Και του σαλονιού και του λιμανιού

«Ο σταθμάρχης συναντά το ταίρι του». Ετούτη η ταινία μπορεί να μην είναι γνωστή στο ευρύ κοινό, τουλάχιστον στη χώρα μας, αποτελεί ωστόσο μία από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών στη χώρα στην οποία γυρίστηκε. Την Ουγγαρία. Ενας πιτσιρικάς, ονόματι Ρέγκος Μπεντεγκούζ, μεγαλώνει αρκετά παρεξηγημένος από το περιβάλλον του. Καταφέρνει όμως με τις πράξεις του να τους διαψεύσει όλους. Ο ούγγρος ποδοσφαιριστής, Λάζλο Κλαϊνχάισλερ, που το όνομά του θα αποτελεί για τα επόμενα 3,5 χρόνια πολλές δυσκολίες σε όσους περιγράφουν αγώνες του Παναθηναϊκού, όταν ήταν πιτσιρικάς είχε ντυθεί τις Απόκριες Ρέγκος Μπεντεγκούζ. Παρεξηγημένος γαρ από το δικό του περιβάλλον. Ενα περιβάλλον φτωχικό, με τη μητέρα του και τον πατριό του να κάνουν πολλές θυσίες για να τα βγάλουν πέρα. Ο Λάζλο ήξερε από πολύ μικρός, όμως, τι ήθελε να κάνει.

Είδωλο ο Σκόουλς

Σε μια μικρή τηλεόραση στο πατρικό του σπίτι είχε πάντα εκείνος το τηλεκοντρόλ. Και πατούσε πάντα τα κανάλια που έδειχναν ποδόσφαιρο. Συνήθως; Τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Οχι γιατί ήταν οπαδός της, αλλά γιατί εκεί έβλεπε το δικό του είδωλο. Τον Πολ Σκόουλς. Και όταν έβγαινε στις πλατείες να παίξει ποδόσφαιρο με τους φίλους του, προσπαθούσε να… κοπιάρει τις κινήσεις του σπουδαίου χαφ της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Το έκανε τόσο καλά, είναι και τέτοιο το παρουσιαστικό του (κοκκινομάλλης και βραχύσωμος) που δεν άργησαν να του κολλήσουν το παρατσούκλι: «ο Ούγγρος Σκόουλς». Τι τους χωρίζει; Η θέση μέσα στο γήπεδο. Ο Σκόουλς ήταν ξεκάθαρα αμυντικός μέσος. Ο Κλαϊνχάισλερ αγωνίζεται πιο ψηλά στο γήπεδο, περισσότερο ως «δέκα», θέλει να ντριπλάρει περισσότερο, να πατάει περιοχή περισσότερο, να σουτάρει από μακρινή απόσταση. Τι τους ενώνει, εκτός από το παρουσιαστικό; Το ύψος (1.73 μ. είναι ο Ούγγρος, 1.69 o Αγγλος), το δυναμικό παιχνίδι και το ασταμάτητο τρέξιμο.

«Δεν με ενοχλεί που με φωνάζουν Σκόουλς. Το αντίθετο. Ηταν ένας σπουδαίος ποδοσφαιριστής», έχει πει για τη σύγκρισή του με τον πρώην αστέρα της Γιουνάιτεντ. Στην ίδια κουβέντα είχε μιλήσει και για τον εαυτό του. «Είμαι γρήγορος και ικανός με την μπάλα στα πόδια. Είναι δύσκολο να μου την πάρεις». Και όταν τον ρώτησαν τι ακριβώς πρεσβεύει μέσα στο γήπεδο, ποια είναι η θέση που του αρέσει να αγωνίζεται, ο ίδιος δεν θέλησε να δώσει σαφή απάντηση. «Είμαι χαρούμενος που μπορώ να παίξω σε διάφορες θέσεις».

