Παντελής

Νέα φουρνιά δημοσκοπήσεων και «τα ίδια, Παντελάκη μου, τα ίδια, Παντελή μου».

Στις 8 μονάδες και κάτι η διαφορά ΝΔ με ΣΥΡΙΖΑ. Στις 10-12 μονάδες και περισσότερο η διαφορά Μητσοτάκη με Τσίπρα.

[Στην Opinion Poll και στα ζητήματα άμυνας και εξωτερικής πολιτικής, ο Μητσοτάκης προηγείται του Τσίπρα 40 μονάδες, μάλλον είναι κάτι σαν ρεκόρ!]

Φυσικά μπορούμε να συμφωνήσουμε πως δεν έχουμε εμπιστοσύνη στις δημοσκοπήσεις κι ότι η κυβέρνηση θα καταστραφεί στις εκλογές διότι ο κόσμος θέλει ΣΥΡΙΖΑ και ξερό ψωμί.

Γιατί λοιπόν να χαλάμε τις καρδιές μας; Καμία ελπίδα δεν πεθαίνει τελευταία. Τελευταίος συνήθως πεθαίνει εκείνος που ήλπιζε.

Από την άλλη πλευρά υπάρχει ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός που δεν χρειάζεται δημοσκοπήσεις για να διαπιστωθεί. Το ζούμε καθημερινά και γύρω μας.

Πως, ό,τι κι αν συμβαίνει, κυριαρχεί μια αρνητική διάθεση για τον ΣΥΡΙΖΑ που δεν έχει αμβλυνθεί με τον χρόνο. Σαν να τον τιμωρούν επειδή κυβέρνησε.

Γενικότερα η ρητορική της έντασης και της τσιρίδας δεν πουλάει ή δεν αρέσει. Η διάθεση της χώρας μάλλον κινείται αλλού.

Μου έχει κάνει εντύπωση ότι (σχεδόν) τέσσερα χρόνια στην αντιπολίτευση η αντιπολίτευση δεν κατάφερε να χτίσει κάποιες σχέσεις εμπιστοσύνης με την πλειονότητα της κοινωνίας.

Δεν έπεισε δηλαδή ούτε πως με εκείνη τα πράγματα θα ήταν καλύτερα, ούτε πως με τον Μητσοτάκη είναι χειρότερα. Κι αυτό, είτε είναι επιτυχία του Μητσοτάκη είτε αποτυχία του Τσίπρα, παίζει κεντρικό ρόλο στο πολιτικό παιχνίδι.

Εδώ και καιρό άλλωστε υποψιάζομαι ότι η Ελλάδα ζει ένα πολιτισμικό χάσμα που δύσκολα γεφυρώνεται. Ακόμη κι η απλή πρόσληψη των πραγμάτων μοιάζει διαφορετική.

Δεν λέω ποιος έχει δίκιο, αλλά παρατηρώ ότι δεν υπάρχει ένα κοινό πεδίο άσκησης του σωστού και του λάθους, του σημαντικού και του ασήμαντου.

Σαν να συμβιώνουν δύο παράλληλα σύμπαντα και δύο κοινωνίες που ζουν σε άλλη πραγματικότητα.

Ακόμη κι οι πραγματικές ή υποτιθέμενες υποκλοπές κατάντησαν μια δυσνόητη διαμάχη μεταξύ νομικών, μια εργολαβία βρωμερών πρακτόρων κι ένα μίζερο μοιρολόι για τη δημοκρατία που κανείς δεν παίρνει σοβαρά.

Ο κόσμος έχει αλλού το μυαλό του. Και τελικά, αντί για δασύτριχες μπαρούφες, προτιμάει ίσως να σκοτώνει την ώρα του χαζεύοντας τους εστεμμένους της κηδείας.

Να το πω με απλά λόγια; Η κοινωνία αλλάζει, ο κόσμος αλλάζει, τα μυαλά αλλάζουν, όλα γύρω μας αλλάζουν.

Μπορεί να μας αρέσει ή να μη μας αρέσει. Αλλά όποιος μείνει πίσω θα δυσκολευτεί να κάνει καριέρα αν δεν αλλάξει και ρεπερτόριο.