«Μπαλαδόρος με καρδιά μικρού παιδιού»

Τον αποκαλούσαν «ο άγγελος με τα στραβά πόδια» λόγω του ότι είχε γεννηθεί με παραμόρφωση στη σπονδυλική στήλη και τη λεκάνη, εξαιτίας της οποίας το δεξί του πόδι ήταν κοντύτερο κατά έξι εκατοστά από το άλλο. Κι όμως ο Μανέ Γκαρίντσα, που έφυγε από τη ζωή μονάχος και φτωχός σε ηλικία μόλις 49 ετών τέτοιες μέρες στις 20 Ιανουαρίου 1983, ήταν ο μόνος που πλησίασε σε δημοφιλία (και σε κάποιες περιπτώσεις τον ξεπέρασε) τον μεγάλο Πελέ.

Με τον οποίο ήταν ένα αχτύπητο δίδυμο που κατέκτησε δύο Παγκόσμια Κύπελλα (1958 και 1962) και γενικά όποτε έπαιξαν παρέα, η Βραζιλία δεν έχασε ποτέ!

«Κανείς άλλος»
«Δεν υπήρξε άλλος άνθρωπος στο ποδόσφαιρο με την ντρίμπλα του Γκαρίντσα. Ενας βιρτουόζος της μπάλας, καλλιτέχνης πραγματικός και την ίδια στιγμή ένα παιδί, ναι, η ψυχή του ήταν μικρού παιδιού», εξομολογείται ο Νέτο Γκουερίνο, ένας από τους πρώτους και καλύτερους ξένους παίκτες που έχουν περάσει από τη χώρα μας.

Ο Βραζιλιάνος που έχει γίνει πλέον Ελληνας και με το δικό του γκολ στο ντέρμπι με την ΑΕΚ είχε σφραγίσει το πρώτο πρωτάθλημα στην ιστορία του ΠΑΟΚ, σκιαγραφεί για «ΤΑ ΝΕΑ» το πορτρέτο αυτού του τρομερού ποδοσφαιριστή.

«Ο Γκαρίντσα κυνηγούσε με μια σφεντόνα όταν ήταν μικρός ένα πουλάκι που είχαμε στη Βραζιλία και το έλεγαν ακριβώς έτσι, Γκαρίντσα, για αυτό και πήρε αυτό το όνομα. Λατρεύτηκε στη Βραζιλία όπου ήταν, αμέσως μετά τον Πελέ, ίνδαλμα για τη χώρα. Απλά δεν είχε βγάλει το σχολείο, δεν ήξερε γράμματα και τότε αν ήσουν και λίγο αφελής μπορούσες να μπλέξεις εκείνες τις εποχές. Δυστυχώς αυτό συνέβη και άρχισε από νεαρή ηλικία να πίνει με αποτέλεσμα το ποτό τελικά να τον καταστρέψει», θυμάται ο Νέτο Γκουερίνο, που είχε βρεθεί αντίπαλός του όταν έπαιζε στην Κορίνθιανς και ο Μανέ στην Μποταφόγκο σε ένα φιλικό.