«Χαμάλης πολυτελείας»

Επί της ουσίας; Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς βρήκε έναν… χαμάλη πολυτελείας. Ο Κλαϊνχάισλερ είναι ο τύπος που θα του δώσεις την μπάλα για να τη γλυκάνει με το πόδι του, θα παίξει κάθετα, θα απλώσει σωστά το παιχνίδι, θα ντριπλάρει αποτελεσματικά. Και παράλληλα, ένας ποδοσφαιριστής που θα τον δεις παντού: να πρεσάρει στην αντίπαλη περιοχή, να βάζει τα πόδια του στη φωτιά, να ιδρώνει από τα πρώτα λεπτά. Δεν είναι ντελικάτος σαν τον Μπερνάρντ, ούτε «κομπιούτερ» σαν τον Πέρεθ. Κάτι ενδιάμεσο. Με στοιχεία και της μίας πλευράς και της άλλης. Του σαλονιού και του λιμανιού ταυτόχρονα. Αλλά χρήσιμος για κάθε προπονητή. Τόσο χρήσιμος που ο προπονητής του στη Βιντεότον, ομάδα η οποία τον ανέδειξε, ήρθε σε ρήξη με τη διοίκηση όταν η τελευταία αποφάσισε να τον στείλει στη δεύτερη ομάδα επειδή ο Λάζλο δεν ανανέωνε το συμβόλαιό του. Είχε στο μυαλό του την προοπτική του εξωτερικού και συγκεκριμένα την πολωνική Σλασκ Βρότσλαβ. Ηταν η εποχή που θεωρούνταν ο πιο πολλά υποσχόμενος ποδοσφαιριστής της Ουγγαρίας, είχε μιλήσει για εκείνον έως πρωθυπουργός της Ουγγαρίας και φανατικός ποδοσφαιρόφιλος ο Βίκτορ Ορμπαν. Ο Ορμπαν υποστηρίζει τη Βιντεότον, δεν παραλείπει κάθε τόσο να μιλάει για τα ποδοσφαιρικά δρώμενα και δεν παρέλειψε να κατηγορήσει τον αγαπημένο του Κλαϊνχάισλερ δημοσίως, λέγοντας πως ζητάει να τύχει ειδικής μεταχείρισης.

Ο «σωτήρας» Στορκ

Η καριέρα του θα είχε πάρει άσχημη τροπή αν εκείνη ακριβώς την περίοδο και παρά το γεγονός πως ήταν ανενεργός, δεν τον καλούσε ο Γερμανός Μπερντ Στορκ, ομοσπονδιακός προπονητής της Ουγγαρίας τότε, στην εθνική ομάδα. Ο Στορκ τον πήρε μαζί του και ο Κλαϊνχάισλερ του το ανταπέδωσε: στο ντεμπούτο του στο «Ούλεβαλ» του Οσλο, σκόραρε με σουτ μέσα από την περιοχή, η Ουγγαρία νίκησε 1-0 και στη Βουδαπέστη σφράγισε την επιστροφή της σε Euro μετά από 44 ολόκληρα χρόνια. Αυτό ήταν. Οι μετοχές του εκτοξεύτηκαν με το… καλημέρα, ο ίδιος είχε μια μεγάλη αγκαλιά για τον προπονητή του, έπαιξε στο EURO, βγήκε MVP σε αγώνα απέναντι στη Γαλλία των πολλών σούπερ σταρ! Του άνοιξε η πόρτα για την Bundesliga, έστω κι αν δεν κατάφερε ποτέ να στεριώσει στη Βέρντερ Βρέμης. Δανεισμοί σε Ντάρμσταντ, Φερεντσβάρος, Αστάνα, στην οποία ψηφίστηκε από τον κόσμο στην καλύτερη ενδεκάδα στην ιστορία της ομάδας.

Ακολούθησε η Κροατία και η Οσιγιεκ, εκεί που έκανε καταπληκτικά παιχνίδια, ήταν βασικός και αναντικατάστατος για τέσσερα χρόνια, μπήκε στο μάτι των «γιγάντων» της χώρας, της Ντιναμό Ζάγκρεμπ και της Χάιντουκ. Αλλά τους πρόλαβε όλους ο Παναθηναϊκός και ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς, ο οποίος τον παρακολουθούσε επί ένα μήνα και έδωσε τελικά το «ok» όχι απλά για την απόκτησή του αλλά για πολυετές συμβόλαιο διάρκειας έως το καλοκαίρι του 2026. Γιατί; Γιατί δεν βρίσκεις εύκολα εν ενεργεία διεθνή (44 συμμετοχές με την Ουγγαρία, τρία γκολ, το ένα απέναντι στην Ελλάδα τον Σεπτέμβριο του 2018) που θα μπορεί να σου κάνει στο γήπεδο τόσες δουλειές όσες εκείνος.