Το πείσμα των γεγονότων

Πριν από μερικές εβδομάδες ο ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσωπικώς παρακολουθούσε το τηλέφωνο του Κωνσταντίνου Φλώρου. Το λέω έτσι διότι αποδείξεις για την παρακολούθηση ποτέ δεν παρουσιάστηκαν. Δημοσιεύθηκαν μόνο οι ισχυρισμοί της εφημερίδας του Κ. Βαξεβάνη (εγνωσμένης αξιοπιστίας), τους οποίους η Κουμουνδούρου υιοθέτησε πλήρως. Το επόμενο στάδιο ήταν η πίεση προς τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ να παραιτηθεί εις ένδειξη διαμαρτυρίας για την υποτιθέμενη παρακολούθησή του. Πώς γίνεται να ανέχεται τέτοια μεταχείριση και να μένει στη θέση του; Πού ακούστηκε; Φιλότιμο δεν έχει; Δηλώσεις πολιτικών και δημοσιεύματα από τα φιλικά τους ΜΜΕ εκεί κατέτειναν: στην υποχρέωση του ΑΓΕΕΘΑ να παραιτηθεί, για να διασώσει – υποτίθεται – την αξιοπρέπεια και την προσωπική του και του αξιώματός του.

Το σχέδιο ήταν απλό, όπως έπρεπε να είναι, γιατί τα περίπλοκα σχέδια είναι συνήθως ανεφάρμοστα. Επασχε όμως σε ένα βασικό σημείο του, που ο ΣΥΡΙΖΑ δεν το είχευπολογίσει: Επρεπε και ο στρατηγός Φλώρος να πειστεί ότι τον παρακολουθούσεο Πρωθυπουργός, αλλά ο στρατηγός δεν επείσθη και, συνεπώς, δεν έπαιξε στο παιχνίδι τους. Οπότε ο ΣΥΡΙΖΑ κατέφυγε στη διαβολή εις βάρος του. Για να μην παραιτείται ο Φλώρος, σου λέει, πάει να πειότι ο Μητσοτάκης από κάπου τον κρατάει και μάλλον το ζήτημα πρέπει να είναι οικονομικό. Συνεπώς, αφού δεν δέχεται τον ρόλο του θύματος που του ανέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ, τότε είναι διεφθαρμένος ή κορωπί, όπως θα λέγαμε στα γαλλικά του κ. Δημητρακόπουλου. Αν δεν θέλει να είναι θύμα με το ζόρι, τότε είναι απατεώνας. (Αυτά, σημειωτέον, ενώ την ίδια ώρα η Τουρκία του Ερντογάν κλιμακώνει τις προκλήσεις εις βάρος της χώρας μας και όλοι αναρωτιόμαστε που το πάει…) Σε όλα αυτά, δεν είναι η χυδαιότητα που με ξαφνιάζει (τα έχουμε ξαναδεί το έργο με τη Novartis), αλλά η κακία.

Ανάλογη στάση παρατηρούμε από πλευράς του ΣΥΡΙΖΑ και στο θέμα της «μικρής Μαρίας», της επτάχρονης προσφυγοπούλας που υποτίθεται ότι πέθανε από δάγκωμα σκορπιού σε νησίδατου Εβρου επειδή οι ελληνικές Αρχέςεμπόδιζαντην είσοδο της οικογένειάς της και των άλλων προσφύγων της ίδια ομάδας στη χώρα μας. Το ψεύδος αποδείχθηκε περίτρανα και πέραν πάσης αμφιβολίας. Οι ΜΚΟ που ενεπλάκησαν στη δυσφήμηση της χώρας διώκονται από τη Δικαιοσύνη, ο δημοσιογράφος πουτο έγραψε παραδέχθηκε ότι ήταν «η δημοσιογραφική αλήθεια», ενώ το «Spiegel», που δημοσίευσε την ιστορία, αυτομαστιγώνεται μέχρις αίματος για την γκάφα του – με έναν τρόπο που μόνο οι Γερμανοί μπορούν να το κάνουν.

Παρά τον πάταγο, ο ΣΥΡΙΖΑ, που έσπευσε από την πρώτη στιγμή, με πρώτο και καλύτερο τον αρχηγό του, να εργαλειοποιήσει την ιστορία της μικρής Μαρίας που ποτέ δεν υπήρξε, δεν βγάζει τσιμουδιά! Λες και δεν συνέβη τίποτα απολύτως. Διαγράφουν ένα ολόκληρο κομμάτι της πραγματικότητας, με την ίδια άνεση που η NKVD εξαφάνιζε τον Γιέζοφ από τις φωτογραφίες με τον Στάλιν. Ασφαλώς, δεν περιμένω συγγνώμη από ανθρώπους τους οποίους είδαμε να σκηνοθετούν τηλεοπτική συσκέψη, προκειμένου να κρύψουν (και μάλιστα μόνο για λίγες ώρες) την ύπαρξη 100 νεκρών στο Μάτι. Μια δικαιολογία όμως ή, έστω, κάτι σαν δικαιολογία θα έπρεπε να εκφραστεί από πλευράς του ΣΥΡΙΖΑ. Για τα προσχήματα, έστω. Ομως, τίποτα. Ηαταραξία του παχύδερμου…

Την ίδια a la carte σχέση με την πραγματικότητα παρατηρούμε και σε όλα σχεδόν τα ζητήματατης επικαιρότητας: ενεργειακό κόστος, πληθωρισμός και, τελευταία, ελλείψεις φαρμάκων. Σε όλα αυτά τα θέματα, ο ΣΥΡΙΖΑ αποφασίζει να αγνοήσει πλήρως τη διεθνή διάστασή τους, επειδή έτσι τους βολεύει ώστε να μπορούν να κατηγορούν την κυβέρνηση. Διαλέγουν ό,τι τους αρέσει από τον κατάλογο των γεγονότων και αγνοούν τα υπόλοιπα. Ενίοτε μάλιστα επινοούν καιτα δικά τους.

Το πρόβλημα με τη στρατηγική αυτή είναι, για να δανειστώ μια φράση από έναν ήρωα του Μπουλγκάκοφ, ότι «τα γεγονόταείναι τα πιο πεισματάρικαπράγματα στον κόσμο». Δεν μπορείς να τους ξεφύγεις επειδή αποφάσισες να τα αγνοήσεις. Η επιλεκτική ανάγνωση της πραγματικότητας, θέλω να πω, δεν νομίζω ότι μπορεί να προσελκύσει ψηφοφόρους στον ΣΥΡΙΖΑ. Αν σε κάτι αποσκοπεί είναι μάλλον η προετοιμασία των ψηφοφόρων για τη δύσκολη μέρα που ξέρουν ότι έρχεται, δηλαδή την επομένη των εκλογών, όταν η ρητορική τους θα έχει γελοιοποιηθεί από το αποτέλεσμα. Και, τέλος, ας μη ξεχνάμε ότι η απόδραση από την πραγματικότητα είναι η συνήθης τακτική των καταθλιπτικών…