Η ζεστή φωνή που έβαλε στο σπίτι μας τον αθλητισμό

Αν κάποιος θέλει να χαρακτηρίσει τον Γιάννη Διακογιάννη, που «έφυγε» χθες από τη ζωή, δίχως δεύτερη σκέψη θα  πει: «πολίτης του κόσμου»! Αυτό ακριβώς ήταν ο σπουδαίος δημοσιογράφος. Στα τέλη της δεκαετίας του ’50 και στις αρχές του ’60, ο Ζανό, όπως τον αποκαλούσαν όσοι τον συναναστρέφονταν, ήταν ένας σκαπανέας που άνοιξε παράθυρο και έκανε τους πάντες να δουν τη «μεγάλη εικόνα». Ισως πολλοί σταθούν στις μεταδόσεις. Λογικό. Το τραγούδι του Λουκιανού με τον στίχο «πώς μας ενώνει και πώς μας δονεί του Διακογιάννη η φωνή». Εύπεπτο και χωρίς αυτόν μπορεί και να μη γινόταν επιτυχία. Ωστόσο, ο Γιάννης Διακογιάννης ήταν πολύ περισσότερα πράγματα. Δημιούργησε μια αθλητική εκπομπή, την «Αθλητική Κυριακή» που ως τίτλος και μουσική υπόκρουση της αρχής αντέχει μέχρι σήμερα, παρά τις… προσπάθειες ορισμένων να «γεννήσουν» κάτι άλλο μέσα στη ματαιοδοξία της θέσης τους. Εφερε αληθινή σχολή στις περιγραφές, σε σημείο εδώ και δεκαετίες τα φιντάνια που έπιαναν ένα μικρόφωνο να βαυκαλίζονται πως «ιδού ο νέος Διακογιάννης». Τζίφος. Το καλούπι έσπασε! Ηταν ένας και μοναδικός, τον έχασε η Ελλάδα και όχι η δημοσιογραφία, λίγες εβδομάδες προτού συμπληρώσει τα 92 του χρόνια. Γιατί γεννήθηκε στις 4 Ιανουαρίου και ίσως εκείνη την ημερομηνία να θεωρούσε ως αρχή του έτους! Επί κοντά τέσσερα χρόνια διευθυντής στο αθλητικό των «ΝΕΩΝ» όταν η (τότε) ιδιοκτησία ήθελε ακολουθώντας την εξέλιξη και πηγαίνοντας στο ταμπλόιντ να κάνει άνοιγμα στα αθλητικά και με ολοσέλιδη «πίσω σελίδα» με σπορ. Φυσιολογικό. Ηταν η εποχή με τις παχιές κυκλοφοριακές αγελάδες και τα επιτεύγματα των ομάδων μας συνέβαλαν αποφασιστικά στην εκτόξευση των πωλήσεων.

Σαν… προπονητής
Ο Διακογιάννης αντιμετώπιζε τον εαυτό του μάλλον με την ιδιότητα του… προπονητή. Τι έκανε; Ζήτησε και ασφαλώς πέτυχε «με τη μία» να τον ακολουθήσουν από τη «Μεσημβρινή» τέσσερις συνάδελφοι της απολύτου εμπιστοσύνης του: Παπαζήσης, Σαριδάκης, Κουκούλογλου, Παχάκης. Λες και ήθελε στήριξη όπως ο κάθε τεχνικός επιδιώκει όταν κάνει μεταγραφή σε άλλον οργανισμό. Δεν του έφερνε κανείς αντίρρηση και στις συσκέψεις εντυπωσίαζε με την ευρυμάθεια και την ικανότητά του να πραγματευθεί κάθε θέμα. Απολάμβανε τον σεβασμό όλων και μία από τις επόμενες κινήσεις του ήταν να βάλει στο μισθολόγιο πέντε νέα άτομα: να κάνει μετάγγιση αίματος, να αναζωογονήσει τα κύτταρα των «ΝΕΩΝ». Κατά σειρά μπήκαν και ανδρώθηκαν – το ’90 – δίπλα του οι Νασμής, Λαμπίρης, Κοφινάς, Βετάκης, Λιοντζόπουλος. Το σχέδιο είχε πετύχει με τρόπο καταπληκτικό. Και το κράμα παλιάς και νέας γενιάς σηματοδότησε τη συγκρότηση ενός τμήματος αληθινά δυνατού και εξελίξιμου. Μην πιστέψει κάποιος ότι κόντρες δεν υπήρχαν – τουναντίον. Κάποιος δεν άντεξε και αποχώρησε. Τον δρόμο ακολούθησε και άλλος. Ο Διακογιάννης, όμως, πάντα εκεί, να βοηθά, να προσφέρει ασφάλεια σε όποιον αμφισβητούσε έναν «από τους δικούς του», να μπαίνει μπροστά σε όλα.

