Στροφή προς τη Δύση για την Τσεχία
Ο νέος τσέχος πρόεδρος Πετρ Πάβελ περπατά μπροστά από μια αφίσα με το πορτρέτο του στο Τσεμουτσέκ της Τσεχίας
Η εκλογή του Πετρ Πάβελ στην προεδρία της Τσεχίας μοιάζει να ολοκληρώνει το άνοιγμα μιας νέας σελίδας στην πολιτική ζωή της χώρας των 10,5 εκατομμυρίων κατοίκων, η οποία πλέον βρίσκεται πιο κοντά παρά ποτέ στη Δύση. Ο Πάβελ, πρώην αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων και διοικητής της στρατιωτικής επιτροπής του ΝΑΤΟ πριν από την αποστράτευσή του το 2018, ο οποίος έχει παρασημοφορηθεί από τη Γαλλία για τη συμμετοχή του στον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας τη δεκαετία του ’90, επικράτησε καθαρά στον δεύτερο γύρο, στον οποίο η συμμετοχή ήταν πολύ υψηλή και ξεπέρασε το 70%. Σύμφωνα με τα ανεπίσημα τελικά αποτελέσματα, συγκέντρωσε 58,3% των ψήφων, έναντι 41,7% που έλαβε ο αντίπαλός του, ο δισεκατομμυριούχος και πρώην πρωθυπουργός, Αντρέι Μπάμπις, ο οποίος κυριάρχησε στην πολιτική σκηνή της Τσεχίας επί σχεδόν μία δεκαετία.
Στηρίζει ενεργά τους Ουκρανούς
Ο Πάβελ, ο οποίος αρχικά κατέθεσε την υποψηφιότητά του ως ανεξάρτητος αλλά στη συνέχεια κέρδισε τη στήριξη της κεντροδεξιάς κυβέρνησης, θεωρείται ότι ανήκει στο φιλελεύθερο στρατόπεδο σε ζητήματα οικονομίας και οργάνωσης του κράτους, ενώ τάσσεται υπέρ της πιο ενεργού στήριξης της Ουκρανίας – ο πρόεδρος της οποίας, Βολοντίμιρ Ζελένσκι, έσπευσε να του στείλει τα συγχαρητήριά του. Θα αναλάβει δε καθήκοντα τον Μάρτιο, αντικαθιστώντας έπειτα από δύο θητείες τον Μίλος Ζέμαν, ο οποίος τασσόταν υπέρ των καλύτερων σχέσεων τόσο με το Πεκίνο όσο και με τη Μόσχα.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο εκάστοτε πρόεδρος της Τσεχίας δεν διαθέτει ανάλογη ισχύ με την κυβέρνηση, ωστόσο οι αρμοδιότητές του δεν είναι αμελητέες. Για του λόγου το αληθές, σε αυτές συγκαταλέγεται το προνόμιο της επιλογής του πρωθυπουργού και του διοικητή της κεντρικής τράπεζας, ενώ έχει λόγο και στη χάραξη της εξωτερικής πολιτικής της χώρας. Σε κάθε περίπτωση, είναι μάλλον βέβαιο ότι οι εξελίξεις στην Πράγα προκαλούν ανησυχία στη Βουδαπέστη, καθώς η κυβέρνηση του Βίκτορ Ορμπαν διαπιστώνει πως κινδυνεύει να χάσει έναν πολύτιμο σύμμαχο στην ΕΕ, με τον οποίο βρίσκεται μαζί στην αποκαλούμενη «Ομάδα του Βίσεγκραντ».














