«Λόγια, λόγια, λόγια»

Θα προσπαθήσω να κρατήσω την οργή και την αηδία μου και θα μιλήσω ήρεμα. Δεν ξέρω αν τα καταφέρω. Θα δείξει, γιατί η εικόνα του Εθνικού Θεάτρου περιτριγυρισμένου από δυνάμεις της Αστυνομίας (είδες, το ξέχασα το Ελληνικής) είναι κάτι που με ξεπερνάει. Ποιος εγκέφαλος διανοήθηκε να στείλει αστυνομικούς οπλισμένους με καπνογόνα να καταστείλουν τι; Μια ειρηνική πορεία καλλιτεχνών προς το πιο εμβληματικό Σπίτι του Ελληνικού Θεάτρου; Τι φοβήθηκαν; Οτι οι διαδηλωτές θα το βεβηλώσουν, θα το γκρεμίσουν, θα το κάψουν; Μεγαλύτερη βεβήλωση απ’ τους μπάτσους γύρω απ’ το κτίριο του Τσίλλερ δεν μπορεί να γίνει. Βάλανε τους λύκους να φυλάνε τα πρόβατα. Είναι άγρια τα πράγματα αυτά. Και πρωτόφαντα.

Ολα άρχισαν με το πρώτο φάουλ της κυβέρνησης. Αυτό το διάταγμα προτάθηκε από τα υπουργεία Εργασίας και Παιδείας. Το άμεσα υπεύθυνο υπουργείο Πολιτισμού δήλωσε παντελή άγνοια, το έμαθε από τις εφημερίδες. Από εκεί να καταλάβεις.

Δεν είναι ότι δεν εκτιμούν εμάς αλλά και τον κρατικό φορέα στον οποίο και ανήκουμε. Πλήρης και ολοκληρωτική απαξίωση. Και μετά λέει να το συζητήσουμε. Τι να συζητήσουμε; Τώρα να το συζητήσουμε, που το υπογράψατε; Αν θέλατε συζήτηση, να την κάναμε πριν πέσει η σφραγίδα. Τώρα τι να έρθουμε να κάνουμε, να τη φυσήξουμε για να στεγνώσει το μελάνι;

Ξέρω πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα. Το πρόβλημα είναι παλιό. Από το 2003 που τα ΤΕΙ γίναν ΑΕΙ όλοι οι καλλιτέχνες είμαστε στον αέρα. Και λέτε με το διάταγμα δεν άλλαξε τίποτα.

Ναι, δεν άλλαξε, αλλά παγιώθηκε. Επίσης ξέρω πως και να το άρει η κυβέρνηση (που δεν το βλέπω) πάλι σ’ εκκρεμότητα θα βρισκόμαστε.

Να το ξαναπώ; Θα το ξαναπώ. Το θέμα είναι πολύ λεπτό και γεμάτο αγκάθια. Γιατί πες ότι θα μας πάνε προς ΑΕΙ. Εκεί αρχίζουν άλλα. Θα δίνουμε Πανελλαδικές; Και άντε, φτιάχνεται μια τροπολογία που η υποκριτική βαθμολογείται με περισσότερα μόρια και καλύπτεται το θέμα. Οι καθηγητές; Αυτοί πρέπει να έχουν ένα ντοκτορά, πρέπει να είναι απόφοιτοι σχολής ανωτάτης. Μα έτσι αποκλείουμε, για να μην πω όλους, τους περισσότερους ηθοποιούς που μπορούν να διδάξουν.

Μπλέξιμο. Γι’ αυτό λέω, το θέμα δεν λύνεται σε μία ώρα και με μια αναίρεση προεδρικού διατάγματος ούτε σε τρία χρόνια, όπως είπε ο κ. Πρωθυπουργός. Θέλει άλλου είδους αντιμετώπιση. Ισως θα ήταν καλό να δημιουργηθεί μια ομάδα από ανθρώπους του θεάτρου (ηθοποιούς, δραματολόγους, σκηνοθέτες, χορογράφους) και της πολιτείας, χωρίς, αν είναι δυνατόν, κομματικές ή κρατικές εξαρτήσεις, που ακολουθώντας τις ανάγκες και τις ιδιορρυθμίες του προβλήματος και αφού ενημερωθεί τι γίνεται και στον υπόλοιπο κόσμο με το ίδιο θέμα να προτείνει ένα πρόγραμμα που θα το φέρει σε κυβέρνηση και σωματεία… που θα… το… να το…

Σαν παλαιοκομουνιστής μιλάω, ε; Καλά, μη με ακούτε, συνεχίστε, κάντε όπως θέλετε. Ετσι κι αλλιώς αυτό θα κάνετε. Εμένα περιμένατε να σας πω; «Εμένα η πείρα μου ξέμαθε τον κόσμο».

Και για να το ελαφρύνουμε, όπως είπε κι ένας παίκτης σε παιχνίδι επιβίωσης. «Δεν θέλω αποχαιρετισμούς εγώ. Εγώ θα πάρω τη δάδα μου και θα φύγω».