Αυτονόητα

Ομολογώ ότι πολλές φορές είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις την ακρισία των πολλών από το θράσος των λίγων.

Είναι παράξενο όμως, τη στιγμή που ένα δικαστικό και δημοσιογραφικό παρακράτος παρελαύνει από το Ειδικό Δικαστήριο, οι δημοσιογραφικές ενώσεις να βγάζουν ανακοινώσεις εναντίον του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου.

Για ποιο λόγο; Επειδή ο Ντογιάκος είπε ότι η δημοσιογραφία δεν έχει φορολογική ασυλία, ούτε είναι θεμιτό να ασκείται με χρήματα αγνώστου ή σκουρόχρωμης προέλευσης.

Και πρόσθεσε επίσης ότι κανείς δεν νομιμοποιείται να απειλεί ή να διατάσσει δικαστές, ούτε να υποκαθιστά τη Δικαιοσύνη επειδή έτσι του ξημέρωσε.

Αλλο «κρίνω» και άλλο «εκβιάζω».

Ποιος διαφωνεί; Σε μια σύγχρονη ευρωπαϊκή δημοκρατία, δύσκολα θα βρεθεί λογικός άνθρωπος να υποστηρίξει το αντίθετο.

Μόνο στο Φαρ Ουέστ επικρατούσε ο νόμος του τραμπούκου.

Αλλά τότε γιατί πρέπει αυτά τα συνταγματικά αυτονόητα να τα θυμίζει ένας εισαγγελέας αντί να τα βροντοφωνάζουν πρώτες οι ίδιες οι δημοσιογραφικές ενώσεις;

Ακόμη περισσότερο που δεν χρειαζόταν καν ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου για να τα εξαγγείλει. Η πολιτεία διαθέτει ελεγκτικές Αρχές και η Δικαιοσύνη έχει όλα τα μέσα να κάνει τη δουλειά της.

Αν οι παρακρατικοί κυκλοφορούν ελεύθεροι, δεν φταίνε οι δημοσιογράφοι.

Θα πρέπει δηλαδή κάποτε να συμφωνήσουμε (ακόμη και μεταξύ δημοσιογράφων…) ότι η δημοσιογραφία δεν είναι έκνομη, άνομη ή ανεξέλεγκτη δραστηριότητα.

Δεν είναι αντάρτικο ούτε πλιάτσικο.

Δεν υπέρκειται του νόμου, αλλά αντιθέτως ασκείται στα πλαίσια του νόμου. Και όσοι την ασκούν υπόκεινται στις υποχρεώσεις κάθε έλληνα πολίτη.

Να συμφωνήσουμε δηλαδή ότι ο Τύπος δεν είναι λημέρι ανυπότακτων, ούτε κρησφύγετο ληστών.

Δεν χαίρει γενικής ασυλίας, ούτε δικαιούται ανεξέλεγκτα έσοδα από αδιευκρίνιστες προελεύσεις και περίεργες δραστηριότητες.

Να διευκρινίσω μάλιστα για να μην μπερδεύονται οι δημοσιογραφικές ενώσεις στις ανακοινώσεις τους πως όταν λέμε ότι «η δημοσίευση είναι η ψυχή της Δικαιοσύνης», δεν εννοούμε τους απατεώνες που χρησιμοποιούν τη δημοσίευση για να γλιτώσουν τη Δικαιοσύνη.

Από την άλλη πλευρά αναρωτιέμαι γιατί τα αυτονόητα αποτελούν ζήτημα αντιδικίας μεταξύ δημοσιογραφικών ενώσεων και Αρείου Πάγου.

Μια εξήγηση μπορώ να βρω. Οτι πολλοί και από τις δύο πλευρές δεν κάνουν σωστά τη δουλειά τους.

Αντιθέτως έχουμε δικαστές που υποδύονται τους δημοσιογράφους και δημοσιογράφους που παριστάνουν τους δικαστές.

Με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα το δικαστικό βούλευμα για την υπόθεση Παπαγγελόπουλου και Τουλουπάκη που σχεδόν τους έβγαλε όλους λάδι. Και τους δικαστές και τους δημοσιογράφους.

Πώς να μην μπερδευτούν λοιπόν;

Πόσω μάλλον όταν υπάρχουν δικαστές και δημοσιογράφοι που κάνουν και τους πολιτευτές. Εκεί να δεις μπέρδεμα.