Ποιος χαίρεται με την όξυνση;

Την επεδίωκαν και οι δύο, την κατάφεραν και οι δύο – όχι ότι ήταν δύσκολο. Κάτι με τις βαριές κουβέντες και τις καφενειακές ατάκες από μικροφώνου για «πολιτικούς πιθήκους», «Ρανταπλάν», «βλάκες ή ενόχους», κάτι με τον ανούσιο θόρυβο από ξαφνικές, εκτός μικροφώνου, κραυγές πεζοδρομίου της μίας πτέρυγας προς την άλλη, φάνηκε λες και συμφώνησαν ατύπως όλοι να μη νοιαστούν ιδιαίτερα για το επίπεδο του πολιτικού ανταγωνισμού. Και από τη ΝΔ και από τον ΣΥΡΙΖΑ επέλεξαν την προηγούμενη εβδομάδα να αφήσουν ανοιχτές τις πόρτες της Βουλής στο νέφος τοξικότητας, προετοιμάζοντας έτσι το περιβάλλον για εκείνη την – πιθανώς τελευταία μέχρι τις εκλογές – μονομαχία Μητσοτάκη και Τσίπρα εν τη απουσία του Ανδρουλάκη.

Δυόμισι μέρες κράτησε όλο αυτό και ευτυχώς δηλαδή που δεν ήταν περισσότερο. Κανείς δεν ανέμενε εκπλήξεις: απαντήσεις για σοβαρότατα θέματα δεν θα δίνονταν, ανατροπή (κυβέρνησης) δεν θα υπήρχε, ο πολίτης δεν θα γινόταν σοφότερος σε τίποτα. Μόνο ζητούμενο η όξυνση, η εμπέδωση ενός σκηνικού πόλωσης που δύσκολα αλλάζει πια μέχρι την πρώτη εκλογική Κυριακή. Μάλλον τέτοιου είδους υψηλοί τόνοι αντιμετωπίζονται από τα κομματικά επιτελεία περίπου ως… αναγκαίοι ενόψει της απλής αναλογικής. Μα πώς θα συσπειρωθούν στο μέγιστο οι κομματικοί «στρατοί» χωρίς σφοδρές συγκρούσεις; Οντως, έτσι συσπειρώνονται στο άψε σβήσε οι βάσεις. Αλλά τι γίνεται με άλλες, κρίσιμες δεξαμενές; Με ψηφοφόρους που αποστρέφονται τις ύβρεις, με όσους έχουν κριτική σκέψη, με εκείνους που σιγοψιθυρίζουν «άσε, ρε, όλοι ίδιοι» και ίσως να φλερτάρουν ήδη με τα άκρα;

Πολιτικοί αναλυτές έχουν, κατά καιρούς, προειδοποιήσει: η ακραία πόλωση απειλεί τελικά με ζημιές συνολικά το πολιτικό σύστημα, παρά τα πρόσκαιρα «κέρδη» στις εκλογικές βάσεις (των δύο πρώτων). Αν στην πορεία προς τις διπλές, κατά τα φαινόμενα, εθνικές κάλπες, ο στόχος της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ είναι να προσεγγίζουν νέους ψηφοφόρους, το τροπάρι (τους) πρέπει να αλλάξει. Εχουν ακόμη λίγο χρόνο να διαλέξουν αν θα χαίρονται με τα όποια κέρδη από την όξυνση ή αν θα παλέψουν για το προβάδισμα με πειστικές απαντήσεις (στα σοβαρά) και λύσεις (στα πραγματικά προβλήματα). Με μια ουσιαστική πια αντιπαράθεση προτάσεων.