Ενόψει βεβαίας ήττας

Η πολύκλαυστος μικρή Μαρία της νησίδας στον Εβρο αποδείχτηκε τελικά πλάσμα του μύθου. Ηταν ένα «εναλλακτικό γεγονός» (alternative fact), για να μη ξεχνάμε τον ωραίο αυτό όρο, που εισήγαγε η σύμβουλος του Τραμπ Kellyanne Conway, προσπαθώντας να δικαιολογήσει τα ψέματά του. Η αδιαφορία του ΣΥΡΙΖΑ δεν ξαφνιάζει, παρότι είχε σπεύσει πρώτος να υιοθετήσει τις σχετικές καταγγελίες. Εκείνο που μάλλον ξαφνιάζει είναι ότι, με τη στάση του στο ζήτημα και μάλιστα σε προεκλογική περίοδο, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν διστάζει να εκφράζει την πολιτική των ανοικτών (ανύπαρκτων) συνόρων, δηλαδή την πολιτική που εφάρμοσε τουλάχιστον τα πρώτα χρόνια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και της οποίας δημιούργημα ήταν το αίσχος του Konzentrationslager της Μόριας.

Την ίδια αδιαφορία για τις αξίες της μέσης τάξης, τις αστικές αξίες, βλέπουμε επίσης στην καμπάνια του με τα τηλεοπτικά σποτάκια για τους νέους. Είναι προφανές ότι απευθύνονται στους μπαχαλάκηδες και στους νοσταλγούς του περιώνυμου «ασύλου». Υπάρχουν πολλά παρόμοια και όλα κατατείνουν στο ίδιο συμπέρασμα: αντιθέτως προς αυτό που θα περίμεναν οι περισσότεροι, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν συμπεριφέρεται ως ΠΑΣΟΚ, δηλαδή ως κόμμα της ήπιας Αριστεράς που διεκδικεί χώρο στο Κέντρο. Προεκλογικά, δεν πολιτεύεται ως κεντροαριστερό κόμμα, αλλά με την ταυτότητα της ριζοσπαστικής (κοινώς, παλαβής) Αριστεράς. Γιατί;

Επειδή ξέρει ότι δεν υπάρχει περίπτωση να τις κερδίσει, είναι η απάντηση στο προηγούμενο ερώτημα – εξάλλου η ιδέα της συγκυβέρνησης των ηττημένων εγκαταλείφθηκε από τον ίδιο τον Τσίπρα. Στις προηγούμενες εκλογές, ο ΣΥΡΙΖΑ είχε λάβει το διόλου ευκαταφρόνητο ποσοστό του 31,53%. Πόσο πιθανό θεωρείτε ότι αυτοί οι ψηφοφόροι, που επέλεξαν ΣΥΡΙΖΑ μετά από πέντε αλησμόνητα χρόνια, θα μπορούσαν να ψηφίσουν ΝΔ, ΠΑΣΟΚ ή όποιο άλλο κόμμα τοποθετείται στο κέντρο του φάσματος; Προσωπικά, πιθανότερο μου φαίνεται να μετακινηθούν πιο αριστερά και να στραφούν προς ΚΚΕ, Βαρουφάκη, ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τα συναφή.

Αυτό εξηγεί, νομίζω, την αδιαφορία του ΣΥΡΙΖΑ για τη μέση τάξη και τις αξίες της, καθώς και την ενίσχυση των ριζοσπαστικών χαρακτηριστικών του κόμματος. Ακολουθούν την αμυντικού χαρακτήρα στρατηγική της συντήρησης δυνάμεων, ενόψει βεβαίας ήττας. Για να το πω με ιστορικούς όρους, που οπωσδήποτε καταλαβαίνουν στην Κουμουνδούρου, έχασαν την ευκαιρία του 1905, ελπίζουν όμως ότι θα έρθει το 1917 και ετοιμάζονται από τώρα. Περί αυτού πρόκειται, κατά τη γνώμη μου. (Ως προς την πολιτική κουλτούρα τους, οι άνθρωποι είναι μπολσεβίκοι – επ’ αυτού, αμφιβολία ουκ έχω…) Να προσθέσω ότι η υπόθεσή μου εξηγεί επίσης γιατί ο Αλέξης Τσίπρας δείχνει κάπως να βαριέται την προεκλογική περίοδο ή, τέλος πάντων, να την αντιμετωπίζει προσώρας με χαλαρότητα.

Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΣΚΟΠΟΣ

Γιατί έκανε ολόκληρη συνέντευξη Τύπου ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αφού δεν είχε ειδήσεις; Για να περάσει το μήνυμα της σοβαρότητας στην Ελλάδα και στο εξωτερικό – μια έκτακτη συνέντευξη του Πρωθυπουργού ειδικά για θέματα οικονομίας πάντα προσελκύει το ενδιαφέρον των αγορών. Ο σκοπός, δηλαδή, ήταν να δείξει ότι, με τον ίδιο στο τιμόνι της κυβέρνησης, η οικονομία βρίσκεται σε ασφαλή χέρια. Το μυστήριο γύρω από τον σκοπό της συνέντευξης έκανε τις προσδοκίες να φουντώσουν (σε προεκλογική περίοδο είμαστε), η προσοχή όλων έπεσε πάνω του και εκείνος, μέσω των απαντήσεων σε διάφορα ζητήματα, έδειξε με πόση σοβαρότητα χειρίζεται την οικονομία. Αυτός ήταν ο πραγματικός σκοπός της συνέντευξης.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ

Ισως είναι νωρίς ή, μάλλον, οπωσδήποτε είναι νωρίς για τέτοιες σκέψεις, αντιπαραβάλλοντας όμως τις στρατηγικές των δύο μεγάλων κομμάτων στην εκλογική αναμέτρηση, φοβάμαι ότι, εξαιτίας της ιδεολογικής και πολιτικής πόλωσης, πάμε για ένα αποτέλεσμα, το οποίο κατά κάποιο τρόπο θα αντανακλά τον διχασμό του Μνημονίου· δηλαδή, από τη μία η κανονικότητα (όρος που καθιερώθηκε τότε), από την άλλη οι πειραματισμοί και οι υψηλές συγκινήσεις. Γι’ αυτό έχει τεράστια σημασία η επίδοση του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές. Εκεί, όμως, δεν βλέπω τίποτε ενδιαφέρον να συμβαίνει. Ούτε και κανείς άλλος, φαντάζομαι…