Στον ενικό
Στα δύσκολα; «Ασε, παίρνω εγώ τον πρόεδρο» απαντούσε με εκείνο το γνώριμο στυλ και καλούσε μιλώντας στον ενικό όποιον ήθελε. Ας μην ειπωθεί αν του έβγαιναν στο τηλέφωνο – εκείνη την εποχή υπήρχαν μόνο τα σταθερά. Την ώρα της δουλειάς ήλεγχε τα κείμενα και ξεφύλλιζε μανιωδώς τις ξένες εφημερίδες. Οποια δεν έβρισκε, κατευθείαν από τη Χρήστου Λαδά στο Σύνταγμα. Και με ψαλίδι τα κομμάτια που ήθελε να κρατήσει για το αρχείο του. Είχε γνώσεις, ήταν σκέτη «κινητή εγκυκλοπαίδεια» κατά το κοινώς λεγόμενο, με ιδιαίτερη αγάπη στον στίβο. Τον προτιμούσε από το ποδόσφαιρο «αλλά πάνω από όλα τη μουσική, ακόμη και από τον τελικό των 100 μέτρων» έλεγε χαρακτηριστικά. Ηταν ο κορυφαίος των κορυφαίων, μας έλειπε τα καλοκαίρια που μετέδιδε αγώνες ή διοργανώσεις αλλά πάντα ήταν παρών με τις επισημάνσεις και τις τοποθετήσεις του. «Ηταν πέναλτι, σωστά δόθηκε, το έβαλε ο Μπρέμε, τέλος» έλεγε ενόσω οι περισσότεροι στο γραφείο είχαν λυπηθεί για την ήττα της Αργεντινής. Συμπαθούσαμε τον Μαραντόνα, αναμφίβολα. Εκείνος έβαζε μπροστά τα «έξω από το γήπεδο του Ντιέγκο» και έφτανε στο σημείο να προσπερνά την πατροπαράδοτη απέχθειά του για τη Γερμανία. Δεν τους πήγαινε… Το ’82, ακόμη θυμάμαι την πίκρα του στον χαμένο ημιτελικό και τον αποκλεισμό στα πέναλτι των Γάλλων στο Μουντιάλ της Ισπανίας. Συνέχισε όμως το ταξίδι του στον κόσμο. Εως το καλοκαίρι του ’98. Πήγε στη Γαλλία, τη «δεύτερη πατρίδα του», έκανε μεταδόσεις στην αρχή αλλά ξαφνικά στοπ… Μια περιπέτεια υγείας τού έβαλε φρένο, σταμάτησε την τηλεοπτική του παρουσία, επέστρεψε πίσω και η γλαφυρή φωνή ακουγόταν πλέον μόνο σε αφιερώματα. Σπούδασε μουσική στη Γαλλία αλλά τον κέρδισε η δημοσιογραφία. Πρώτη του παρουσία στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1954 στην Ελβετία. Μετέδωσε διεθνείς αγώνες και παγκόσμια πρωταθλήματα στίβου, τελικούς αγώνες διασυλλογικών ευρωπαϊκών ποδοσφαιρικών διοργανώσεων (όπως του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1971 μεταξύ Αγιαξ και Παναθηναϊκού) και πολλά άλλα, ενώ έκανε σχολιασμό το 2004 και στο αξέχαστο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα.

