. Καλός ο Λάκης ο Χαλκιάς, αλλά τι να σου πει πια η φάμπρικα που δεν σταματά και δουλεύει νύχτα-μέρα; Τι να σου πει και ο Μαρκόπουλος με τη «Λέγκω»; Ο πιτσιρικάς θα νομίζει ότι έγραψε τραγούδι για τα τουβλάκια, τα Lego. Για αυτό και o ΣΥΡΙΖΑ πήγε σε πιο ροκ επιλογές που καλύπτουν και τη νεολαία. Και εμφανίζεται ο Αλέξης στη συγκέντρωση της Πάτρας όπου παραλίγο να κάνει καραόκε με ομιλία του Ανδρέα. Βγήκε υπό τον ύμνο του ΕΑΜ. Σε εκτέλεση ασανσέρ ή από εκείνες που έπαιζαν παλιά στα αεροπλάνα της Ολυμπιακής πριν ακουστεί το «Doors to arm, doors to arm». Να είναι, άραγε, κεντρική επιλογή ή ήταν έμπνευση πατρινής προέλευσης; Μήπως υπάρχει καμιά υπόγεια σύνδεση με το Πατρινό Καρναβάλι; Οποια εκδοχή και αν ισχύει, δεν το καθιστά λιγότερο γελοίο από μία αποτυχημένη παρωδία. Ενδεχομένως και προσβλητικό για την αντιστασιακή δράση του ΕΑΜ. Εκτός και αν ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να μας πει ότι κάνει απελευθερωτικό αγώνα. Τότε να το συζητήσουμε. Να βγούμε στο βουνό. Ξεκινώ από Παρνασσό. Με τον Σπίρτζη να δηλώνει ότι θα επαναφέρουν τη Δημοκρατία με το καλό ή το άγριο. Δεν μας είπε αν θα χρησιμοποιήσουν και γύψο.