Στήσιμο

Η απόφαση του «Spiegel» να αποσύρει τα δημοσιεύματα και τις αναρτήσεις του για τη «μικρή Μαρία» που (υποτίθεται) πέθανε πέρυσι το καλοκαίρι στον Εβρο δεν είναι πρωτοφανής.

Σε πολλές χώρες και σε διάφορες περιόδους έχουν καταγραφεί ανάλογα περιστατικά δημοσιογραφικής εξαπάτησης και παραπλάνησης του κοινού.

Ακόμη και μεγαθήρια του Τύπου έχουν υποπέσει σε τέτοια στραβοπατήματα με πιο χαρακτηριστικά τα παραδείγματα των «New York Times» και της «Washington Post».

Ολόκληρα βραβεία Πούλιτζερ επιστράφηκαν. Με ή χωρίς συγγνώμη.

Συμβαίνουν αυτά, θα μου πείτε. Σωστά. Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως είχαμε κάτι παραπάνω από ένα συνηθισμένο δημοσιογραφικό ατόπημα.

Ζήσαμε ένα πρωτοφανές «στήσιμο». Το οποίο υπερέβη την προχειρότητα ενός μέσου ενημέρωσης, την ασυνειδησία μιας επιδίωξης ή τις φαντασιοπληξίες κάποιων παρανόμων.

Ποτέ άλλοτε δεν κινητοποιήθηκε ένα τέτοιο τσούρμο «χρήσιμων ηλιθίων» και «άχρηστων πρακτόρων» να υποστηρίζει, να καλύπτει και να περιφέρει σε δημόσια θέα μια αναπόδεικτη κατασκευή.

Ποιους να πρωτοθυμηθώ;

Τον «Spiegel» με τον ανεκδιήγητο ανταποκριτή του, κάποια διεθνή μέσα ενημέρωσης ή οργανώσεις, ακόμη και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που κατάπιαν αμάσητη τη μούφα;

Τις ΜΚΟ (πολλές από τις οποίες κατονομάζει το γερμανικό περιοδικό), τους δικηγόρους και τα στελέχη τους που συνέπραξαν στο παραμύθι και την κατασκευή του;

Το μεταναστευτικό λόμπι και τους ακτιβιστές ενός ιδιότυπου «ανθρωπισμού» που με ευκολία και με το αζημίωτο υιοθετούν την πιο χοντροκομμένη προπαγάνδα;

Τις πρακτοράντζες της εγχώριας και διεθνούς δημοσιογραφίας;

Ή μήπως τους βουλευτές και ευρωβουλευτές (με πρώτους διάφορους εθελοντές του ΣΥΡΙΖΑ) που έκαναν σημαία τους μια ανεξακρίβωτη κατασκευή;

Πρόχειρα το μυαλό μου πάει στον Κατρούγκαλο, τον Σπίρτζη, τον Φίλη, τον Κούλογλου κι όσους κατήγγειλαν τη χώρα τους για ένα περιστατικό, το οποίο τελικά ουδείς γνωρίζει αν συνέβη και ουδείς έμαθε πώς ή πού έχει συμβεί.

Το ομολόγησε το ίδιο το περιοδικό που το πατρονάρισε.

Προφανώς η βλακεία δεν είναι ποινικό αδίκημα και συνεπώς δεν γνωρίζω αν ο εισαγγελέας που διερευνά την υπόθεση θα τους ζητήσει και πρόσθετες εξηγήσεις.

Αλλά μια συγγνώμη είναι το ελάχιστο που χρωστούν σε όσους παραπλάνησαν με αβάσιμες καταγγελίες.

Διότι δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση η εξαπάτηση έχει και όνομα και σκοπιμότητα και προέλευση. Δεν ήταν ένα τυχαίο περιστατικό.

Οπως δεν υπάρχει αμφιβολία ότι εντάσσεται σε έναν ευρύτερο σχεδιασμό.

Στην επιεικέστερη εκδοχή, πιστοποιεί απλώς πολιτικό ξεκατίνιασμα και χυδαίο τυχοδιωκτισμό.

Στη λιγότερο επιεική όμως υπηρετεί την υπονόμευση της εθνικής ασφάλειας και κυριαρχίας.

Διαλέγετε και παίρνετε.