Με παπάκι στο Παρίσι
«Εκεί γνωριστήκαμε πρώτη φορά και μετά τα ξαναείπαμε στο Παρίσι το 1971. Είχε παντρευτεί τη διάσημη βραζιλιάνα τραγουδίστρια της σάμπας, Ελζα Σοάρες.Μόλις το έγραψε η εφημερίδα ότι ήρθε για να παίξει και να πάρει μεταγραφή πήγα να τον συναντήσω. Επαιζε σε μια μικρή ομάδα του Σεν Αντουάν στη Βαστίλη, τη Red Star club Francais, από τους πρώτους συλλόγους, με έτος ίδρυσης το 1897 και μάλιστα από τον “πατέρα” του Παγκοσμίου Κυπέλλου, τον Ζιλ Ριμέ. Την άλλη μέρα, καθώς είχα ένα παπάκι, πήγα να τον δω και πάλι να τα πούμε. Βγαίνοντας από το γήπεδο μου λέει πάμε να σε κεράσω μια μπίρα σε ένα διπλανό μπιστρό. Μέχρι να πιω την μπίρα μου είχε κατεβάσει σχεδόν ένα μπουκάλι ουίσκι. Του λέω φτάνει και πάμε να φύγουμε. Δεν είχε μέσο να πάει στο ξενοδοχείο και του λέω ανέβα στο παπάκι και θα σε πάω εγώ. Στον δρόμο τραγουδούσε, έλεγε αστεία, χαμός. Αυτός ήταν ο Γκαρίντσα. Ενα παιδάκι στην ψυχή, που λάτρευε το ποδόσφαιρο. Απίστευτος στις κινήσεις του μέσα στο γήπεδο και ιδιαίτερα η απίθανη ντρίμπλα του, ο κορυφαίος δεξιός εξτρέμ όλων των εποχών», λέει συγκινημένος ο Νέτο Γκουερίνο, που ήταν μόλις 8 χρονών όταν ο Γκαρίντσα μεγαλούργησε με τον (17χρονο τότε) Πελέ στο Μουντιάλ της Σουηδίας το 1958.

«Ξεχώριζαν ανάμεσα σε τρομερούς παίκτες, μια από τις καλύτερες Βραζιλίες όλων των εποχών με Ζιλμάρ, με Μπελίνι, Ντζάλμα Σάντος, Νίλτον Σάντος, Καρβάλιο, Ντίντι, Ζαγκάλο, Γκαρίντσα, Ζίτο, Πελέ και Βαβά. Τρομερή ομάδα πολύ κοντά σε αυτή του 1970 η οποία ήταν βέβαια πιο γυμνασμένη και με παίκτες που έκαναν τη διαφορά όπως ο Τοστάο που ήξερε 200 κιλά μπάλα, ο Ριβελίνο, ο Ζέρσον, ο Ζαϊρζίνιο και βέβαια ο Πελέ στα ντουζένια του» θυμάται ο Νέτο Γκουερίνο.

Εμαθε μπάλα στην άμμο
Και συνεχίζει: «Ο Γκαρίντσα ήταν στο Ρίο, όπου έπαιζε μπάλα στις απίστευτες παραλίες που έχουμε εκεί και βλέπεις χιλιάδες παιδιά να παίζουν ποδοβόλεϊ, 5×5 ή ό,τι άλλο. Είναι η πιο απλή και οικονομική διασκέδαση. Σε μια χώρα 200.000.000 και πλέον ανθρώπων υπάρχουν ταλέντα παντού, βλέπεις τώρα τον Εντρίκ, έναν νεαρό 16χρονο από την Παλμέιρας όπου η Ρεάλ έδωσε 80.000.000  ευρώ για να τον αποκτήσει και θα πάει στη Μαδρίτη έπειτα από δύο χρόνια όταν γίνει 18 ετών! Τα ταλέντα που βγαίνουν και στη Βραζιλία και στην Αργεντινή δεν είναι τυχαίο. Ολοι οι πιτσιρικάδες είναι με μια μπάλα, το πιο απλό παιχνίδι και χαίρονται όλοι.

Ο Γκαρίντσα σε ένα παιχνίδι τού λέει ο προπονητής του: “Πρόσεξε τον τάδε παίκτη γιατί αυτός θα σε μαρκάρει” και του απαντάει: “Κόουτς δεν ξέρω ποιος θα είναι, αλλά μην ανησυχείς, όποιος και να έρθει πάνω μου θα τον κάνω κουδούνι…”. Και σε ένα άλλο περιστατικό δικό μου, εγώ στην Κορίνθιανς, παίζουμε με τη Σάντος και λέει ο προπονητής μας σε έναν συμπαίκτη μου: “Εσύ θα πιάσεις τον Πελέ. Χάνουμε 3-0 και όταν στο τέλος τού έκανε παρατήρηση ότι ο Πελέ τού ξέφευγε, του απαντάει: “Μίστερ, πού να ξέρω ποιος είναι ο Πελέ, όλοι μαύροι ήταν οι αντίπαλοι”».