Εύα Καϊλή: «Ματαιοπονούν… Δεν πρόκειται να παραδεχθώ κάτι που δεν έχω κάνει»

Την πρώτη δήλωσή της μέσα από τις φυλακές έκανε η Εύα Καϊλή, η οποία – θυμίζω – θα παραμείνει προφυλακισμένη για τουλάχιστον έναν μήνα ακόμη, μετά από την προχθεσινή απόφαση του βελγικού προδικαστικού συμβουλίου. Η ίδια επιμένει, βεβαίως, στον ισχυρισμό της ότι είναι αθώα και είχε άγνοια του «συστήματος» που φέρεται να είχε στήσει ο Αντόνιο Παντσέρι με τον συνεργάτη του και σύντροφό της Φραντσέσκο Τζόρτζι, λέγοντας πως οι βέλγικες αρχές «ματαιοπονούν» και πως «και κομμάτια να με κάνουν δεν πρόκειται να παραδεχθώ κάτι που δεν έχω κάνει». Υπονοώντας, εμμέσως πλην σαφώς, ότι την κρατάνε φυλακισμένη για να «σπάσει» και να ομολογήσει.

Ο ρόλος του Παντσέρι
Ο δικηγόρος της Μιχάλης Δημητρακόπουλος, πάντως, δήλωσε αισιόδοξος πως όταν ολοκληρωθεί η κατάθεση του Παντσέρι μπορεί να την αφήσουν ελεύθερη. Το σημειώνω γιατί μένει να φανεί αν τα όσα θα πει ο Παντσέρι στους βέλγους ανακριτές θα αποδειχθούν ευνοϊκά ή ενοχοποιητικά για την Καϊλή. Θυμίζω ότι ο φερόμενος ως εγκέφαλος του Qatargate έχει υπογράψει συμφωνία με τις Αρχές να καταθέσει τα πάντα και για τους πάντες, προκειμένου ο ίδιος να λάβει πολύ ευνοϊκή ποινή -μόλις ενός έτους, κατά τα βελγικά δημοσιεύματα. Κι έχει ξεκινήσει ήδη να μιλάει αλλά το τι λέει ακόμη δεν το ξέρουμε…

Τουρκικές εκρήξεις για τον Economist
Αυτό που σίγουρα δεν πήρε και πολύ ψύχραιμα, όμως, ο Ερντογάν, ήταν το πρωτοσέλιδο του τρέχοντος τεύχους του Economist, για το οποίο σας έγραφα χθες και που, σε αφιέρωμά του για την Τουρκία, διατυπώνει την άποψη ότι «βρίσκεται στα πρόθυρα της καταστροφής υπό τον ολοένα και πιο απρόβλεπτο πρόεδρό της».

Κληθείς να το σχολιάσει ο Ερντογάν απάντησε με το γνωστό σύνδρομο μεγαλείου: «Το βρετανικό περιοδικό καθορίζει τη μοίρα της Τουρκίας; Το έθνος μου την καθορίζει. Ο,τι λέει το έθνος μου συμβαίνει στην Τουρκία». Νωρίτερα, πάντως, είχε δώσει το στίγμα του εκνευρισμού της Αγκυρας ο διευθυντής Επικοινωνίας της τουρκικής προεδρίας Φαρετίν Αλτούν, με ένα κατεβατό από tweets που έκανε λόγο για «κλισέ, παραπληροφόρηση και κραυγαλέα προπαγάνδα». Συνεχίζοντας με έναν ποταμό από κοσμητικά επίθετα για τους δημοσιογράφους και το έντυπο τα οποία απλώς και μόνο δικαιώνουν, καταφανώς μάλιστα, τα όσα υποστήριξε για τις αντιλήψεις του καθεστώτος του Ερντογάν… Απαξιωτικός εμφανίστηκε ο Ερντογάν και για τις δηλώσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη στο Νταβός για την Τουρκία, λέγοντας πως «δεν είναι ικανές να καθορίσουν την τύχη της περιοχής μας». Παρ’ όλα αυτά όμως εξαπέλυσε και μια νέα επίθεση, με το γνωστό «επιχείρημα» της αποστρατιωτικοποίησης των νησιών.

