«Γιορτές, ευχές {LF}κι αισθήματα»

Ποτέ δεν κατάλαβα τους ανθρώπους, κι είναι πολλοί, που διατείνονται ότι τις γιορτές των Χριστουγέννων παθαίνουν μια κατάθλιψη, ένα πλάκωμα, ένα κάτι, πολύ στενάχωρο που τους κάνει να κλείνονται στον εαυτό τους και ν’ αρχίζουν το μοιρολόι. Μερικοί λένε ότι τους χαλάει που η κοινωνία είναι σαν να τους αναγκάζει να γιορτάσουν ντε και καλά μια συγκεκριμένη ημερομηνία. Ε; Ωραία δεν είναι να γιορτάζουμε όλοι μαζί αντάμα; Τι δηλαδή, όποτε του έρχεται του καθενός να στολίζει ένα δέντρο στο κατακαλόκαιρο και να βγαίνει στο λιοπύρι να τραγουδάει «Χριστούγεννα πρωτούγεννα πρώτη γιορτή του κόσμου;»

Εγώ, που δεν πετάω τη σκούφια μου για γλέντια και χορούς και τα συναφή, μια χαρά το βρίσκω που γιορτάζουμε όλοι μαζί. Από παιδί. Καλά, ήτανε βέβαια και οι διακοπές του σχολείου που ποτέ δεν χώνεψα. Δεν έχω υποφέρει στη ζωή μου όσο στα χρόνια του θρανίου. Μαρτύριο η Δευτέρα. Αλλά και φορές που δεν πέρναγα όπως ήθελα, ή όπως περίμενα, δεν κατέβαζα τις πλερέζες.

Θυμάμαι μια φορά, μικροί πολύ με τον αδερφό μου, είχαμε στολίσει το δέντρο, με τα λαμπάκια του, τα χιόνια του, τη φάτνη, τα κεράκια, και ένα πράγμα σαν ομίχλη που ήτανε πολύ της μόδας τότε, μετά την καταργήσανε γιατί ήταν φτιαγμένη από αμίαντο, πιο φουλ καρκινογόνο δεν γινότανε, αφού τα χέρια μας μετά γεμίζανε φλουμπέτες. Τέλος πάντων μια χαρά πήγε ο στολισμός, το δεντράκι κούκλα. Η μητέρα μου όμως είχε την ατυχή έμπνευση να βγει και να μας αφήσει μόνους μας. Αλλο που δεν θέλαμε. Με το που έφυγε αρχίσαμε να διορθώνουμε τις μπάλες, ν’ αλλάζουμε τις θέσεις στα λαμπιόνια και σε μια στιγμή τρελής αναλαμπής, ανάψαμε και τα κεράκια.

Ε, αυτό ήτανε. Να πιάσει ο αμίαντος μια φωτιά να γίνει το χριστουγεννιάτικο λαμπάδα. Μέσα στον πανικό μας πήρα εγώ σαν μεγαλύτερος μια κανάτα νερό και το περιέλουσα με τα φωτάκια στην πρίζα τώρα, γίνεται ένα βραχυκύκλωμα, κάνει ένα μπαμ ο γενικός, πέφτει η ασφάλεια, το δέντρο κάκαρο και το ταβάνι απ’ τους καπνούς κατίμαυρο. Μέσα σ’ όλα ακούμε και τα κλειδιά στην πόρτα, ερχότανε η μαμά μας μες στην καλή χαρά. Εγώ πήδηξα απ’ το παράθυρο κι ο αδερφός μου κλείστηκε στην τουαλέτα να κάνει δήθεν μια ανάγκη του. Πήγα σε μια θεία μου εκεί κοντά, την Ευαγγελία του Ζουρντού (αυτό είναι επώνυμο. Ζουρντού, όχι Φασουλής κι αηδίες), έφαγα όλους τους κουραμπιέδες, μόλις τους είχε φέρει απ’ τον φούρνο και τους άχνιζε και κατά το βραδάκι γύρισα μετά φόβου Θεού σιγά σιγά στο σπίτι. Η καρδιά μου να χτυπάει, σαν έξω από το σώμα μου. Με το που στρίβω όμως τη γωνία βλέπω το παράθυρό μας ανοιχτό και το δέντρο καταστολισμένο και πάμφωτο. Πότε πήγε; Πότε πήρε άλλο; Πότε το έστησε; Ενα μυστήριο. Ενα χριστουγεννιάτικο θαύμα.

Με περίμενε στην πόρτα.

– Δεν θα σε δείρω σήμερα γιορτάρες μέρες. Δεν θα περάσουν όμως; Θα δεις τι έχεις να πάθεις.

Δεν μ’ έδειρε βέβαια. Λες και με είχε δείρει και ποτέ. Μια φορά μόνο στη Σαλαμίνα που ήμουνα – δεν ήμουνα τεσσάρων που είχα πάρει τους δρόμους κι είχα φτάσει στην άλλη άκρη του χωριού, μάλιστα είχα δει και τη Βλαμπία της Παναγιώταινας και της είπα.

– Εσύ, Βλαμπία, πώς από δω; Με αυτή την απορία με βρήκε η μητέρα μου κρατώντας μια βέργα στο χέρι έξαλλη. Με το βλέπω τη βέργα πιάνω τα κλάματα κι αμέσως πετάει τη βίτσα και με πνίγει στα φιλιά.

Ναι, με είχε καλομαθημένο. Πολύ καλομαθημένο. Μέχρι καχυποψίας. Γι’ αυτό όταν βγήκα μόνος μου στη ζωή τρόμαξα τόσο.

Πέρασαν χρόνια από τότε, αλλά εγώ ακόμα τρομαγμένος είμαι. Αυτό όμως δεν μ’ εμποδίζει να γιορτάζω μαζί σας και έστω τρομαγμένος να σας εύχομαι μέσα απ’ την καρδιά μου ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ πουλάκια μου κι ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ Ο ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΣ ΧΡΟΝΟΣ.