Λαθραίοις όμμασι

Αρκετές από  τις κραυγές περί υποκλοπών είναι μάλλον θεατρικές.  Διότι απ’ την εποχή της λάσπης όλοι παρακολουθούν όλους με άπειρα μέσα – από χαφιέδες και ωτακουστές υπάρχει πάντα περίσσεια σε όλους τους χώρους, ειδικώς, δε, στην πολιτική και μέσα στα κόμματα. Δεν χρειαζότανε ούτε Predator, ούτε άλλα μηχανήματα – απλώς η τεχνολογία διευκολύνει τα πράγματα, κι όχι ότι χωρίς αυτήν δεν θα είχαν και οι τοίχοι ορθάνοιχτα μάτια και οξύτατη ακοή. Το θέμα πάντα είναι ποιος βάζει το όριο και ποιοι το σέβονται – ουδείς, βέβαια, από εμάς θέλει να τον κρυφακούν, αλλά είναι οξύμωρο να έχεις ΕΥΠ και να λείπουν οι παρακολουθήσεις.

Δεν γίνεται να πλύνεις την αρκούδα χωρίς να βρέξεις το τρίχωμά της και δεν γίνεται να έχεις και Μυστική Υπηρεσία και μη-παρακολουθήσεις. Και, είτε με το άρθρο 4 παρ. 3 του 5002/2022, είτε με τα 61 και 62 του Συντάγματος, η ΕΥΠ, κι όχι μόνο η δική μας, αλλά και οποιουδήποτε κράτους, και είτε υπογράφει ο πρόεδρος της Βουλής, είτε η Πρόεδρος της Δημοκρατίας, η υπηρεσία θα πρέπει να υπάρχει και να δρα – ειδικά σ’ εμάς με την Τουρκία απέναντι, τη ΜΙΤ εντός (κυρίως στη Θράκη), κι ένα σωρό ξένους πράκτορες να οργιάζουν. Και είναι αναπόφευκτο να γίνονται και υπερβάσεις – όποιο σύστημα προστασίας και ελέγχου να επιβάλλουμε. Πάντα θα βρεθεί ένας πράκτορας Θου-Βου να υπερβάλλει, να καρφώσει σε ποικίλους αντιπάλους,  να εκμεταλλευτεί, ή να αλλοιώσει μια έρευνα – ας πούμε να ειδοποιήσει έναν ύποπτο παρακολουθούμενο, ή να στήσει μια προβοκάτσια εντός, λόγω της ιδεολογίας του (ή άλλων αγαθών) και ας έχει υπογράψει πριν από την επισύνδεση μέχρι και ο γκραν πάπας.

Το θέμα είναι βαθέος περίπλοκο και η πραγματική ζωή μιας υπηρεσίας πληροφοριών απείρως περιπλοκότερη, ιδίως αν πρέπει να λάβει αποφάσεις γρήγορα – δεν περιέχονται όλα στο Σύνταγμα, ούτε σε νομικά θέσφατα (αυτά δεν υπάρχουν, αφού κυριαρχούν οι ερμηνείες) – ή κατά το κοινώς λεγόμενο: την ώρα της μάχης φιρμάνια δεν ισχύουν. Προστασία, ναι, θα πρέπει να υπάρχει και αυστηρή μάλιστα, αλλά κι αυτή δεν διασφαλίζει τίποτε στην πραγματικότητα – όταν ο κάθε υποπράκτορας  μπορεί να υπονομεύσει οτιδήποτε, ή να μεταφέρει απόρρητα στον πολιτικό αρχηγό της αρεσκείας του και να γίνονται όλα βούκινο, να βγαίνουνε στη διατίμηση. (Συμβαίνει στις μέρες μας).

