Dulce et decorum

Ο κανόνας είναι ότι το κόμμα εκείνο, που έχει κάθε φορά τη λεγόμενη παράσταση νίκης, συγκεντρώνει και τη μεγαλύτερη προσφορά υποψηφιοτήτων. Το είδαμε προσφάτως στην περίπτωση του Κυριάκου Μητσοτάκη, που αναγκάστηκε να αλλάξει προορισμό για τις διακοπές των Χριστουγέννων, προκειμένου να αποφύγει τη λαοθάλασσα των υποψηφίων πολιτευτών που είχαν κατακλύσει το Μέτσοβο, με τον σκοπό να τον συναντήσουν τυχαία. Εντούτοις, μη νομίζετε ότι δεν υπάρχουν εξαιρέσεις. Υπάρχουν κάποιες περιπτώσεις – σπάνιες, αλλά υπάρχουν – ανθρώπων, οι οποίοι δεν θέλουν και τόσο πολύ να πολιτευτούν, δεν τρελαίνονται, δεν το έχουν σκοπό της ζωής, αλλά στο τέλος υποχρεώνονται να το κάνουν, λόγω του υψηλού αισθήματος κομματικού πατριωτισμού που τους διακρίνει. Αυτοί είναι οι επίστρατοι.

Μια τέτοια περίπτωση είναι του… Αλλά καλύτερα να μην πω το όνομά του, διότι ο σκοπός μου δεν είναι να του προσφέρω δημοσιότητα, άλλωστε δεν νομίζω ότι τον ενδιαφέρει να εκλεγεί. Επιστρατεύτηκε, όπως γράφει στην ανακοίνωσή του στα social media, δεν πήγε εθελοντής. «Σήμερα», γράφει, «συμπληρώνεται ένας πολύ σημαντικός κύκλος μεταρρυθμίσεων και επιτυχών δράσεων για εμένα και ανοίγει ένας νέος, καθώς επιστρατεύομαι στον εκλογικό αγώνα για τη νέα μεγάλη νίκη της ΝΔ». Επιστρατεύομαι σημαίνει ότι στρατεύομαι επειδή με καλούν, δηλαδή δεν πηγαίνω με δική μου πρωτοβουλία, αλλά επειδή είναι υποχρέωση μου, την οποία η Πολιτεία μου ζητεί να εκπληρώσω – σωστά;

Φαντάζομαι, λοιπόν, ότι ο φίλος μας θα πρέπει να δέχτηκε μεγάλη πίεση, για να υποχρεωθεί η ΝΔ να τον επιστρατεύσει. Στην αρχή θα αρνιόταν τις σχετικές προτάσεις, έπειτα, καθώς οι κρούσεις θα αυξάνονταν σε ένταση και συχνότητα, θα άρχισε να μη τους βγαίνει στο τηλέφωνο, ώσπου μια μέρα του ήλθε το φύλλο επιστράτευσης κι εκεί κατάλαβε ότι τελείωσαν τα ψέματα. Εγκατέλειψε τη θέση του γενικού γραμματέα στο υπουργείο (ας μην πω ποιο υπουργείο), από την οποία επετέλεσε τον «πολύ σημαντικό κύκλο μεταρρυθμίσεων και επιτυχών δράσεων», για τον οποίον σεμύνεται στην ανακοίνωσή του.

Δεν αμφιβάλλω ούτε προς στιγμήν ότι ο εν λόγω πολιτευόμενος θα προτιμούσε μάλλον να συνεχίσει να προσφέρει αθόρυβα, χωρίς δημοσιότητα και προβολείς, όπως έκανε ως τώρα, αν δεν τον έβρισκε ο εκλογικός πόλεμος και η επιστράτευση. Η ανταπόκρισή του στην κλήση της επιστράτευσης είναι μια πράξη αυταπάρνησης. Θα μπορούσε, ας πούμε, να καταφύγει στη Γεωργία ή το Καζακστάν, όπως έκαναν περίπου 500.000 Ρώσοι που δεν θέλουν να πολεμήσουν στην Ουκρανία. Εκείνος όμως δέχθηκε να πάει εκεί όπου τον έταξε το κόμμα.

Σπανίως συναντάς τέτοια αυταπάρνηση και είναι αυτή που θέλω να προστατεύσω, αποφεύγοντας να αναφέρω το όνομα του πολιτευτή ή το υπουργείο στο οποίο υπηρέτησε. Η ανάδειξη του προσώπου θα αναιρούσε τον χαρακτήρα της υπέροχης πράξης του! Θα έκανε πικρή τη γεύση της υπέρτατης προσφοράς, διότι «dulce et decorum est pro patria mori», αγαπητέ! Ας μείνει άγνωστος λοιπόν. Γι’ αυτό, άλλωστε, υπάρχει και το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτου. Ισως μάλιστα θα έπρεπε να εξασφαλιστεί μια γωνίτσα…

ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΠΕΛΕ
Το ταξιδάκι το καταλαβαίνω – ποιος δεν θα πήγαινε στη Βραζιλία και μάλιστα ως «vip»; Αν όμως στον ΣΥΡΙΖΑ φαντάζονται ότι ο Αλέξης Τσίπρας θα γίνει ελκυστικότερος στους έλληνες ψηφοφόρους, λόγω της πρόσβασής του στον Λούλα, τότε η απελπισία στον ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να έχει χτυπήσει ταβάνι. Και έτσι είναι, αν πάρω στα σοβαρά τα σχόλια που διοχετεύουν από τον ΣΥΡΙΖΑ στον φιλικό Τύπο. Το ότι ο Λούλα συναντήθηκε πριν από την ορκωμοσία του με τον Τσίπρα εξαίρεται από τον ΣΥΡΙΖΑ ως «ενδεικτικό της σημασίας που δίνει ο νέος πρόεδρος της Βραζιλίας στον ρόλο που διαδραματίζει ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ στις ευρωπαϊκές εξελίξεις και τη διαμόρφωση των προοδευτικών πολιτικών».

Για φαντάσου! Κι εγώ ο αφελής θα πήγαινα στοίχημα ότι ο Λούλα τον είδε προτού ορκιστεί, για λόγους διπλωματικού πρωτοκόλλου, επειδή, ως νέος πρόεδρος, δεν θα ήταν σωστό να συναντηθεί πρώτα με τον αρχηγό της αντιπολίτευσης μιας άλλης χώρας. Αφήστε που θα μπορούσε να εκληφθεί και ως παρέμβαση στις εκλογές. Γι’ αυτό έκανε τη συνάντηση πριν από την ορκωμοσία. Επειδή βιαζόταν. Ανυπομονούσε να τον δει, να πάρει ιδέες από τη γόνιμη σκέψη του, όπως μαθαίνουμε από τον ΣΥΡΙΖΑ. Αν, πάντως, η κατάσταση στον ΣΥΡΙΖΑ είναι όσο σοβαρή υποψιάζομαι, τότε έτσι εξηγείται και η επιλογή Τσαπανίδου…