Ζει τo αντιΣΥΡΙΖΑ μέτωπο;

Κατανοώ τον Αλέξη Τσίπρα που, στη χώρα του Πελέ και του Λούλα, ποζάρει περήφανος και γελαστός πλάι στα είδωλά του, κατά βάσιν αντιδημοκρατικούς ηγέτες της Λατινικής Αμερικής όπως ο άλλοτε βολιβιανός πρόεδρος Εβο Μοράλες. Είναι γνωστά τα νταραβέρια με σταρ της λατινοαμερικανικής εκδοχής της Επανάστασης, τον Κάστρο, τον Τσάβες και ιδίως τον Μαδούρο, με τον οποίο ο απεσταλμένος του ριζοσπάστη αριστερού αρχηγού Νίκος Παππάς (με τον σκοτεινό Αρτέμη Αρτεμίου) θα αντάλλασσε οπωροκηπευτικά με πετρέλαιο. Είναι γνωστή η φροντίδα του Αλέξη Τσίπρα να κουκουλωθούν οι σεξουαλικές παρενοχλήσεις του μακρυχέρη πρέσβη της Βενεζουέλας, για να μην τις χρησιμοποιήσουν «τα μέσα συστημικής επικοινωνίας». Ποιος άλλωστε ξέχασε τον Μαδούρο να παρακινεί τους Ελληνες, μετά το δημοψήφισμα του 2015, να αποτινάξουν τα δεσμά του ΔΝΤ, έστω κι αν όπως οι Βενεζουελάνοι τρώνε ζωοτροφές;

Η άνεση του Τσίπρα με τέτοιους πολιτικούς ηγέτες προκύπτει από τα τυπικά αριστερά ανακλαστικά: αντιαμερικανισμός, αντικαπιταλισμός, επίκληση του λαού (κι ίσως, καλυμμένος έστω, ένας ισαποστακισμός στο θέμα της Ουκρανίας, που δεν είναι πολιτικό θέμα προτεραιότητας για τον ΣΥΡΙΖΑ). Το ότι ο λαός, στις γκρίζες αυτές χώρες, υποφέρει από τον αυταρχισμό των καθεστώτων τους δεν απασχολεί τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ. Και δεν τον απασχολεί επειδή η ευτυχία που υπόσχεται η κομμουνιστική τελεολογία είναι θεωρητική κατάκτηση – ως τον παράδεισο, ο λαός θα υποφέρει και θα αγωνίζεται.

Επιχειρώ να συνδέσω το τότε με το σήμερα της λατινοαμερικανικής ιδεολογίας του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ επειδή, παρά τον καιρό που πέρασε και την κυβερνητική εμπειρία του, και τότε και σήμερα η βάση της παρέμβασης του κόμματος είναι η διαμαρτυρία και η κατανόηση της πολιτικής μέσω των αρμών της εξουσίας και του ελέγχου τους. Οπως και τότε, έτσι και σήμερα, αναδεικνύει θέματα για να προκαλέσει τριγμούς στην πολιτική σταθερότητα, για να επωφεληθεί από την αναμπουμπούλα – με κορυφαίο το ζήτημα των υποκλοπών, έτσι όπως το αναδεικνύει. Οπως και τότε, έτσι και σήμερα στηρίζει αναχρονισμούς: θέλει αποκλειστικά δημόσια πανεπιστήμια (εν γνώσει του ότι, λόγω του άρθρου 16, η Ελλάδα μειονεκτεί σε σχέση με πολύ μικρότερες χώρες), συντηρεί μια αναταραχή στα πανεπιστήμια χρησιμοποιώντας κινήματα που υπονομεύουν τη λειτουργία και την ανταγωνιστικότητα της ανώτατης παιδείας, επικρίνει την αστυνομία ακόμα κι όταν τηρεί την τάξη, επιβραβεύει συντεχνίες που εμποδίζουν απαραίτητες μεταρρυθμίσεις, υπονομεύει πολλά αναπτυξιακά σχέδια (όπως, π.χ., το Ελληνικό ή το μετρό της Θεσσαλονίκης)…

Βεβαίως, σήμερα η χώρα δεν είναι υπό κατάρρευση, δεν είναι δηλαδή εύκολο να δημιουργηθεί ανεξέλεγκτη πίεση αγανακτισμένων των άκρων – ανάλογη με την πίεση της χρεοκοπίας και των μνημονίων. Αυτό δημιουργεί σοβαρό πρόβλημα συσπείρωσης στον ΣΥΡΙΖΑ, παρά τις μετεγγραφές που στο μεταξύ έκανε και την επικοινωνιακή προσπάθεια της ηγεσίας να δείξει ότι το κόμμα θα μπορούσε να κυβερνήσει δημιουργικά. Επικοινωνιακά, αυτό δηλώνει. Αλλά το ίδιο δεν έκανε το 2015; Ποιος ξέχασε την προεκλογική διαφήμιση-υπόσχεση κανονικότητας, ότι ο ήλιος θα συνεχίσει να ανατέλλει, λίγο πριν Βαρουφάκης και Τσίπρας προετοιμάσουν το κλίμα για τα capital control και το δημοψήφισμα;

Ολα αυτά και πολλά ακόμα είναι βασικοί λόγοι για να ζει το αντιΣΥΡΙΖΑ μέτωπο. Ο λύκος κι αν εγέρασε δεν κατάφερε να αποκτήσει συνεκτική πρόταση πολιτικής. Και συνεχίζει να επενδύει στην αποσταθεροποίηση, σε πολιτικές κρίσεις και σε ευκαιριακές συμμαχίες χωρίς βάθος και αναπτυξιακό όραμα. Οσο κι αν ο Τσίπρας προσπαθήσει να κρύψει τούτη τη δομική αδυναμία του κόμματός του, δεν κρύβεται. Κι αυτό είναι το βασικότερο μειονέκτημά του στον δρόμο προς τις εκλογές.