Οι μεγάλοι κλασικοί είναι εδώ

Τον «Υπέρ αδυνάτου» λόγο του Λυσία τον διδαχτήκαμε στην πρώτη τάξη του παλιού εξατάξιου γυμνασίου, και ασφαλώς την εισαγωγή του τη μάθαμε απέξω. «Ου πολλού δέω χάριν έχειν, ω Βουλή, τω κατηγόρω…». Υπό κανονικές συνθήκες, δεν θα έπρεπε να ξαφνιαστούν τόσο πολλοί επειδή το κείμενο το χρησιμοποίησε ο υπουργός Επικρατείας Γιώργος Γεραπετρίτης, αμέσως μετά την υποβολή πρότασης δυσπιστίας στην κυβέρνηση από τον Αλέξη Τσίπρα. Ούτε να απορήσουν. Παραπάνω από το πενήντα τοις εκατό των βουλευτών, των βουλευτριών και των βουλευτίνων (βουλεύτριες είναι οι συριζαίες, βουλευτίνες οι υπόλοιπες), είναι στη δική μου κατηγορία, έχουν τελειώσει το ίδιο σχολείο, που έδινε μεγάλη έμφαση στα γλωσσικά μαθήματα – και κάτι θα έπρεπε να τους έχει μείνει.

Επειδή όμως για κάποιους έμεινε μια αίσθηση προσβολής, που επιτάθηκε από την ευλόγως ειρωνική παρατήρηση του προέδρου της Βουλής, Κωνσταντίνου Τασούλα, που παρακάλεσε για ησυχία υποσχόμενος ότι ακολουθεί μετάφραση, ανέλαβε μια ινστρούχτορας (ως καλών προθέσεων άνθρωπος δεν θα γράψω το όνομα, για να μη συνεισφέρω στην ξαφνική δόξα που αλλοιώνει χαρακτήρες) από τον δικτυακό τόπο left.gr να καθησυχάσει όσους τυχόν μπορούν να σκεφτούν ότι στους εκλεγμένους εκπροσώπους της Αριστεράς συγκαταλέγονται και αστοιχείωτοι (ηρεμία, δεν συμβαίνει μόνο σε αυτή την πτέρυγα). Εγραψε, λοιπόν, ένα αριστούργημα με τίτλο «Γεραπετρίτες, γλωσσαμύντορες και λοιπές (ακρο)δεξιές δυνάμεις», στο οποίο κάνει μια «σημειολογία του λογιωτατισμού». Γράφει:

«Επειδή, θέλουμε δεν θέλουμε, ο πολιτισμός μας δεν είναι παρά ένα σύστημα σημείων, με πολλά υποσύνολα, για να μπορούμε να αρθούμε πάνω από τα χαλύβδινα ψεύδη που συχνά υποκρύπτουν αυτά τα αποπροσανατολιστικά “σημεία”, οφείλουμε να είμαστε διαρκώς καχύποπτοι. Να δυσπιστούμε για να τα ξεσκεπάζουμε. Και να βλέπουμε την ιστορικότητά τους, ό,τι, καλό ή κακό, συντηρητικό ή προοδευτικό, υπηρέτησαν».

Στη συνέχεια, κάνει λίγη ιστορία του ποδαριού: λίγα Ευαγγελικά, λίγα Ορεστειακά, Γληνός και Δελμούζος, απαραιτήτως εμφύλιος για να επισημανθεί ότι «η δεξιά παράταξη» συνέδεε τη δημοτική με τον κομμουνισμό – κι όλα αυτά για να εξηγηθεί γιατί ο Γιώργος Γεραπετρίτης «βρέθηκε να απαγγέλλει στομφοδώς (sic) Λυσία». Γιατί λοιπόν;

Επειδή «θέλησε, προφανώς, να καταδείξει την άβυσσο που διαχωρίζει αυτόν και την παράταξή του με τους «άπλυτους» της Αριστεράς και της Προόδου […]. Θέλησε επίσης, σαν τους πεφωτισμένους φοιτητάς των Ευαγγελικών, οι οποίοι ξεπέρασαν σε ορμή τους δασκάλους τους και ξεκίνησαν τις συγκρούσεις, να ξεπεράσει κι αυτός τους νέους, δεξιούς, φίλους του σε ιδέες. Θέλησε και να πουλήσει αστική μαγκιά στο πόπολο με τις γνώσεις του, να επιδείξει την ανωτερότητά του, άριστος ων, και να υποδείξει τον δρόμο τον σωστό: εκείνον του Αδώνιδος (Γεωργιάδη), ας πούμε, με την αρχαιοελληνική παιδεία, ή του Μαυρουδή (Βορίδη) […]».

Και η συγγραφέας συμπεραίνει:

«Η σημειολογία του λογιωτατισμού του Γιώργου Γεραπετρίτη είναι σαφής, και για τον ίδιο και για την πολιτική παράταξη που πια εκπροσωπεί: σέρνεται με τους από πάνω, εναντίον των αδυνάτων, υποτιμώντας τον λαό…». Πλουτοκράτες, μας πίνετε το αίμα.

Σκέφτομαι ότι θα έπρεπε να υπάρχει μια υπηρεσία που να συγκεντρώνει και να μνημειώνει τέτοια αθάνατα αριστουργήματα (άμα ψάξεις στον Τύπο βρίσκεις θησαυρούς), γραμμένα από τους μεγάλους κλασικούς του μέλλοντος. Τι κάνει η Ακαδημία;