Αβάσταχτες ελαφρότητες

Η είδηση της σύλληψης του Πέτρου Τατσόπουλου ενώ συμμετείχε στο πάνελ εκδήλωσης στο Free Thinking Zone, «παίζει» από χθες – και απολύτως δικαίως – στην πρώτη γραμμή της ειδησεογραφίας και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Η σύλληψη, με τη διαδικασία του αυτόφωρου, έγινε ύστερα από μήνυση περιθωριακού τηλεπαρουσιαστή (ο οποίος έχει ήδη ανακοινώσει με γιγαντοαφίσα – σημαία που καλύπτει μισή πολυκατοικία και, αν τη δεις άξαφνα, μπορεί και να στουκάρεις, τη συμμετοχή του στο ψηφοδέλτιο του Βελόπουλου) για βλασφημία και ρατσιστικό λόγο. Το τι μπορεί να σημαίνει βλασφημία τον 23ο χρόνο του 21ου αιώνα και το πώς, τα τελευταία χρόνια, ο νόμος περί αντιρατσιστικού λόγου λειτουργεί σαν «κόφτης» της ελεύθερης έκφρασης, τα έχουν πει ήδη άλλοι και πολύ καλύτερα από εμένα. Προσωπικά, θα σταθώ αλλού.

Την ώρα της σύλληψης ήταν παρόντα συνεργεία από δύο πρωινές τηλεοπτικές εκπομπές, αυτές που έχει επικρατήσει να αποκαλούμε «πρωινάδικα». Προφανώς ειδοποιημένα από τον παρουσιαστή. Για να καλύψουν ένα θέμα που άπτεται λεπτών ερμηνειών τόσο ως προς το πνεύμα όσο και ως προς το γράμμα του νόμου αλλά και την εφαρμογή του. Και την άλλη μέρα να ενταχθεί το ρεπορτάζ ανάμεσα σε συνταγές για λάβα κέικ χωρίς γλουτένη, προβλέψεις για ανάδρομους πλανήτες και βινιέτες τύπου «τι φορέθηκε στην τάδε πρεμιέρα».

Να ξεκαθαρίσω κάτι. Μια χαρά είναι αυτές οι εκπομπές. Επιτελούν ένα συγκεκριμένο έργο και εξυπηρετούν ένα επίσης συγκεκριμένο ρόλο. Και στη χώρα μας έχουν υπάρξει «μηχανές παραγωγής μεγάλων σύγχρονων σταρ», βλέπε Ρούλα Κορομηλά και Ελένη Μενεγάκη. Εχουν, με δυο λόγια, κουνήσει και κινήσει την τηλεόραση έστω και με τη «θεματολογία της νοικοκυράς».

Εδώ και κάμποσα χρόνια – προσδιορίζω ως αρχή του φαινομένου την κορύφωση της κρίσης και της πολιτικής οξύτητας όταν τα κατ’ ευφημισμό σελέμπριτι άρχισαν να μην «πουλάνε» και τόσο – οι εκπομπές αυτές επέκτειναν τη θεματολογία τους. Το metoo μάλιστα το ανέλαβαν εργολαβία, ευτελίζοντάς το κατά τη γνώμη μου. Κι από πριν όμως, τσαλαπατούσαν με τα μυτερά ψηλοτάκουνα των πανελιστριών στα χωράφια της πολιτικής και των κοινωνικών κινημάτων. Δεν αμφιβάλλω ότι κάποιοι από τους συνεργάτες αυτών των εκπομπών και κριτήριο και γνώσεις έχουν για να μιλήσουν για τέτοια θέματα. Αλλά, βρε φίλε, παίζει ρόλο και το περιβάλλον ανάδειξης ενός θέματος. Και το σχόλιο του διπλανού σου. Και το κοινό στο οποίο απευθύνεσαι.

Θυμάμαι μια βιβλιοπαρουσίαση, λίγο μετά το δημοψήφισμα του 2015 πρέπει να ήταν, την εποχή δηλαδή της μεγάλης πολιτικής όξυνσης. Στο πάνελ συμμετείχε δημοφιλής συγγραφέας. Στον οποίον, ευειδής νεαρά με sleek χαίτη, από «πρωινάδικο» που είχε στείλει συνεργείο για να καλύψει την εκδήλωση, άρχισε να κάνει ερωτήσεις για τη θέση που πήρε στο δημοψήφισμα, εντελώς άσχετο με το θέμα του βιβλίου δηλαδή. Ε, δεν λέγεται το τι άκουσε από τον συγγραφέα που είναι και αψίκορος. Αποτέλεσμα; Την επομένη βγήκε στην εκπομπή και κατήγγειλε bullying.

Μέχρι τα βουλευτικά έδρανα

Αυτό το τσαλαβούτημα στην πολιτική των ελαφριών ταξιαρχιών της σόου μπιζ είναι αμφίδρομο. Δηλαδή, τσαλαβουτάν και τα κόμματα σε αυτήν και τσιμπάνε «λαμπερούς υποψηφίους». Παρουσιαστές, τηλεαστέρες, ηθοποιούς, τραγουδιστές, ποδοσφαιριστές. Δεν είναι κάτι καινούργιο. Και ακριβώς επειδή υπάρχει προτέρα γνώση, ξέρουμε ότι ελάχιστοι από αυτούς προσέφεραν κάτι στον κοινοβουλευτισμό. Μόνο ψήφους στο κόμμα και, στην καλύτερη περίπτωση, ίσως κάποια κορόνα στη Βουλή.

Πίστευα ότι τα τελευταία χρόνια, οι πολιτικές εξελίξεις και το οριστικό τέλος της εποχής του «ανέμελου κοινοβουλευτισμού» θα περιόριζαν το φαινόμενο. Αντε καλέ. Τα ίδια βλέπω όσο αρχίζουν και ανακοινώνονται οι λίστες των εκλογών. Εδώ οι καλοί θίασοι και τα καλύτερα μουσικοχορευτικά. Θα αναρωτηθεί κάποιος «Δεν συμβαίνει αυτό και σε άλλες χώρες;». Οχι, δεν συμβαίνει. Ούτε με τεράστιους καλλιτέχνες που ήταν εξ αρχής γνωστοί και για το πολιτικό τους στίγμα. Οσο για τις ελαφρές, τις πανάλαφρες, κατηγορίας φτερού ταξιαρχίες, όποτε εμπλέκονται με τα πολιτικά, η ψήφος σε αυτούς είναι ένδειξη απαξίωσης της πολιτικής. Οχι επιβράβευσής τους όπως συμβαίνει στα καθ’ ημάς.