Μοιρολόγια

Τώρα που τελείωσαν οι κηδείες και οι τελετές, πάμε να ξεκαθαρίσουμε τις διαφορές μας με τις μοιρολογίστρες.

Τι λένε οι ανόητες;

Πως ο Κωνσταντίνος έπρεπε να κηδευτεί με τιμές αρχηγού κράτους διότι διετέλεσε συνταγματικός αρχηγός του κράτους.

Αναρωτιέμαι λοιπόν ποιες τιμές δικαιούται ένας συνταγματικός αρχηγός κράτους όταν κατέλυσε το Σύνταγμα του κράτους του οποίου ήταν συνταγματικός αρχηγός. Τόσο απλό.

Κι επειδή οι μοιρολογίστρες το παίζουν σεμνές και ανήξερες, θέλω να τους θυμίσω ότι αυτό συνέβη στις 21 Απριλίου 1967.

Τότε (και στις ντροπιαστικές συνθήκες που περιέγραφα εδώ πριν από λίγες ημέρες) ο Κωνσταντίνος αποδέχτηκε την κατάργηση του Συντάγματος από χουντικούς πραξικοπηματίες, τους οποίους μάλιστα κατά ευθεία παράβαση του Συντάγματος όρκισε στην κυβέρνηση.

Punkt που θα έλεγε και η μαμά του.

Ενδεχομένως ο Κωνσταντίνος να μετάνιωσε έκτοτε για τη στάση του, να το δεχτώ και να το πιστέψω.

Αλλά τη μία και μοναδική στιγμή που η ελληνική δημοκρατική πολιτεία τον είχε πραγματικά ανάγκη, ο «συνταγματικός αρχηγός του κράτους» δεν ήταν εκεί.

Αποδέχτηκε ή ανέχτηκε την εκτροπή, έστω κι αν το έπραξε σύννους και συνοφρυωμένος – όπως μας είπε αργότερα…

Μαζί με τα μοιρολόγια άκουσα κηρύγματα ότι η Δημοκρατία είναι μεγαλόψυχη. Μεγαλόψυχη, μεγάθυμη και μπράβο της. Δεν κρατάει κακίες.

Αλλά η Δημοκρατία δεν πάσχει από αμνησία, ούτε από άνοια.

Ακριβώς όπως θυμάται την κομμουνιστική απόπειρα βίαιης υφαρπαγής της εξουσίας το 1944 ή το αποσχιστικό κίνημα του 1946-49, έτσι θυμάται ότι τη στιγμή της κατάργησής της ο «συνταγματικός αρχηγός του κράτους» έλειψε.

Δεν το τιμώρησε διότι είναι όντως μεγαλόψυχη. Αλλά ούτε το ξέχασε.

Οσοι λοιπόν ξετυλίγουν τα μοιρολόγια τους και συζητούν για «τιμές», καλά θα κάνουν να βλέπουν το σύνολο της ιστορίας. Κι όχι μόνο τις σκηνές που τους βολεύουν.

Ο Κωνσταντίνος είχε μια λαμπρή κηδεία, τον τίμησαν και η πολιτεία και οι φίλοι του εντός και εκτός Ελλάδος, αντιμετωπίστηκε με αξιοπρέπεια, συγκίνηση και σεβασμό. Οποιος ήθελε να τον αποχαιρετήσει το έπραξε ανεμπόδιστα.

Αυτά όφειλε η Δημοκρατία, αυτά διασφάλισε και μας έκανε υπερήφανους.

Αν υπήρξαν μερικά φαλτσοσφυρίγματα και από διάφορες πλευρές, τα προσπερνώ. Δεν θα καταστήσουμε μέρος της Ιστορίας τούς σπεκουλαδόρους του παρελθόντος.

Διότι μόνο ηλίθιοι (με όλη τη σημασία του όρου) θα μπορούσαν να επιλέξουν μια κηδεία άνευ ευρύτερης σημασίας για να αποκτήσουν σημασία οι ίδιοι.

Είτε ως αυτόκλητοι ερμηνευτές του εθνικού ή του δημοκρατικού αισθήματος.

Είτε ως κακόφωνες μοιρολογίστρες.