Ακρα

Καιρό είχαμε να ακούσουμε καταγγελίες για τη λεγόμενη «θεωρία των δύο άκρων». Η τελευταία φορά ήταν τον Οκτώβριο του 2021, με αφορμή τη διακίνηση ενός «άθλιου κι επικίνδυνα αντικομμουνιστικού» (για να θυμηθούμε τη γλώσσα του ΚΚΕ) ψηφίσματος στο Ευρωκοινοβούλιο, που μιλούσε για «τις δήθεν μαζικές σοβιετικές απελάσεις, τα γκουλάγκ και τα εγκλήματα των κομμουνιστικών καθεστώτων στην Ευρώπη». Ο μεγάλος καβγάς είχε γίνει βέβαια νωρίτερα, το 2009, όταν καθιερώθηκε η 23η Αυγούστου ως Ευρωπαϊκή Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα του Σταλινισμού και του Ναζισμού. Η συνύπαρξη των δύο ολοκληρωτισμών στην ίδια φράση δεν είχε εξαγριώσει τότε μόνο τους ευρωβουλευτές του ΚΚΕ: το ψήφισμα καταψήφισαν, μεταξύ άλλων, ο Δημήτρης Παπαδημούλης από τον ΣΥΡΙΖΑ, ο Νίκος Ανδρουλάκης από το ΚΙΝΑΛ, αλλά και η Μαρία Σπυράκη από τη Νέα Δημοκρατία.

Αφορμή για την επανεμφάνιση αυτής της θεωρίας αποτέλεσε η νομοθετική ρύθμιση της κυβέρνησης για να απαγορευτεί η κάθοδος στις εκλογές εγκληματικών οργανώσεων ή κομμάτων που έχουν ως επικεφαλής καταδικασμένο για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση. Η Κουμουνδούρου διαφωνεί, επειδή η πρόταση «ανοίγει κερκόπορτα» (αχ, αυτή η κερκόπορτα) «για διευρυμένες ερμηνείες και εξίσωση του ναζισμού με οποιαδήποτε άλλη πολιτική ιδεολογία». Δηλαδή; Αν αύριο καταδικαστεί ως εγκληματική οργάνωση ένα μόρφωμα που σκοτώνει στο όνομα της Αριστεράς, θα πρέπει να του επιτραπεί η συμμετοχή στις εκλογές για να μη γίνονται «ανιστόρητες» και «ισοπεδωτικές» συγκρίσεις;

Ο Περισσός, πάλι, μιλάει για άνοιγμα «επικίνδυνων δρόμων» και «θέσπιση νέων περιορισμών στη συμμετοχή κομμάτων στις εκλογές». Και τα λέει αυτά ένα κόμμα που στην εισαγωγή του καταστατικού του (το οποίο ψηφίστηκε όχι το 1953 ή το 1963, αλλά το 2013, αφού «αξιοποιήθηκε η εμπειρία, παλιότερη και πρόσφατη») τονίζει: «Στρατηγικός στόχος του ΚΚΕ είναι η κατάκτηση της επαναστατικής εργατικής εξουσίας, η δικτατορία του προλεταριάτου, για τη σοσιαλιστική οικοδόμηση». Με άλλα λόγια, συμμετέχει νομίμως εδώ και μισό αιώνα στις εκλογές ένα κόμμα που δεσμεύεται ότι, αν ποτέ κερδίσει την εξουσία, θα καταργήσει όλα τα υπόλοιπα. Τι φοβάται λοιπόν; Μήπως κανένας ανιστόρητος δικαστής χαρακτηρίσει έγκλημα την αποκήρυξη της δημοκρατίας;

Το κόμμα του Βαρουφάκη, τέλος, διαφωνεί με όλους, περιλαμβανομένης της ελληνικής γλώσσας, αφού αναφέρει ότι «το ΜέΡΑ25 δεν θα γίνουμε (sic) συνεργοί» στην «απαγόρευση που μεθοδεύει η κυβέρνησης (sic) της Νέας Δημοκρατίας» ούτε στην «απατηλή πλάνη του ΣΥΡΙΖΑ ότι μπορεί η απαγόρευση να φωτογραφήσει αποκλειστικά ναζιστικά κόμματα χωρίς να αποτελέσει προοίμιο για ένα ντόμινο απαγορεύσεων με αντικομμουνιστική στόχευση». Mα γιατί δεν αρκούνται σε ανακοινώσεις για τους μελισσοκόμους;

Εν τέλει δεν ξέρει κανείς τι είναι προτιμότερο για το πολιτικό μας σύστημα. Να διαφωνεί κανείς με μια προσπάθεια αποκλεισμού των νεοναζί για μικροκομματικούς λόγους, για να μη φανεί δηλαδή ότι στηρίζει την κυβέρνηση, ή για βαθύτερους λόγους, επειδή είναι φανατικός, σταλινικός ή απλώς ανόητος;