Αργυρώ Χιώτη

Ο κόσµος που µοιάζει να είναι πιο κοντά στη σχέση που έχω µε τα όνειρα είναι αυτός του David Lynch. Το µουσικό µοτίβο του Twin Peaks παίζει εµµονικά σε µια ατµόσφαιρα αόριστα ύποπτη, το αυτοκίνητο διασχίζει ένα οµιχλώδες φυσικό τοπίο, µια πόρτα οδηγεί σ’ ένα παράλληλο µεταφυσικό σύµπαν κι ένας άνθρωπος παρατηρεί από απόσταση τον κόσµο και καταγράφει µόνος τις σκέψεις του… Κοντά είναι και το χειροποίητο παράλογο σύµπαν που έφτιαξαν σ’ ένα βίντεο κλιπ για το Lullaby οι Cure, όπου ο Robert Smith είναι ξαπλωµένος και τραγουδά ενώ οι µουσικοί εµφανίζονται σαν φαντάσµατα από το παράθυρο κι ένας ιστός αράχνης τον καλύπτει σιγά σιγά ολόκληρο.

Χθες ονειρεύτηκα μια ήρεμη θάλασσα ρηχή σε τεράστια έκταση, σαν αυτή της Λιανής Αμμου της Χαλκίδας, σαν να ήταν ένα απόγευμα του χειμώνα κι εγώ ως άλλη, δεν φοβόμουν. Εμπαινα και προχωρούσα, μ’ ένα μικρό δισταγμό ίσως, κοιτάζοντας την επιφάνεια του νερού που λαμποκοπά, με μια μικρή ανησυχία, όμως προχωρούσα.

Ιδια αίσθηση μπορεί σε στιγμές να έχω κι όταν κοιτώ τον Θερμαϊκό αυτές τις μέρες.

Με βλέπω να περπατώ προς τον ορίζοντα πέρα μακριά, να αγγίζω το εμπορικό πλοίο που περνά. Να σκαρφαλώνω στην πλώρη του. Εύκολα τα σύννεφα παίρνουν ανθρωπόμορφα σχήματα που συνομιλούν μεταξύ τους ή κάπου πάνε… ο αέρας αποκτά φωνή, κάτι μου τραγουδά, κάτι μου λέει. Αν σταθώ και αφεθώ στο κοίταγμά μου, οι κορμοί των δέντρων μπορεί να ζωντανεύουν και να εμφανίζονται εκεί που δεν υπήρχαν πριν, τα πεσμένα φύλλα από τα πλατάνια να χορεύουν βαλς και τα πουλιά ψηλά να μαλώνουν. Η ύλη αποκτά μιαν ανεξέλεγκτη ρευστότητα, σε στιγμές επικίνδυνη, όπως όταν ο ήλιος εμφανίζεται σε μια στροφή του αυτοκινήτου απότομα στην ευθεία των ματιών όταν οδηγείς και σε τυφλώνει, βιώνοντας για κλάσματα του δευτερολέπτου την επικινδυνότητα του κενού. Εύκολα μπορεί να απομονωθώ από το περιβάλλον, να το παραποιήσω, να το μεγεθύνω ή να το αλλοιώσω. Οι ήχοι παραμορφώνονται, τα φουσκωμένα χρωματιστά πρόσωπα των ανθρώπων μοιάζουν τρομακτικά και όμοια, το περπάτημά τους αστείο, άρρυθμο. Κάποιες λάμψεις σε μια ματιά που πιάνω φευγαλέα είναι καθησυχαστικές. Κάποια γέλια πολύ διασκεδαστικά, πηγαία, κάποιες συναντήσεις αδύνατες, θέλει να βγει η φωνή αλλά δεν βρίσκει τη δίοδο.

Αυτό είναι… Πολύ εύκολα μπορώ να περάσω σε μιαν άλλη πραγματικότητα, εκεί που τα χρώματα ζωντανεύουν αφύσικα, εκεί που ο χρόνος διαστέλλεται, οι δυναμικές του χάνονται, το ζουμ του φακού μου μεγεθύνει ασήμαντες λεπτομέρειες, ελλοχεύει ο κίνδυνος, ή μικρές ριπές συγκίνησης. «Γιατί τα όνειρα είναι πιο δυνατά και πιο ελαφριά για να ανυψώνονται» όπως λέει η Rahil Fallahfar στο ποίημα που μας έστειλε για τον «Ερωτόκριτο».

Στιγμές αιώρησης ανάμεσα σε ένα εδώ και ένα μεγεθυμένο αλλού, δικού μου μόνο. Συχνά η αίσθηση ενός ονείρου της νύχτας με ακολουθεί όλη την ημέρα, σαν να μου λέει: «άκου, θυμήσου, δες…», ξυπνώ με τη σκέψη έντονη στη μητέρα μου που, ενώ ήταν λαλίστατη εν ζωή, στα όνειρα συνήθως νεότατη, σωπαίνει αδικαιολόγητα. Αλλά πάλι, κάποιες νύχτες κλείνω τα μάτια με την αίσθηση της ημέρας, με μια μελωδία από την πρόβα που επίμονα επαναλαμβάνεται στο κεφάλι μου, ακούραστα, και την αφήνω να ταξιδέψει αλλού, να με πάει μια βόλτα, με όποιο ρίσκο, fire walk with me.