Εταίροι

Ο χαμηλός βαθμός συνδικαλιστικής πυκνότητας (ενεργής δηλαδή συμμετοχής σε σωματεία και συνδικάτα) των εργαζομένων στην Ελλάδα δεν είναι ένα θετικό δεδομένο. Παρά τις στρεβλές όψεις του συνδικαλισμού στη χώρα τα προηγούμενα χρόνια, ακόμη και τις πιο κρατικοδίαιτες εκφράσεις του, η ίδια η σημασία της διαμεσολάβησης και εκπροσώπησης της μισθωτής και όχι μόνον εργασίας είναι τεράστια. Και έχει το δικό της ειδικό βάρος αφού σε όποια συμφωνία με το κράτος και τους εργοδότες η έννοια του κοινωνικού εταίρου συμβάλλει σε μια σωστή καταγραφή των αναγκών, των επισφαλειών και των διεκδικήσεων του κόσμου της εργασίας και άρα έχει εξέχουσα θέση στο διαρκώς κινούμενο αλλά αναγκαίο κοινωνικό συμβόλαιο.

Παραδείγματα χωρών με πλούσιο παρελθόν αλλά και ζωηρό παρόν στον συνδικαλισμό όπως η Μεγάλη Βρετανία, η Γερμανία ή και η Γαλλία δείχνουν πως ένα μεγάλο μέρος της σύσφιγξης της κοινωνικής συνοχής περνάει από τις συλλογικές διαπραγματεύσεις και από τις θεσμικές οδούς των διεκδικήσεων των πρωτοβάθμιων, δευτεροβάθμιων και τριτοβάθμιων οργανώσεων των εργαζομένων.

Αντίθετα, η εξατομίκευση και ο κατακερματισμός του πεδίου ευνοεί φαινόμενα παραγοντισμού αλλά και στρεβλές εκδοχές διαμεσολάβησης που δεν συμβάλλουν ούτε στο ισορροπημένο καθεστώς εργασίας και ούτε βέβαια σε μια κοινωνική ειρήνη ως αποτέλεσμα ενός κοινωνικού διαλόγου των εταίρων. Ολα αυτά τα θέματα δεν είναι παρωχημένα και θα πρέπει να ξανατεθούν στο τραπέζι. Παράλληλα βέβαια με τον εκσυγχρονισμό του συνδικαλιστικού κινήματος και την εκπροσώπηση όλων των νέων συνθηκών και μορφών εργασίας.