To ρίσκο Μητσοτάκη. Η ευκαιρία Ανδρουλάκη

Προς κατάπληξη, που υπό άλλες περιστάσεις θα μπορούσε να είναι γενική, ο Κυριάκος Μητσοτάκης κλείνοντας την επί του τελευταίου προϋπολογισμού της κυβέρνησής του συζήτηση στη Βουλή, πήρε το υπολογισμένο προφανώς ρίσκο να οδηγήσει στα άκρα τη σύγκρουση του κυβερνώντος κόμματος με την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ.

Αποκαλώντας «σοσιαλ-Καμμένο» τον αναγκαστικά απόντα από το Κοινοβούλιο Νίκο Ανδρουλάκη, ο Πρωθυπουργός εμφανίστηκε να προεξοφλεί ως οριστική την επιλογή του τελευταίου να συνεργαστεί μετεκλογικά με τον ΣΥΡΙΖΑ και να επιχειρεί με έναν ασυνήθιστα βίαιο και επιθετικό τρόπο να τον απομονώσει από εκείνα τα προσώρας πλειοψηφικά τμήματα της εκλογικής βάσης του ΠΑΣΟΚ που δεν βλέπουν με καθόλου καλό μάτι το ενδεχόμενο μιας τέτοιας συνεργασίας.

Ενώ, όμως, πρόκειται για μια στρατηγική κίνηση με σαφή στόχευση, στην πραγματικότητα είναι ενδεικτική της νευρικότητας που φαίνεται να επικρατεί στο κυβερνητικό στρατόπεδο μετά τις αποκαλύψεις για τις τηλεφωνικές παρακολουθήσεις και τις άστοχες όσο και μη ομόθυμες προσπάθειες της συμπολίτευσης να υποβαθμίσει τη σημασία τους, ευελπιστώντας ότι άλλες θα είναι τελικά οι προτεραιότητες που θα διαμορφώσουν την προεκλογική ατζέντα και τις εκλογικές προτιμήσεις της κοινής γνώμης. Ιδιαίτερα μάλιστα εκείνης της κοινής γνώμης που στα χρόνια της ύστερης μεταπολίτευσης εγκατέλειψε οριστικά τα εμφυλιοπολεμικά χαρακώματα και άρχισε να αυτοτοποθετείται στη μέση του ιδεολογικού φάσματος μετατοπίζοντας αντιστοίχως προς το πολιτικό Κέντρο το κέντρο βάρους των πολιτικών ισορροπιών.

Η πολιτική κυριαρχία του Κυριάκου Μητσοτάκη στον χώρο του Κέντρου αποτελούσε μέχρι πρότινος για την κυβερνώσα παράταξη ένα αναμφισβήτητο στρατηγικό πλεονέκτημα.

Δεν είναι, ωστόσο, καθόλου σίγουρο ότι θα μπορέσει να το διατηρήσει επιλέγοντας συνειδητά να ωθήσει τον πολιτικό ανταγωνισμό σε μια διπολική σύγκρουση μεταξύ των δυνάμεων ενός συμπολιτευόμενου και ενός αντιπολιτευόμενου μπλοκ. Ιδιαίτερα τώρα που οι σχέσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη με το Κέντρο δεν βρίσκονται στην καλύτερή τους φάση.

Οποιες και αν είναι οι εξαιτίας της υπόθεσης Καϊλή αμφίπλευρες απώλειες που το ΠΑΣΟΚ αναμένεται να έχει αναπόφευκτα και προς τη ΝΔ και προς τον ΣΥΡΙΖΑ, ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν παύει να έχει εκ των πραγμάτων και εξ αντικειμένου μια ακόμα ιστορική ευκαιρία: να ανασυντάξει δυναμικά έναν χώρο που με τα δημοσκοπικά ποσοστά που κατέγραψε αμέσως μετά την εκλογή του στην ηγεσία του, έχει ήδη δώσει μια πρώτη εικόνα για το πραγματικό του μέγεθος και την πολιτική του σημασία.

Εκείνο που μένει να αποδειχθεί είναι το μέγεθος και η σημασία που μπορεί να αποκτήσει συσπειρώνοντας τις δυνάμεις της θεσμικής εναντίωσης στην πόλωση και την επιστροφή σε αντιθέσεις που πολύ απέχουν από τις νέες συνθέσεις που απαιτεί η εποχή και η υπέρβαση της γενικευμένης κρίσης της Δημοκρατίας.

Ο Γιώργος Σεφερτζής είναι επικοινωνιολόγος,
πολιτικός αναλυτής