Κηδεία ιδιώτου{CR}

Ο τέως βασιλεύς απέθανε, ζήτω ο ιδιώτης! (Σε περίπτωση αναστάσεως το φέρετρο επιστρέφεται.) Και στην κηδεία ήταν τόσοι λαμπεροί γαλαζοαίματοι που μόνο το τι φορούσε ο καθείς και η καθεμιά θα μπορούσε να γεμίσει δέκα πρωινάδικα επί δύο μήνες. Πλούσια πράματα, όχι αριστερές μιζέριες.

Δηλαδή, θέλετε να υπονοήσετε πως είστε βασιλόφρων; Φυσικά και ναι. Αφού τις τελευταίες δεκαετίες ψηφίζω μόνο δυναστείες: Καραμανλήδες, Παπανδρέου, Γεννηματάδες, Μητσοτάκηδες. Σόι πάει το βασιλίκι. Το προτιμώ από το να ψηφίζω ανειδίκευτους του δεκαπενταμελούς, επειδή τους πρότεινε ο τάδε. Τουλάχιστον οι άλλοι είναι από καλά σπίτια, χορτάτοι, μορφωμένοι, ταξιδεμένοι και μιλούνε καλά ελληνικά και εγγλέζικα. Κυρίως, δε, στέκονται προσοχή στην έπαρση της σημαίας κι όχι με ανοιχτά ποδάρια – είναι κι αυτό κάτι βασικό, στοιχειώδες.

Και όπως αποδείχτηκε οι βασιλείς, τουλάχιστον, θάβονται κανονικά, δέχονται το τέλος της σάρκας, την έξοδο – όχι όπως άλλοι που βαλσαμώσανε σαν αντσούγιες τον Λένιν, τον Στάλιν και τον παππού τού Κιμ Γιονγκ Ουν. Εχεις δει ποτέ βαλσαμωμένο τσάρο; Οχι. Ούτε καν τη Μεγάλη Αικατερίνη, ή τον Μεγάλο Πέτρο. Υπάρχει, βέβαια, ένα ενδεχόμενο, όταν έρθει ή ώρα, να μαρινάρουν σε αντισηπτικά και μετά να ταριχεύσουν ούτω πως τον Πούτιν, που αναβιώνει το τσαρικό φαινόμενο και κυρίως για να μη χάσει η Βενετιά βελόνι.

Τουλάχιστον ο Νταλί βαλσάμωσε την Γκαλά, αλλά το έκανε από έρωτα κι όχι από ιδεολογική ψύχωση. Ενώ εδώ σε εμάς οι ιδεολογικές ταριχεύσεις συνεχίζονται. Μια μουμιοποιούν τον Εμφύλιο, μια ανακαινίζουνε νοσοκομεία του βουνού, και κάθε τόσο πηγαίνουν και κατασκηνώσεις στον Γράμμο για να βάλουν τον Χρόνο σε κονσέρβα. Να σταματήσει ακίνητος στο τότε, να αποπετρωθεί στο «ύψιστο σημείο της ταξικής πάλης». Αυτή είναι η νεότερη ερμηνεία – ίσως υπάρξουν κι άλλες στο μέλλον, ως είθισται. Αρα δεν είναι μόνο οι ολίγοι βασιλόφρονες παρελθοντολάγνοι.

Σχετικώς, δε, με τον μεταστάντα Κωνσταντίνο: πάντα διάλεγε κακό τάιμινγκ. Ισως και να μην γνώριζε (ούτε εμείς), όχι μόνο πότε έπρεπε να παρέμβει, αλλά και πως ένας άναξ οφείλει να ξέρει πότε να απέλθει προς τις αγκάλες του Ιωσήφ, κι ότι αν φύγει σε προεκλογική περίοδο τα πράγματα γίνονται δύστροπα γι’ αυτόν. Επρεπε με νύχια και με δόντια να κρατηθεί και να φύγει μετά τις εκλογές, διότι τότε ίσως να μην ανηρπάζετο στις νεφέλες ως εντελώς ιδιώτης. Θα πεις: αν επέλθει το μοιραίο, γαία πυρί μιχθήτω – το έλεγε και ο θανατολάγνος Καρυωτάκης που έβλεπε παντού μαύρες κάργιες. Αλλά, όπως θα υποστήριζαν και οι νατουραλισταί, ο χρόνος κατά τον οποίο ο Κωνσταντίνος ελύθη των δεσμών του σώματος προβλημάτισε τον Πρωθυπουργό, διότι ήξερε καλά πως οι απέναντι, σε προεκλογική μάλιστα περίοδο, καιροφυλακτούν. Ψάχνουνε κάτι από το παρελθόν να πολεμήσουν εφόσον με το παρόν δεν τα βγάζουνε πέρα – το έλεγε συναφώς και ο Γάλλος Μπουαλό: «Αλλο η ζωή και άλλο η πραγματικότητα».

