Πύραυλοι

Η Αναστάζια Σβετς είναι 23 ετών, έχει δύο μεγάλα τατουάζ στα πόδια κι έναν κρίκο στη μύτη, κι από τότε που σκοτώθηκε ο φίλος της στο μέτωπο δεν έβγαινε από το διαμέρισμά της, στην εννιαώροφη πολυκατοικία της Lungofiume Vittoria 118, στο Ντνιπρό της Ανατολικής Ουκρανίας. Το περασμένο Σάββατο την επισκέφθηκαν οι γονείς της για να ανταλλάξουν δυο κουβέντες, αλλά εκείνη κλείστηκε στο μπάνιο. Αυτό την έσωσε. Μισή ώρα μετά την πρόσκρουση του υπερηχητικού πυραύλου Κh-22, που ζυγίζει 5,5 τόνους και είναι σχεδιασμένος για να βυθίζει πλοία, κατάφερε να βγει από το μπάνιο και να αντικρίσει το σημείο όπου έπρεπε να βρίσκονται η κουζίνα και οι γονείς της. Οι πυροσβέστες την απελευθέρωσαν μια ώρα αργότερα.

Η Ρουζάνα Μπάμπκινα έμενε στην ίδια πολυκατοικία, αλλά την ώρα της επίθεσης έλειπε. Λίγα λεπτά νωρίτερα είχε τηλεφωνήσει στους δικούς της, πρόσφυγες από τη Μαριούπολη όλοι, που έμεναν μαζί της. Η μαμά, που πολέμησε στο εργοστάσιο Αζοφστάλ και το φθινόπωρο αντηλλάγη με ρώσους αιχμαλώτους, αισθανόταν καλύτερα. H γιαγιά έψηνε μπουρεκάκια. Η αδελφή καθάριζε. Δεν θα τους ξαναδεί ποτέ.

Ούτε η Ολγα Κορενόφσκαγια θα ξαναδεί τον άντρα της, τον Μιχαήλ: τον άφησε στο σπίτι για να βγάλει τον γιο τους βόλτα στο πάρκο.

Η Ιρίνα Σολοματένκο είχε δύο παιδιά, όταν ξεκίνησε ο πόλεμος έφυγε για την Πολωνία, αλλά στη συνέχεια επέστρεψε. Η Ολγα Ουσόβα είχε ένα παιδί τριών ετών και ήταν πρόσφυγας από το Ντονιέτσκ. Ηταν οδοντίατροι, ήταν φίλες και τη μοιραία στιγμή περπατούσαν μπροστά από την πολυκατοικία. Συγκαταλέγονται στους τουλάχιστον 40 νεκρούς αυτής της επίθεσης, που ήταν η φονικότερη των τελευταίων μηνών, κατέστρεψε 72 διαμερίσματα και πολλοί δυτικοί ηγέτες χαρακτήρισαν έγκλημα πολέμου.

Aνάμεσα στα θύματα ήταν κι ένα 15χρονο κορίτσι, η Μαρία Λέμπιντ. Τη μνημόνευσε ο πρόεδρος Ζελένσκι κι ο Κώστας Ονισένκο ανήρτησε φωτογραφίες της στον τοίχο του.

Για τους Ουκρανούς, έγραφε πρόσφατα στην Corriere ο πολυμεταφρασμένος και στην Ελλάδα συγγραφέας Αντρέι Κούρκοφ, η έννοια της «ρώσικης ρουλέτας» έχει χάσει το αρχικό της περιεχόμενο. Κανείς δεν ξέρει πότε ένας ρωσικός πύραυλος θα χτυπήσει ένα νοσοκομείο, ένα σχολείο, μια πολυκατοικία. Αλλά η ζωή συνεχίζεται και πρέπει να συνεχιστεί. Οι έξοδοι για το θέατρο, μια συναυλία, τον κινηματογράφο ή ένα μουσείο έχουν μετατραπεί σε ηρωικές πράξεις. Κάθε Ουκρανός ξέρει ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να του πέσει ένας πύραυλος στο κεφάλι.

Για τους Δυτικούς, έγραφε χθες στους Financial Times ο γνωστός βρετανός αναλυτής Λόρενς Φρίντμαν, το σενάριο της συντήρησης της Ουκρανίας στον πόλεμο μέχρις ότου υπάρξει μια ειρηνική διευθέτηση δεν ισχύει πλέον. Η κρατούσα αντίληψη είναι ότι ο μόνος τρόπος να πειστεί η Ρωσία πως δεν μπορεί να πετύχει τους στόχους της είναι να απελευθερώσουν οι Ουκρανοί πολύ περισσότερα εδάφη.

Να μην τους ξεχνάμε. Για μας πολεμούν.