Η μεγάλη προσωπικότητα με το θλιμμένο βλέμμα

«Αν εσύ είσαι ποιητής, ο Ελύτης τι είναι»; Η αίθουσα πάγωσε. Ο Γιάννης Διακογιάννης είχε βγάλει για μία ακόμα φορά το παγωμένο νυστέρι και χάραζε βαθιές τομές. Διέθετε αστική ευγένεια μα και μια μπρούτα προσέγγιση των ανθρώπων που είχε απέναντί του. Εκτιμούσε το αυθεντικό, όποιο κι αν ήταν αυτό, και αποστρεφόταν το ψεύτικο, την υπερβολή και τον αυτοπροσδιορισμό.

Μπορούσε να συζητάει για πολιτική, πολιτισμό, το αγαπημένο του τραγούδι το ίδιο άνετα όπως συζητούσε για το ποδόσφαιρο, τον στίβο, τους Ολυμπιακούς Αγώνες και, κυρίως, τα Μουντιάλ.

Ηρθα πρόσωπο με πρόσωπο με τη «Φωνή» στα τέλη της δεκαετίας του 1980 στα «ΝΕΑ» και μέχρι σήμερα παραμένει η μοναδική προσωπικότητα που μου έχει προκαλέσει δέος. Ηταν ο άνθρωπος που μου άνοιξε τη μεγάλη πόρτα στη δημοσιογραφία. Μου πρόσφερε γραφείο, αντικείμενο να ασχοληθώ και έναν καλό μισθό.

Ο Γιάννης Διακογιάννης ήταν ένας μύθος που όταν τον γνώριζες έκανε ό,τι ήταν δυνατό για να τον απομυθοποιήσεις. Ως δημοσιογράφος εκπροσωπούσε μια άλλη εποχή. Στις ατελείωτες συζητήσεις μαζί του σου έδινε την εντύπωση πως ο αθλητισμός είχε σταματήσει είκοσι και τριάντα χρόνια πίσω. Λάτρευε τον Πελέ, ήταν ο Θεός του στην Αγία Τριάδα του ποδοσφαίρου. Εκ δεξιών τοποθετούσε τον Αλφρέδο ντι Στέφανο και αριστερά τον Φέρεντς Πούσκας. Τους νεότερους δεν τους είχε σε ιδιαίτερη εκτίμηση. Ισως τον Πλατινί, λόγω Γαλλίας, ενώ τον Μαραντόνα τον αξιολογούσε με την προκατάληψη της εξωαγωνιστικής του συμπεριφοράς.

Τελεσίγραφα
Το στοιχείο που χαρακτήριζε τον Γιάννη Διακογιάννη ήταν η έντονη προσωπικότητά του. Δεν του άρεσε να τον αμφισβητείς – σε ποιον αρέσει άλλωστε -, ενώ αντιπαθούσε τους οκνηρούς και τους τεμπέληδες. Οταν το επέβαλαν οι περιστάσεις υπερασπιζόταν τους συναδέλφους του, ενώ δεν δίσταζε να θέτει τελεσίγραφα που περιείχαν υψηλό κόστος για τον ίδιο.

Εκείνα τα χρόνια κάπνιζε αρειμανίως τα αγαπημένα του τσιγάρα Gauloises. Κι αν δεν τα έβρισκε ζητούσε τα Gitanes. Στη δουλειά ήταν πάντοτε πρώτος μα και στη διασκέδαση δεν έλεγε όχι. Οταν κυκλοφορούσαμε στη νυχτερινή Αθήνα μας τύλιγε η αύρα της διασημότητάς του. Σε ένα από τα μαγαζιά που ήταν τότε της μόδας ο «κύριος Γιάννης» ή «Ζανό» όπως τον αποκαλούσαμε χωρίς να μας ακούει, πέταξε παγάκια. Ενα κατέληξε στην πλάτη μιας κυρίας στο μπροστινό τραπέζι. Οταν το «θύμα» είδε από πού προήλθε απλά χαμογέλασε.

Πολλές φορές τον πήγαινα στο σπίτι του, στο Παγκράτι. Οταν αποσύρθηκε με καλούσε συχνά. Του άρεσε να μιλά για τα παλιά, για τον Γουλανδρή, τον Παναθηναϊκό, το Γουέμπλεϊ, τον Δομάζο και τον Ζάετς. Αλλά και τη Ρεάλ. Στο βλέμμα του υπήρχε πάντοτε μια μελαγχολία, μια στενοχώρια. Δεν είχα τολμήσει ποτέ να τον ρωτήσω.

Το αρχείο του
Ως κληρονομιά μού είχε αφήσει μέρος του αρχείου του. Για κάθε Μουντιάλ είχε ξεχωριστό φάκελο που ήταν γεμάτος με κιτρινισμένα αποκόμματα εφημερίδων και περιοδικών μαζί με φωτογραφίες που σήμερα δεν θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν.

Στα τελευταία χρόνια είχε μια συνεργασία με «τα ΝΕΑ». Συναντηθήκαμε ξανά. Ηταν σαν να μην πέρασε μια μέρα. Εμφανίστηκε και πάλι σαν φαντομάς πριν από σχεδόν έξι χρόνια, την ημέρα που κρινόταν η τύχη του ΔΟΛ στο δικαστήριο. Για να συμπαρασταθεί, όπως έκανε πάντοτε. Οταν κάθισε η σκόνη επέστρεψε κρατώντας τα γλυκά του, να κεράσει για το καλό. Ηταν η τελευταία φορά που τον είδα. Ο χαμός της θετής του κόρης, της Ρίκας Βαγιάνη ήταν ένα τεράστιο χτύπημα που δεν ξεπέρασε ποτέ.

Ο Γιάννης Διακογιάννης ήταν ένας πρωτοπόρος της δημοσιογραφίας αλλά εμείς που τον ζήσαμε θα τον θυμόμαστε ως έναν σπουδαίο άνθρωπο με θλιμμένο βλέμμα.