Ελλοχεύανε, λοιπόν, κάποιοι να δούνε τι θα γίνει με την κηδεία, να βρούνε μιαν αφορμή για να επιστρέψουνε, γενναίως σκιαμαχούντες, στο παρελθόν, στον απώτερο χρόνο. Αποστασίες, χούντες, Κοκός και λοιπά είναι ακόμα ένα προνομιακό πεδίο ερμηνείας της μνήμης κι επειδή έχουν πάρει το κολάι με τις βαλσαμώσεις ανέμεναν με εφ’ όπλου λόγχη.

Ψύχραιμα ο Μητσοτάκης δεν τους έκανε τη χάρη. Δεν τους έδωσε τροφή. Ούτε αυτή τη φορά ενέδωσε κι αυτό είναι κακό, διότι πρέπει να νικούνε και οι άλλοι πότε-πότε, έστω σε θέματα παρελθόντος για να μη βαρεθούμε μέχρι την κάλπη. Και μπορεί να συνεργάστηκαν ενθουσιωδώς επί τέσσερα χρόνια με τον Καμμένο αλλά δεν χρειάζεται να τους το χτυπάνε συνέχεια. Ελεος. Κατά τα άλλα, ετάφη, βέβαια, ο Κωνσταντίνος ως ιδιώτης, αλλά, θα πεις, μικρό το κακό αν σκεφτείς πως έτσι κι αλλιώς η βασιλεία είναι εν Ελλάδι είναι χυμένο πετρέλαιο, μια τετελεσμένη υπόθεση – όσο κι αν αυτό στερεί θέματα από την πρωινή τηλοψία.

Διότι υπάρχει εξέλιξη στην Ιστορία η οποία δεν βαλσαμώνεται. Εδώ ακόμα και ο Κουτσούμπας φαίνεται να έκανε το τόλμημα να προσλάβει νέον λογογράφο και οι λέξεις του δεν είναι πια όλες από βρασμένη οξιά. Χρειάστηκαν βέβαια κάποια χρόνια, αλλά κάτι είναι κι αυτό. Εφόσον, όπως λέγαμε, υπάρχει μια δυσφορία σε αυτούς τους προοδευτικούς χώρους να συντονιστούν με τον Χρόνο – ο έτερος, ας πούμε, έχασε τέσσερις εκλογές, μάλλον θα χάσει κι αυτές που έρχονται και το πιθανότερο είναι να συνεχίσει να κάνει τον αρχηγό, σαν να μη συνέβη τίποτε. Είναι κι αυτό μια μορφή ταρίχευσης. Αλλά ταρίχευσης εν ζωή – κι αυτό είναι το περίεργο.

Σε κάθε περίπτωση η τελετή ταφής του Κωνσταντίνου ήτανε αξιοπρεπής – χωρίς ερυθρά σημαιάκια και συνθηματάκηδες. Βέβαια, αν είχε αναλάβει την τελετή ο Φάνης Μπαμπούλας θα την έκανε λαμπρότερη. Τέλος πάντων. Ο τέως απέθανε, ζήτω ο ιδιώτης! Ετσι κι αλλιώς, ανεξαρτήτως αξιώματος, ο οποιοσδήποτε, κι όποιος και να είναι, ή να υπήρξε, όταν παραδώσει πινακίδες στον Αγιο Πέτρο, του πάρουν το κινητό και του κόψουν το Ιντερνετ και το ΑΦΜ, γίνεται ιδιώτης. Ούτε καν ιδιώτης. Κοινή γαρ η μοίρα και το παρελθόν αόρατον.