Πρωταθλητές στις κερκίδες

Ο ημιτελικός με την Κροατία στο επιβλητικό στάδιο «Λουσέιλ» (το οποίο αύριο βράδυ θα φιλοξενήσει τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου) έχει τελειώσει πάνω από μια ώρα με την επιβλητική νίκη της Αργεντινής με 3-0, με σούπερ εμφάνιση και πάλι του Λιονέλ Μέσι.

Και όμως, τουλάχιστον 5.000 αργεντινοί οπαδοί δεν έχουν αφήσει την εξέδρα πίσω από το τέρμα στο οποίο ο Μέσι έφτιαξε ένα από τα ωραιότερα γκολ αυτής της διοργάνωσης, το τρίτο της Αργεντινής.

Ο κόσμος τραγουδάει ασταμάτητα και ο ενθουσιασμός του είναι ασυγκράτητος,  καθώς ζει το όνειρο της κατάκτησης ενός τρίτου Παγκοσμίου Κυπέλλου από την αγαπημένη του Αργεντινή.

Ο χορός σε κάθε παιχνίδι, αρχίζει μετά το τέλος του εκάστοτε αγώνα και σε αυτόν συμμετέχουν και όλοι οι ποδοσφαιριστές που πάνε μπροστά στην κερκίδα με τους φιλάθλους τους και αρχίζουν μαζί τα χορευτικά.

Το τραγούδι τους είναι πλέον σαν εθνικός ύμνος και έχει γίνει το πιο δημοφιλές σε αυτό το Μουντιάλ.

«Muchachos, ahora nos volvimos a ilusionar» που σημαίνει: «Παιδιά είμαστε και πάλι ενθουσιασμένοι», είναι ο τίτλος του περίφημου τραγουδιού της Αργεντινής που δειλά δειλά στην αρχή σιγοτραγούδαγαν και οι παίκτες και τώρα αποτελεί το βασικό τους τραγούδι στα αποδυτήρια, ιδιαίτερα μετά από κάθε πρόκριση.

Τραγούδι σαν ύμνος
Πώς ξεκίνησε, όμως, αυτό το τραγούδι που έγινε σύνθημα για την ομάδα;

Μια ιδέα ενός οπαδού της Ρασίνγκ Κλουμπ του Φερνάντο Ρομέρο, που κράτησε τη μελωδία του συνθήματος της ομάδας του (La Mosca), άλλαξε όμως τους στίχους για να ταιριάζουν στην περίσταση.

Μετά τον αγώνα με τη Βολιβία τον Σεπτέμβριο του 2021 όπου η Αργεντινή επικρατώντας με 3-0 στο εμβληματικό «Μομουμεντάλ» του Μπουένος Αϊρες εξασφάλισε την πρόκριση για το Παγκόσμιο Κύπελλο, ο Ρομέρο έκανε γνωστό στα ΜΜΕ ότι έχει έτοιμο ένα τραγούδι για την Αργεντινή που θα τη συνοδεύσει στο Μουντιάλ και να που αυτό έχει γίνει το τραγούδι όλων των Αργεντίνων μέσα στο οποίο περιλαμβάνεται και ο Μαραντόνα και ο Μέσι.

Αναλυτικά τα λόγια του είναι:

«Γεννήθηκα στην Αργεντινή,

στη χώρα του Ντιέγκο και του Λιονέλ,

των παιδιών της Μαλβίνας (σ.σ. Τα νησιά Φόκλαντ) που δεν θα ξεχάσω ποτέ.

Δεν μπορώ να σας το εξηγήσω,

γιατί δεν θα καταλάβετε

τους τελικούς που χάσαμε, πόσα χρόνια έκλαψα για αυτούς.

Αλλά αυτό τελείωσε γιατί στο Μαρακανά

ο μπαμπάς κέρδισε ξανά τον τελικό με τους brazucas (σ.σ. υποτιμητικό παρατσούκλι για τη Βραζιλία)…

Παιδιά, τώρα ενθουσιαστήκαμε ξανά.

Θέλω να κερδίσω το τρίτο, θέλω να γίνω παγκόσμιος πρωταθλητής.

Μπορούμε να δούμε τον Ντιέγκο στους ουρανούς,

μαζί με τον Δον Ντιέγκο (σ.σ. ο πατέρας του Μαραντόνα) και τη Λα Τότα (σ.σ. η μητέρα του) να ενθαρρύνουν τον Λιονέλ».

Αυτό το τραγούδι «έψελναν» ρυθμικά οι 5.000 αργεντινοί οπαδοί, που δεν έλεγαν να φύγουν από  τις εξέδρες του «Λουσέιλ» κι ας είχαν χαμηλώσει τα φώτα κι ας είχαν φύγει όλοι οι υπόλοιποι.

Θα έλεγε κανείς ότι αν μπορούσαν θα έμεναν εκεί μέχρι και την Κυριακή όπου θα διεξαχθεί στο ίδιο στάδιο και ο μεγάλος τελικός.

Τεράστια προσμονή
Η προσμονή των Αργεντινών είναι μεγάλη,  το βλέπεις στα πρόσωπά τους, στον τρόπο με τον οποίο γιορτάζουν, το πώς πανηγυρίζουν.

Εχουν περάσει 36 ολόκληρα χρόνια από εκείνο το ζεστό μεσημέρι της 29ης Ιουνίου 1986 στο κατάμεστο (από 114.600 θεατές) στάδιο Αζτέκα της πόλης του Μεξικού όπου έλαμψε το αστέρι του Ντιέγκο Μαραντόνα που οδήγησε την Αργεντινή στον θρίαμβο με τη νίκη 3-2 επί της Δυτικής Γερμανίας στον τελικό.

Με τη «μαγική» πάσα του Μαραντόνα μέσα από έναν όμιλο παικτών που τον μάρκαραν, στον αμαρκάριστο Χόρχε Μπουρουσάγκα για το νικητήριο τέρμα (3-2 στο 84′) και την ώρα που οι Γερμανοί είχαν επιστρέψει από το 0-2 (Μπράουν και Βαλντάνο) σε 2-2 μέσα σε επτά λεπτά (74′ και 81′) με τα γκολ των Ρουμενίγκε και Φέλερ.

Οι Αργεντινοί έχουν κατακλύσει το Κατάρ και είναι με διαφορά (ακόμα και όταν υπήρχαν ακόμα στο τουρνουά η Βραζιλία και η Αγγλία, ομάδες με μεγάλο πυρήνα φιλάθλων) οι περισσότεροι που έχουν ακολουθήσει εδώ την εθνική τους ομάδα. Η προσμονή είναι μεγάλη και όλοι δικαιούνται να ονειρεύονται, όσο κι αν η αποστολή της Αργεντινής είναι εξαιρετικά δύσκολη.

Ενας λαός περήφανος, που όπως και ο ελληνικός, έχει περάσει πάρα πολλά τις τελευταίες δεκαετίες και έχει δοκιμαστεί και το ποδόσφαιρο και οι επιτυχίες της εθνικής ομάδας είναι μια παρηγοριά, ένα αποκούμπι, μια μεγάλη χαρά, εξού και οι έντονοι πανηγυρισμοί, το πάθος, το τραγούδι είναι μέρος της ιδιοσυγκρασίας αυτού του λαού να παθιάζεται με ό,τι αγαπά τόσο πολύ.