Το λένε αλλιώς οι Ισραηλινοί: αν κάνεις ένα λάθος, τουλάχιστον κάντο σωστά. Που κι εδώ, η έννοια του λάθους είναι πάλι σχετική: δηλαδή δεν θα προτιμούσαμε να είχε παρακολουθήσει  έγκαιρα η ΕΥΠ τον Ακη Τσοχατζόπουλο, να τον είχε σταματήσει μετά τις πρώτες ενδείξεις  διαφθοράς, ή θα προτιμούσαμε αυτό που τελικά συνέβη;  Και ο Ακης θα προτιμούσε να είχε εντοπιστεί απ’ την αρχή, διότι θα είχε σωθεί και ο ίδιος με το ζόρι – και δεν θα τραβούσε όλη η χώρα όλα όσα τράβηξε και η πορεία της θα ήταν εντελώς διαφορετική. Η ΕΥΠ, για κάθε κράτος,  είναι υπερ-αναγκαίο κακό, και δεν κομίζουμε γλαύκα ούτε γιάφκα εις Αθήνας. Απ’ τη στιγμή που υπάρχει μια πληροφορία, έστω και ψευδής, μια υπόνοια, μια ένδειξη, η εκάστοτε μυστική υπηρεσία έχει καθήκον να ψάξει – κι αν είσαι και παπάς με την αράδα σου θα πας. Πραγματική διασφάλιση δεν υπάρχει – πρόκειται για πόλεμο. Η καλή προαίρεση, δυστυχώς, μας τελείωσε από αιώνες.

Σκέψου: όλη η εφιαλτική ιστορία με τη Σοβιετία και κατόπιν με τον Ψυχρό Πόλεμο, είναι οι κατεξοχήν περίοδοι της πληροφορίας και του παγκόσμιου χαφιεδισμού – σήμερα τα πράγματα είναι πιο απαλά αλλά και πιο ζόρικα, εφόσον δεν χρειάζεται κανένας χαφιές να σε ακολουθεί, διότι το UAV απ’ τον ουρανό καταγράφει μέχρι και το τι χρώμα κάλτσες φοράς και αν είναι μερσεριζέ. Αλλα μηχανήματα βλέπουνε μέσα από τοίχους, κι άλλα μπορούνε να σου στείλουνε ένα πυραυλάκι στην τουαλέτα την ώρα που ξαλαφρώνεις – για ποιες παρακολουθήσεις μιλάμε; Ολοι, λίγο πολύ (μπορεί να) παρακολουθούνται. Στην Ευρώπη έχει κάμερες παντού, στη Σουηδία ακόμα και μέσα στα ταξί, νόμιμα, και καταγράφονται ακόμα και οι παρακολουθούντες. Τι θα πει είσαι βουλευτής, υπουργός, ή πρωθυπουργός – εφόσον ακόμα κι ένας ιδιώτης μπορεί, πλέον, να σε κρυφακούει, ακόμα κι ένας έφηβος χάκερ απ’ την Ισλανδία μπορεί να μπει και να δει τα απόρρητα μηνύματα του υπουργείου Αμυνας των ΗΠΑ. Και με τζίφρες ή όχι, δεν έπρεπε να παρακολουθείται ο Ακης; Ή, η Καϊλή, αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου; Είχανε εξ υπαρχής κάποιο ακαταλόγιστο; Το ότι πιάστηκε, δε, η Καϊλή ήταν θέμα απόφασης δευτερολέπτων. Αρα, ποιο είναι το κυρίως θέμα, αφού όλα, εντέλει, μπορούν να φαλκιδευτούν; Και, άπαξ και εκλεγεί κάποιος δεν περνάει αυτόματα απ΄ την τάξη των θνητών στους αθανάτους της εγγυημένης εντιμότητας. Ούτε μεταμορφώνεται σίγουρα σε μαμά Τερέζα.

Κι όσες ανεξάρτητες αρχές και θεσμική προστασία και να βάλουμε (που πρέπει να βάλουμε – κυρίως, δε, εσωτερικό έλεγχο) υπάρχει καμιά υπηρεσία πληροφοριών παγκοσμίως που να προχωρεί με τον σταυρό στο χέρι; Η πραγματικότητα είναι πάντα δύσκολη και δύσπεπτη, οπότε, πείτε μου: η Μοσάντ, οι μυστικές υπηρεσίες του Πούτιν, η CIA, η τουρκική ΜΙΤ μήπως είναι σύλλογοι δαντελοπλεχτικής;