Ο Τζέιμς Σταυρίδης πυροβολεί…
Εν τω μεταξύ βρήκα ενδιαφέρουσα τη νέα παρέμβαση για την Τουρκία του Τζέιμς Σταυρίδης, πρώην επικεφαλής Ευρώπης στο ΝΑΤΟ, στο Bloomberg, για τον ρόλο της Τουρκίας στη Συμμαχία και για τα εμπόδια που βάζει στη διεύρυνσή της με την ένταξη της Σουηδίας και της Φινλανδίας. «Είναι καιρός να σταματήσουμε αυτή την άσκηση σε μονομερή παρεμπόδιση και να πούμε απλώς “ναι”. Η τουρκική επιφυλακτικότητα, με επικεφαλής τον πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, είναι ένα δώρο σε έναν αποτρόπαιο εγκληματία πολέμου, τον ρώσο πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν», γράφει ο Σταυρίδης, που γράφει, ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι αν συνεχίσει το ίδιο τροπάριο ο Ερντογάν η υπομονή των μελών του ΝΑΤΟ μπορεί να εξαντληθεί και να αρχίσουν να αναρωτιούνται μήπως πρέπει να επιλέξουν ανάμεσα στην Τουρκία από τη μία και τη Σουηδία και τη Φινλανδία από την άλλη. «Το ΝΑΤΟ χρειάζεται την Τουρκία να συνεχίσει να είναι ενεργό και θετικό μέλος. Χρειάζεται επίσης να προσθέσει στις τάξεις του τη Φινλανδία και τη Σουηδία. Κανείς δεν θέλει να χρειαστεί να επιλέξει ανάμεσά τους. Είναι στο χέρι του Ερντογάν να διασφαλίσει ότι δεν θα φτάσουμε εκεί» καταλήγει.

Ο Πούτιν, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι εξηγήσεις
Την εξήγησή τους έδωσαν οι ευρωβουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ για το γεγονός ότι δεν στήριξαν ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου υπέρ της σύστασης Ειδικού Διεθνούς Δικαστηρίου για τα εγκλήματα πολέμου στην Ουκρανία. Δεν θα σταθώ καν στις κραυγές περί «μικροκομματικής εκμετάλλευσης» γιατί το γεγονός ότι δεν το ψήφισαν δεν αμφισβητείται. Σημειώνω βέβαια ότι ολόκληρη η ευρωομάδα της Αριστεράς στάθηκε διχασμένη καθώς, από ό,τι βλέπω στην αναλυτική ψηφοφορία, από τα 38 μέλη που έχει συνολικά, υπέρ ψήφισαν 10, κατά 6 και 9 ψήφισαν αποχή (το αντίστοιχο του δικού μας «παρών»). Η εκ των υστέρων αιτιολόγηση της ψήφου, λοιπόν, δεν είναι ότι οφείλεται σε κάποια υποβόσκουσα συμπάθεια στον Πούτιν (προς Θεού…) αλλά στην άποψή τους ότι τα εγκλήματα πολέμου στην Ουκρανία πρέπει να δικαστούν από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο.

Η Μόσχα αντιστέκεται
Διερωτώμαι, ωστόσο, αν στους ευρωβουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ διέφυγε η εξής λεπτομέρεια: Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο έχει αρμοδιότητα μόνο επί πολιτών κρατών που το έχουν αναγνωρίσει. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο, σε αντίστοιχες περιπτώσεις όπως η πρώην Γιουγκοσλαβία και η Ρουάντα, ιδρύθηκαν ad hoc διεθνή δικαστήρια. Και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο η Ευρωβουλή πέρασε αυτό το ψήφισμα, δεδομένου ότι η Ρωσία δεν αναγνωρίζει το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Θα μου πείτε, είναι δυνατόν να μην τα ξέρουν αυτά; Δύσκολο. Αρα μάλλον δουλευόμαστε…

Αναβολή για τον… Δεκέμβριο
Εχει μαλλιάσει η γλώσσα πολλών να το λένε, αλλά αρχίζει να γίνεται κοινός τόπος ότι πρέπει να γίνει κάτι με τους ρυθμούς της δικαιοσύνης. Το επισημαίνω και με τη νέα αφορμή την αναβολή της δίκης για την υπόθεση του θανάτου του Ζακ Κωστόπουλου τον Σεπτέμβριο του 2018 στο Μικτό Ορκωτό Εφετείο, που πήρε νέα δικάσιμο για τις 15 Δεκεμβρίου 2023, παρακαλώ, έπειτα από αίτημα του ενός εκ των δύο κατηγορουμένων. Το πρόβλημα αφορά όλες τις υποθέσεις, προφανώς. Ορισμένες εξ αυτών όμως έχουν τέτοιο κοινωνικό αντίκτυπο, που κάνει μεγάλο κακό να «σέρνονται» με τα χρόνια αφήνοντας πίσω τους ανοιχτά ερωτήματα. Ή και να δημιουργείται η αίσθηση ότι η δικαιοσύνη στη χώρα μας δεν απονέμεται.