Ο Sam Bankman – Fried και το «κάτι άλλο»

Πριν από λίγες εβδομάδες συνελήφθηκε ο 30χρονος Sam Bankman – Fried με μια σειρά κατηγορίες όπως απάτες και ξέπλυμα μαύρου χρήματος. Μετά την πρωτοφανή χρηματική εγγύηση των 250 εκατομμυρίων δολαρίων που κατέβαλε, οδηγήθηκε με βραχιολάκι στο σπίτι του στην Καλιφόρνια περιμένοντας τη δίκη του που μπορεί να καταλήξει σε 115 χρόνια φυλάκισης. Σχεδόν συγχρόνως με τον Sam συνελήφθηκε και η στενή του συνεργάτης και φίλη, η 28χρονη Caroline Ellison, που με την απειλή 110 χρόνων φυλάκισης (!), αποφάσισε να συνεργαστεί με τις αμερικανικές αρχές στη διαλεύκανση του σκανδάλου των κρυπτονομισμάτων που είναι και οι δύο πρωταγωνιστές.

Αυτό που εντυπωσιάζει με αυτούς τους απατεώνες ήταν ότι και οι δύο είναι παιδιά γνωστών καθηγητών κορυφαίων πανεπιστημίων στα οποία και τα ίδια είχαν φοιτήσει.

Συγκεκριμένα ο πατέρας του Sam Bankman – Fried, o Joseph Bankman, είναι καθηγητής της Νομικής στο Πανεπιστήμιο του Stanford με ακαδημαϊκές διακρίσεις στο φορολογικό δίκαιο. Η μητέρα του η Barbara Fried, με τρία πτυχία από το Harvard, είναι επίσης καθηγήτρια της Νομικής στο Stanford. Σύμφωνα με το site του πανεπιστημίου, τα ακαδημαϊκά της ενδιαφέροντα ευρίσκονται «στη συνάντηση του δικαίου, των οικονομικών και της φιλοσοφίας».

Αντίστοιχα οι γονείς της Caroline Ellison είναι ο Glenn Ellison, the Gregory Κ. Palm καθηγητής των Οικονομικών στο ΜΙΤ και η μητέρα της η Sara Fisher Ellison senior lecturer των Οικονομικών επίσης στο ΜΙΤ.

Τόσο ο Sam όσο και η Caroline σπούδασαν στα κορυφαία πανεπιστήμια MIT και Stanford με πτυχία φυσικής / μαθηματικών και μαθηματικών αντιστοιχα.

Διαβάζουμε ότι οι γονείς και των δύο «παιδιών» (που από δισεκατομμυριούχοι είναι πλέον με «βραχιολάκι», περιμένοντας τη φυλάκισή τους), στάθηκαν δίπλα τους καθόλη τη διάρκεια της βασικής τους εκπαίδευσης και στην προσπάθειά τους να γίνουν δεκτοί στα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου.

Αυτό όμως που ίσως δεν πρόσεξαν αρκετά είναι να τους προσφέρουν και το «κάτι άλλο».

Το «κάτι άλλο» θα μπορούσε να είναι η συζήτηση στο σπίτι για ηθικές και πνευματικές αρχές που είναι ανώτερες από οποιανδήποτε άλλη ακαδημαϊκή, επαγγελματική και οικονομική επιτυχία. Θα μπορούσε να είναι η συμμετοχή σε δραστηριότητες αλληλεγγύης και στήριξης των αδυνάτων στην κοινότητά τους.

Φυσικά η ευθύνη και των ίδιων των «παιδιών» να επιλέξουν στη ζωή τους και «κάτι άλλο» όπως η πνευματικότητα και η εντιμότητα, πέραν από την οικονομική επιτυχία στην επαγγελματική τους πορεία είναι εξίσου σημαντική. Θα μπορούσε να ισχυρισθεί κάποιος ότι υπάρχει και η ευθύνη των πανεπιστημίων στην ανάδειξη αυτών των «ηθικών αρχών» με διάφορους συγκεκριμένους τρόπους όπως η  ενίσχυση των ανθρωπιστικών σπουδών σε προπτυχιακό και μεταπτυχιακό επίπεδο.

Τέλος η Εκκλησία θα μπορούσε να μας προσφέρει το «κάτι άλλο» στο τι σηματοδοτεί την «επιτυχία» στη ζωή τη δική μας και των παιδιών μας. Η Εκκλησία όχι σαν τον ηθικοπλαστικό ή κοινωνικό οργανισμό που γνωρίζουμε αλλά ως «σώμα σωτηρίας», θα μπορούσε να μας θυμίσει ότι τα μέλη της «δεν σώζονται για την επάρκειά τους αλλά για την ανεπάρκειά τους». Επίσης να μας ξεκαθαρίσει ότι η σωτηρία είναι κυρίως δωρεά και ύστερα προσπάθεια και επιτυχία.

Ο καθηγητής Δημήτρης Λινός είναι Lecturer στην Ιατρική Σχολή του Harvard και εθελοντής ιερέας