Βραβείο «Ελένη Βλάχου»
Ηταν ο πρώτος που τιμήθηκε για την εν γένει προσφορά του με το βραβείο «Ελένη Βλάχου» το 2003, ως δημοσιογράφος των «ΝΕΩΝ». Στο παλμαρέ του είναι αριθμοί που ίσως συνιστούν και παγκόσμια ρεκόρ: συμπεριλαμβάνονται 31 τελικοί του Κυπέλλου Πρωταθλητριών/Champions League, από το 1969 και το Μίλαν – Αγιαξ 4-1 μέχρι το 2000 και το Ρεάλ – Βαλένθια 3-0. Διά ζώσης παρακολούθησε τον πρώτο τελικό της διοργάνωσης το 1956 στο «Παρκ ντε Πρενς», κάτοικος Γαλλίας τότε. Είχε, όμως και συγγραφικό έργο και ξεχωρίζουν το τετράτομο «100 Χρόνια Ποδόσφαιρο», το «60 Χρόνια Μουντιάλ» και το «Οι Μεγάλες Μορφές του Αθλητισμού». Εκανε σποραδικά και εκδόσεις, συνεργαζόμενος κυρίως με «τα ΝΕΑ». Το δύσκολο 2016 ήταν εκεί, γράφοντας και δίνοντας υλικό και καμάρωνε δίπλα στους βετεράνους άσους που ήρθαν «για τον Γιάννη» να μιλήσουν. Από όλες τις ομάδες. Μόνον ο Θεοδωρίδης, «ο φίλος μου ο Σάββας», έλεγε, δεν τα κατάφερε. Το 2015 του απονεμήθηκε ο Χρυσός Σταυρός του Τάγματος του Φοίνικος από τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Προκόπη Παυλόπουλο.

Οι αποχαιρετισμοί
Ο Παναθηναϊκός τον αποχαιρέτησε τονίζοντας μεταξύ άλλων πως «ήταν φίλαθλος του Παναθηναϊκού, βρέθηκε αρκετές φορές τα τελευταία χρόνια στα επίσημα του γηπέδου του Τριφυλλιού, χωρίς βέβαια ουδέποτε να επηρεαστεί η κρίση του από τη συλλογική του προτίμηση. Η κληρονομιά του Γιάννη Διακογιάννη θα διατηρείται πάντοτε ζωντανή». Φυσικά, ο Ολυμπιακός δεν θα μπορούσε να ξεχάσει τον σημαντικό δημοσιογράφο: «Η ΠΑΕ Ολυμπιακός αποχαιρετά τον “θρύλο” της αθλητικής δημοσιογραφίας, Γιάννη Διακογιάννη, ο οποίος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 91 ετών. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του το 1952 και αποτέλεσε εμβληματική φυσιογνωμία στον χώρο της δημοσιογραφίας. Κάλυψε τα σπουδαιότερα αθλητικά γεγονότα του καιρού του και θεωρείται από τους θεμελιωτές του αθλητικού ρεπορτάζ. Θερμά συλλυπητήρια στους οικείους του».

Ο Γιάννης Διακογιάννης τα τελευταία χρόνια πέρασε δύσκολα. Ισως μοναχικά. Δεν ξεπέρασε δύο απώλειες. Της λατρεμένης θετής του κόρης Ρίκας Βαγιάννη και της συζύγου του, Βαρβάρας. Την αγαπούσε πολύ. Το δε όνομα «Βαγιάννη» ήταν από τα αρχικά της Βαρβάρας και του Γιάννη. Οσον αφορά τον υπογράφοντα, το γεγονός πως τον Οκτώβριο του ’89 και επίσημα τον Σεπτέμβριο του ’90 είδε τις πόρτες της δημοσιογραφίας να ανοίγουν, στον Γιάννη Διακογιάννη το οφείλει και δεν το ξεχνά.

Καλό ταξίδι…