Ο Νικόστρατος στον τάφο των 2.000 ετών στο Ασουάν της Αιγύπτου

Μπορεί η σορός του να έπεσε θύμα τυμβωρύχων, το ίχνος του όμως κατάφερε να αντέξει στον χρόνο και να φτάσει ως τις μέρες μας, καθώς έμεινε μέσα στον τάφο του ένα χάλκινο περιδέραιο πάνω στο οποίο είναι χαραγμένο το όνομά του: Νικόστρατος. Η μούμια του αγνώστων λοιπών στοιχείων αυτού του άνδρα είχε τοποθετηθεί σε έναν τάφο στη δυτική ακτή του Νείλου στο Ασουάν που χτίστηκε πριν από 2.000 χρόνια μαζί με 20 ακόμη μούμιες που εκτιμάται ότι ανήκαν σε περισσότερες από μία οικογένειες καθώς μεταξύ τους παρατηρείται μεγάλη ηλικιακή διαφορά εφόσον υπάρχουν από μούμιες βρεφών έως και ηλικιωμένων για ένα διάστημα από τον 1ο αι. π.Χ. έως τον 3ο αι. μ.Χ. Το 30% των νεκρών ήταν παιδιά, από βρέφη έως την ηλικία περίπου των δέκα ετών, ενώ αρκετές ήταν και οι γυναίκες. Επίσης εντοπίστηκαν τουλάχιστον τρεις οικογένειες όπου η μητέρα, ο πατέρας και ο γιος ήταν θαμμένοι ο ένας δίπλα στον άλλο.

Οι αναλύσεις των οστών έδειξαν ότι κάποιοι από τους ανθρώπους αυτούς όσο βρίσκονταν εν ζωή υπέφεραν από μολυσματικές ασθένειες και διάφορες μεταβολικές διαταραχές. Το μηριαίο οστό ενός ενηλίκου φέρει σαφή σημάδια ακρωτηριασμού, μετά τον οποίο πρέπει να επέζησε όπως μαρτυρούν οι ενδείξεις επούλωσης του τραύματος.

Ο τάφος, που θεωρείται ως μοναδικός στην περιοχή, περιγράφεται ως μια ορθογώνια κατασκευή από ψαμμίτη και ωμόπλινθους, που διαθέτει ένα υπέργειο κι ένα υπόγειο τμήμα, λαξευμένο στο φυσικό βράχο. Το οικοδόμημα φέρει ίχνη φωτιάς που δεν αποκλείεται να προκάλεσαν οι τυμβωρύχοι, οι οποίοι εκτός των άλλων άφησαν πίσω τους κι ένα μαχαίρι. Ενδέχεται δε με αυτό να κατέστρεψαν τα υλικά με τα οποία ήταν τυλιγμένες ορισμένες από τις μούμιες, δηλαδή ύφασμα και γύψο.

Εκτός από τις μούμιες οι αρχαιολόγοι βρήκαν επίσης έναν μεγάλο σωρό που περιείχε οστά ζώων (κυρίως από πρόβατα), καθώς και θραύσματα αγγείων και πινακίδες με ιερογλυφική γραφή, που πιθανόν να υποδηλώνουν ότι ο εν λόγω χώρος λειτουργούσε ως χώρος θυσιών και προσφορών.

Το εύρημα είναι αποτέλεσμα της ανασκαφικής έρευνας που πραγματοποιήθηκε το 2021 υπό τη διεύθυνση της καθηγήτριας Αιγυπτιολογίας και Αιγυπτιακής αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Μιλάνου, Πατρίτσια Πιατσεντίνι και του γενικού διευθυντή Αρχαιοτήτων Ασουάν και Νουβίας δρ Aμπντελ Μονέιμ Σαΐντ Μαχμούντ.