Κακιά σκουριά και τσιμέντα

Ο Στέλιος Κούλογλου είναι ένας άμωμος πολιτικός που πάνω του κακιά σκουριά δεν πιάνει. Το ίδιο δεν έπιανε και όταν ήταν δημοσιογράφος. Κατάφερνε να είναι πιο αριστερός απ’ όλους μας, ακόμα κι όταν διαφήμιζε πανάκριβα αυτοκίνητα για τα οποία περνούσε από τα πειθαρχικά της δημοσιογραφικής ένωσής μας. Στις εκδόσεις ήταν πιο δημιουργικός ακόμα κι από καταξιωμένους δημιουργούς-πρότυπα (ας μην επεκταθώ). Στη θητεία του στο Ευρωκοινοβούλιο έχει πάρει πάνω του καμπάνιες που δυσφημούν τη χώρα χωρίς στοιχεία, με αποκορύφωμα τη ζωή και τον θάνατο της ανύπαρκτης μικρής Μαρίας, της προσφυγοπούλας-φάντασμα του περασμένου Δεκαπενταύγουστου. Και τώρα, στην υπεράσπιση της Ουκρανίας, αν και ο ίδιος και οι σύντροφοί του (ο λάτρης της ιδιοκτησίας-που-δεν-είναι-κλοπή Δημήτρης Παπαδημούλης, η βασιλόφρων συντρόφισσα Κουντουρά, ο Αλέξης Γεωργούλης), μαζί με τον συνάδελφό τους Φράγκο του Βελόπουλου, απείχαν από ψηφοφορία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με αντικείμενο τη σύσταση ειδικού δικαστηρίου για τον Πούτιν. Για το ίδιο θέμα, οι βουλευτές του ΚΚΕ, Nικολάου-Αλαβάνος και Παπαδάκης καταψήφισαν. Δεν είναι η πρώτη φορά, το έχουν ξανακάνει στο παρελθόν.

Το νέο στην τωρινή ψήφο των συριζαίων ήταν η προσπάθειά τους να βγουν από πάνω, με τη μέθοδο Κούλογλου: τη μέθοδο «κακιά σκουριά δεν πιάνει». Η ευρωομάδα του ΣΥΡΙΖΑ έδωσε στη δημοσιότητα επιθετική ανακοίνωση, σύμφωνα με την οποία το Ευρωκοινοβούλιο δρα ρεφορμιστικά ενώ οι πραγματικοί επαναστάτες συριζαίοι καταψήφισαν επειδή έχουν προειδοποιήσει, κατ’ επανάληψη μάλιστα, «ότι η δημιουργία ειδικών δικαστηρίων εξασθενεί τη νομιμοποίηση και το κύρος του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου». Μέχρι να παραπεμφθεί, λοιπόν, ο κακός Πούτιν στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, οι συριζαίοι θα ψηφίζουν μαζί με όσους τον στηρίζουν, αυτόν και την επίθεσή του στην Ουκρανία! Τόμπολα.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η Αριστερά θέτει έναν υψηλότερο στόχο για να αποφύγει να λάβει θέση σε ένα επείγον ζήτημα, εδώ και τώρα. Θα σας πω μια ιστορία, από την επαγγελματική μου εμπειρία, για να καταλάβετε τον τρόπο με τον οποίο δουλεύει:

Το 2004, ως γνωστόν, η Κύπρος έπρεπε να ψηφίσει αν θα δεχτεί λύση με βάση το σχέδιο Αναν. Το «Οχι» σε αυτό το σχέδιο εκπροσωπούσε ένα συντηρητικό ρεύμα, με επικεφαλής τον τότε πρόεδρο Τάσσο Παπαδόπουλο, ενώ λίγες ημέρες πριν απ’ την ημέρα της ψηφοφορίας τα πράγματα έδειχναν ότι μπορεί να κερδίσει το «Ναι», αφού φαινόταν ότι θα ψήφιζαν οι κύπριοι αριστεροί, το ΑΚΕΛ. Ωσπου, σε μια θυελλώδη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής, υπερψηφίστηκε το «Οχι» και το Κυπριακό ενταφιάστηκε.

