Τι οδηγεί την καινοτομία;

Η οικονομία της καινοτομίας είναι κεντρική για την κατανόηση της δυναμικής της ανάπτυξης. Επικεντρώνεται στο πώς οι επιχειρηματίες και αυτοί που τους χρηματοδοτούν αντιμετωπίζουν δύο θεμελιώδεις προκλήσεις. Η πρώτη, που έχει τραβήξει τη μεγαλύτερη προσοχή μεταξύ των ακαδημαϊκών και του δημοφιλούς τύπου, είναι η τεχνολογική. Οπως ρωτούσε το παλιό μου αφεντικό, ο Pike Sullivan, πρόεδρος της F. Eberstadt & Co.: «Αν το συνδέσετε, ανάβει;».

Αλλά όσο σημαντικό είναι αυτό το ερώτημα, το δεύτερο ερώτημα για τους καινοτόμους και τους επενδυτές είναι το κλειδί: Ακόμα κι αν ανάψει, ενδιαφέρεται κανείς; Ή, όπως έλεγα σε επιχειρηματίες που αναζητούν επιχειρηματικά κεφάλαια: «Πείτε μου ακριβώς ποιανού το πρόβλημα προτείνετε να λύσετε. Πόσα τέτοιοι υπάρχουν, έχουν προϋπολογισμό και πώς προτείνετε να τους βρείτε όταν δεν φτάσουν στην πόρτα σας;».

Ενα επαναλαμβανόμενο χαρακτηριστικό αυτής της ιστορίας ήταν η ισχύς των κυβερνήσεων. Απελευθερωμένο από την ανάγκη τήρησης ενός καθαρού υπολογισμού κόστους – οφέλους, το κράτος έχει επανειλημμένα βοηθήσει να ξεπεραστεί ο κίνδυνος της αγοράς.

Οι σημερινές απαντήσεις στις σημερινές προκλήσεις θυμίζουν την αναφορά του περιβόητου ισχυρισμού του Ρόναλντ Ρίγκαν, πριν από 40 χρόνια, ότι «η κυβέρνηση δεν είναι η λύση στο πρόβλημά μας, η κυβέρνηση είναι το πρόβλημα». Είτε αυτό εκφράζεται μέσω συμβάσεων κρατικών προμηθειών είτε εκ των προτέρων δεσμεύσεων της αγοράς για θεραπείες που λείπουν, η ζήτηση από πελάτες εκτός αγοράς για τη μείωση του κινδύνου της αγοράς είναι το κλειδί για την επιτάχυνση της καινοτομίας.

Η εκ νέου ανακάλυψη αυτής της εμπειρικής αλήθειας μπορεί να προσφέρει υποσχέσεις σε μια εποχή εγχώριων και διεθνικών συγκρούσεων. Ωστόσο, αυτή η υπόσχεση πρέπει είναι πιο μετριασμένη λαμβάνοντας υπόψη την περίπλοκη αλληλεπίδραση μεταξύ των δύο μεγαλύτερων κρίσεών μας. Εξάλλου είναι δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να φανταστεί κανείς μια αποτελεσματική απάντηση στην κλιματική αλλαγή που δεν βασίζεται στη συνεργασία μεταξύ των ΗΠΑ και της Κίνας.

Απίθανες συνεργασίες έχουν προκύψει στο παρελθόν μπροστά σε αρκετά μεγάλες κοινές απειλές: ο Χίτλερ οδήγησε τον Τσόρτσιλ και τον Στάλιν σε μια συμμαχία ακόμη λιγότερο πιθανή από τη συνεργασία που χρειάζεται σήμερα ο κόσμος. Η κλιματική αλλαγή αποτελεί ήδη μια τέτοια πρόκληση που μπορεί να οδηγήσει σε μεταμόρφωση. Το ερώτημα τώρα είναι εάν εμείς και ο κύριος ανταγωνιστής μας θα ξυπνήσουμε και θα αντιληφθούμε αυτό το γεγονός.

Ο Ουίλιαμ Τζέινγουεϊ είναι ειδικός εταίρος στην εταιρεία private-equity Warburg Pincus και λέκτορας οικονομικών στο University of Cambridge.