Ημουν απεσταλμένος των ΝΕΩΝ στη Λευκωσία. Τρώγαμε σε ένα εστιατόριο κοντά στην πράσινη γραμμή, μαζί με έναν εργάτη, μέλος του ΑΚΕΛ, ο οποίος περίμενε να υπερψηφιστεί το «Ναι», επειδή «οι ελληνοκύπριοι εργάτες δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα με τους τουρκοκύπριους συναδέλφους τους». Μόλις μάθαμε ότι η γραμμή του κόμματος άλλαξε, χλόμιασε. Αιφνιδιασμένος και σε σύγχυση βγήκε έξω, προφανώς μίλησε με κάποιους και επέστρεψε με ανακτημένη την αυτοπεποίθησή του. «Τελικά, θα ψηφίσουμε Οχι», μας είπε, «για να τσιμεντώσουμε το Ναι».

Η γνωστή σταλινικής εμπνεύσεως πρακτική, όπως φαίνεται, ενέπνευσε και τους ευρωβουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Κούλογλου, ο Παπαδημούλης και τ’ άλλα παιδιά απείχαν από την ψηφοφορία για να «τσιμεντώσουν» το ότι ο Πούτιν, στο απώτερο μέλλον, θα πάει σε μια Νυρεμβέργη του μέλλοντος. Και στο μεταξύ του δίνουν λευκή επιταγή να εγκληματεί κατά του ουκρανικού λαού, αλλά και κατά του λαού του, της Ευρώπης και της ανθρωπότητας.

Το στίγμα του Νίκου Ξανθόπουλου
Πρόλαβα τη δεκαετία του 1960 τα υπαίθρια σινεμά της επαρχίας, όταν πλανόδιοι προβολατζήδες έδειχναν τις ταινίες σε πλατείες χωριών και κωμοπόλεων – κυρίως ελληνικά λαϊκά έργα, κωμωδίες και μελοδράματα (ή καλύτερα, μελό ιστορίες). Οι ταινίες στις οποίες έπαιζε ο Νίκος Ξανθόπουλος ήταν οι περισσότερες. Μονίμως, έκανε ένα αδικημένο λαϊκό παιδί, που το πρόδιδαν οι φίλοι του, το εγκατέλειπαν τα κορίτσια για πλούσιους ανταγωνιστές, ζοριζόταν στα δικαστήρια – και πάντα τραγουδούσε λυπητερούς σκοπούς. Παιδί με θυμάμαι να τραγουδάω «Πετραδάκι πετραδάκι, για τα σένα το ’χτισα…», τη ματαίωση δηλαδή ενός ερωτευμένου που υπόσχεται στέγη στην αγαπημένη του.
Ξανασυνάντησα τον Ξανθόπουλο τη δεκαετία του 1990. Δούλευα στο «Αντί» και είχε έρθει να ανανεώσει τη συνδρομή του. Δεν μιλήσαμε για ταινίες αλλά για βιβλία: αγόραζε και διάβαζε τα πάντα. Ενα στερεότυπο, μιας φτηνής λαϊκότητας κατέρρευσε. Στη θέση του συνάντησα έναν άνθρωπο που φρόντιζε όλη του τη ζωή την καλλιέργειά του. Καλλιεργημένο και νηφάλιο, τον συνάντησα αργότερα και στα σόσιαλ μίντια. Εναν σοφό καλλιεργητή του κτήματός του, που μιλούσε με αγάπη το ίδιο στα εγγόνια του και στους φίλους του. Εναν ξεχωριστό καθημερινό άνθρωπο που κέρδισε τη ζωή του παίζοντας στο σινεμά τον αδικημένο του λαού – κι ήταν περήφανος γι’ αυτό. Αφησε το στίγμα του.